Gevonden: een sleutel. De sleutel kan bij mij opgehaald worden op vertoon van een geldig legitimatiebewijs en na beantwoorden van de volgende vragen: Hoe lang is het geleden dat u deze sleutel verloren bent? Waar in uw leven geeft deze sleutel toegang tot? Wat heeft u ervoor over deze sleutel weer in uw bezit te krijgen?
Stuur uw reactie door naar: jack@spoenk.nl. Tot die tijd zal de redactie proberen van de sleutel af te blijven…
Ik vraag me af hoeveel verzamelaars van handschoenen zich nog zullen gaan melden dit jaar. Marijke fotografeert ze ook en doet er gelