SpoenkJack Tummers

De PvdA komt in zijn komende verkiezingsprogramma met een voorstel voor een bonus van 500 euro voor werknemers met een laag of middeninkomen. Ze willen op die manier werken financieel aantrekkelijker maken. Maar je zou het ook een goed overwogen kostenpost kunnen noemen om zoveel mogelijk stemmen ‘in te kopen’ voor de verkiezingen in november.
Een veel beter voorstel komt echter van mijn vader, een ervaren PvdA stemmer, namelijk herinvoering van het loonzakje.

Mijn vader is van beroep stratenmaker geweest. Op het einde van elke week kreeg iedereen in het bedrijf een loonzakje met het salaris van die week en met zijn eigen naam erop. Handgeschreven! Elke week beloning voor geleverde diensten, elke week waardering.
‘Instant Reward’ noemt men dit in de psychologie en een van de beste manieren om gedrag te belonen. Het is veel leuker en geeft meer voldoening om waardering voor geleverd werk persoonlijk overhandigd te krijgen, i.p.v. één keer per maand via bank of giro. En dan soms ook nog te laat en moet je via internet kijken of het geld inderdaad gestort is.

Een loonzakje komt ook meer tegemoet aan het idee van een ‘cadeautje’. Wat zou er deze week in het zakje zitten? Mijn vader moest namelijk regelmatig overwerken en dan was het op het einde van de week telkens weer een verrassing wat er door de werkgever ‘extra’ was toegevoegd. En het was ook nog eens ‘plezier voor twee’, want ook mijn moeder vond het altijd weer spannend hoeveel ze kon gaan confisqueren voor de huishoudpot.

Het loonzakje dus. De beste manier om werken aantrekkelijker te maken en nog goed voor de economie ook. Want wat moet je telkens met zoveel contant geld op zak?

Nog een beetje doordenkend over het vorige bericht zag ik mezelf door de portemonnee van mijn vader snuffelen. Dat mocht, want van geld had ik nog weinig weet (zou dat ooit nog komen?), en voor mij was de portemonnee zélf het interessantst met al zijn aparte vakjes. En in één vakje zat altijd een kleine afbeelding van Maria op een soort muntje. Ik heb het dan over dé Maria, Heilige Maagd, en niet een stiekeme minnares van mijn vader.

Mijn moeder had ook zoiets in haar eigen portemonnee. Of eigenlijk drie, want ze had een huishoudportemonnee én een mooie voor als ze een dagje weggingen én eentje voor ‘s zondags naar de kerk. Zo’n kleine knipbeurs waar naast de rozenkrans alleen nog maar plek was voor een paar kwartjes die ze tijdens de inzameling snel nog even doorspeelde aan mijn vader en mij.

Maar Maria moet ook met haar tijd meegaan en daarom is er sinds een paar jaar de Mariacreditcard. Je kunt er niet mee betalen maar het heeft dezelfde bedoeling en beoogde werking als het muntje in de portemonnees van mijn ouders: “De Mariacreditcard probeert op een eigentijdse wijze aandacht te vragen voor de Mariadevotie en voor de morele en materiele steun aan de Papoeakerk in Merauke in Papua/Indonesië, het voormalige Nederlands Nieuw-Guinea. Het zien van zo’n Maria Creditcard is een blik van herkenning en erkenning, een vraag om hulp of een gebed op zich, een mini-weesgegroet.” (Katholieke Kerk Merauke).

Eigenlijk helemaal niet zo’n gek initiatief. Als ik de pasjes eens bekijk die ik elke dag bij me draag zit daar niets verhevens bij: Videotheek, Zorgverzekering, Freebees, ANWB, Filmhuis, Voordeel-urenkaart, Bibliotheek en natuurlijk mijn Giropas. Het enige wat zo’n kaartje aan uitwisseling zou kunnen opleveren bij bijvoorbeeld de kassa van een tankstation is “Hé, zit jij ook bij Menzis?” of “Vandaag maar niet met de trein?”. Misschien moet ik maar een ‘spoenk creditcard’ maken en plastificeren en die tussen de pasjes stoppen. “Hé! Spoenk??? Wat is dat in hemelsnaam?”.

Mijn vader en ik lopen door de stad. Ik zal niet ouder zijn dan een jaar of zes want mijn ogen zijn ter hoogte van zijn ellebogen. Als we in de buurt komen van een ijssalon vraag ik hem of ik een ijsje mag hebben. Ik zie hem even met zijn tong langs zijn lippen gaan terwijl hij zijn rechter elleboog naar achteren strekt zodat hij zijn portmonnee uit zijn broekzak kan halen. Het flapje van de portemonnee gaat open en ik zie hem met zijn kleine oogjes grabbelen tussen het muntgeld. Het verlangen naar een ijsje maakt plotseling plaats voor verdriet en schuld en ik zeg tegen hem…

“Laat maar pap, ik hoef toch geen ijsje.”
“Hè? Waarom niet?”
“Oh, ik heb er toch niet zo’n zin in, laat maar.”

En terwijl ik dit zeg trek ik hem langzaam aan zijn hand bij de ijssalon vandaan. En dus geen ijsje, maar ook geen goed gevoel over wat ik heb gedaan. We lopen verder, ik word ouder en op een bepaald moment ga ik uit huis en verhuis naar een andere stad. Maar een stuk van mij staat nog steeds voor die ijssalon te wachten en te twijfelen, met een gevoel dat ergens tussen verlangen en angst zit.

Dit is een sterke herinnering en eentje die waarschijnlijk model kan staan voor hoe ik vroeger als kind met mijn ouders ben omgegaan. Wat er in mij omging, mijn problemen, gedachten en verlangens, hield ik verborgen omdat ik voelde dat ik ze hiermee zou belasten en dus hield ik in het vervolg alles maar voor me. Ook voor mijn vrienden, op school etc. Niet plezierig maar wel zo veilig.

En zoals ik al zei staat een stuk van mij nog steeds voor die ijssalon en verbaas ik me erover hoezeer ik in sommige opzichten mijn eigen vader ben geworden. Kijkend naar mijn eigen portemonnee valt het me op dat hij inmiddels net zo versleten is als die van mijn vader destijds. En net als toen ontzeg ik mijzelf nog steeds een hele hoop ‘ijsjes’.

Veranderen is niet altijd makkelijk, maar een begin hiermee maken wel. Ik ga de komende week dus om te beginnen op zoek naar een nieuwe portemonnee. Geen zwarte en geen leer, dus het zal me benieuwen waar ik mee thuis zal komen. Een foto volgt…

AMSTERDAM – De normen voor de definitie van armoede in Nederland moeten strenger worden. Dat stelt het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) in een nota over de armoedegrens, die vandaag wordt gepubliceerd. Het aantal armen zal daardoor sterk afnemen. Het aantal arme huishoudens in Nederland zou volgens de nieuwe definitie dalen van 9,8 procent naar 6,4 procent. (Volkskrant – Jeroen Trommelen)

Hoeveel planeten wil je dat we hebben in ons zonnestelstel? Onlangs besloot de International Astronomical Union door het veranderen van de definitie voor ‘wat is een planeet?’, dat Pluto géén planeet is en dat we nu dus moeten spreken over een zonnestelstel met acht i.p.v. negen planeten. Kwestie van definitie. Als we acht planeten over een paar jaar toch wel érg karig vinden veranderen we de definitie gewoon weer en hebben we er misschien wel 42.

En zo is de wereld inderdaad ‘what you make of it’. Zijn er bijvoorbeeld problemen m.b.t. milieuvervuiling of de groeiende kloof tussen arm en rijk? We veranderen gewoon een paar definities en het valt allemaal wel weer mee. Zo simpel is het.

Misschien moet ik dat de volgende keer vertellen tegen die man die ik laatst bij de ingang van de Aldi zag staan. Hij deed er vijf minuten over om te controleren of het bonnetje wel overeenkwam met de inhoud van zijn winkelwagen. Maar armoede is relatief. Wat dat betreft had Zalm gelijk toen hij opmerkte dat armoede in Nederland een ‘betrekkelijk’ probleem is. En zeker als het SCP hem hierbij te hulp komt. Maar of die man bij de Aldi zich daar nu beter van zal gaan voelen?

(foto: Beeldbank Schooltv)

Deze kerstvakantie – en waar zou je zo’n vakantie anders voor moeten gebruiken – ben ik van plan uit te gaan zoeken welke zorgverzekering ik het beste kan nemen. Bij welke verzekeraar en welke aanvullende pakketten, algemeen en tandarts. Dat is een hoop gedoe en rekenwerk want behalve de hoogte van de vergoedingen zijn er ook verschillen in hoé ze vergoed worden en de voorwaarden waarónder ze vergoed worden. Maar ‘onze’ minister heeft gezegd dat we veel geld kunnen uitsparen door ‘kritisch te kijken naar welke zorg we eigenlijk nodig hebben’.

lees verder »

In de aanloop naar een slechte afloop kreeg ik vrijdag een brief in de bus van mijn ziektekostenverzekeraar. Of ik niet toch maar een uitvaartverzekering wil afsluiten bij hun. Want, zo hebben ze uitgerekend, over 40 jaar kost een uitvaart naar schatting zo’n 28.500 euro!
Men zegt wel eens dat je lichaam erg kostbaar is, maar zó duur?

Ik heb dus maar besloten nooit meer op vakantie te gaan. Mijn vakantiegeld zet ik vanaf nu elk jaar opzij zodat ik op het einde van mijn leven genoeg gespaard zal hebben voor die allerlaatste dure trip.

Toeslagen, opslagen en aanslagen. Dat lijkt helaas het komende jaar weer het motto te worden. Hoewel het nog wat voorbarig is omdat de verzekeraars nog met hun ‘concurrerende aanbiedingen’ moeten komen, ben ik toch maar alvast eens gaan berekenen wat voor consequenties het nieuwe zorgstelsel voor mij zal hebben. En hoe ik ook reken, ik reken me altijd weer arm. Zoals wel vaker is gebeurd zit ik financieel namelijk weer op een grens. Net niet te weinig en ook net niet genoeg.

De ziektekostenverzekering wordt komend jaar namelijk 3 keer zo hoog, nog afgezien van een noodzakelijke aanvullende verzekering. Kijkend naar mijn jaarsalaris heb ik dan vervolgens recht op een zorgtoeslag. Dit is ongeveer een derde deel van dat bedrag. Wanneer ik daar het bedrag van de aanvullende verzekering bij optel kom ik waarschijnlijk alsnog uit op zo’n 900 euro extra kosten per jaar. En uit het schema met inkomensgrenzen heb ik al opgemaakt dat ik, net als destijds met mijn huursubsidie, in 2006 maar beter niét kan vragen om opslag. De hoogte van de opslag zal namelijk niet op kunnen tegen de vermindering van de toeslag waardoor het per saldo toch weer een aanslag zal betekenen op mijn portemonnee.

Er zijn zo van die dingen waarvan ik me al jaren afvraag of ze niet eens verboden zouden moeten worden. Zo kreeg ik vandaag weer (ongewenst) een envelop in de brievenbus van de Postcode Loterij. Dat alleen al is eigenlijk een ‘overtreding’ want ik heb niet voor niets een ‘ja-nee’ sticker op mijn brievenbus geplakt. Of het moet zijn omdat ik in het verleden één keer meegedaan heb met deze loterij, en ik weet ook nog precies waarom. Ik werd namelijk openlijk door de Postcode Loterij gechanteerd.

lees verder »

Het lijkt erop alsof iedereen tegenwoordig álles probeert te patenteren. De meest gekke dingen komen ervoor in aanmerking, ook dingen waarvan ik altijd dacht dat ze gemeenschapsgoed waren. Van ons allemaal dus. Maar het lijkt er eerder op dat het vooral ‘van mij’ is, waarbij ik onwillekeurig moet denken aan de meeuwen uit ‘Finding Nemo’ die ieder voor zich probeerden te krijgen wat er te krijgen viel.

Maar dat patenteren is ook aan de gang in de praktijk van het clonen. En nu begin ik me toch sterk af te vragen of ik niet heel snel mezelf moet gaan patenteren. Een eigen websiteadres heb ik al, dus waarom geen eigen patentnummer? Jack@spoenk.nl = THX-NL113847782?

Opeens lijkt iedereen bezig met geld geven danwel verzamelen voor de slachtoffers van de ramp in Azië. Er zijn allerlei acties gaande op tv en radio en ook beroemdheden willen blijk geven van hun goedheid en storten soms grote hoeveelheden geld. De mooiste geste vind ik echter die van enkele bekende en vermogende tennisprofs die hun tennisracket per opbod te koop aanbieden. Dat vind ik nog eens een actie waar ik zelf ook aan mee kan doen. Het kost me verder niks, en als het iets oplevert is dat mooi meegenomen. Want wat kost zo’n racket nou?

Ik heb er zelf toevallig ook nog eentje liggen, dus bij deze wil ik die ook ter beschikking stellen voor de verkoop. Ik heb rondom de steel wat tape moeten plakken omdat er een klein scheurtje in zit, maar voor de rest is hij nog goed. Ik heb er de laatste jaren niet meer mee getennist en hij heeft altijd binnen gelegen. Je kunt je bod per e-mail kenbaar maken. De gehele opbrengst zal ik dan storten op giro 555.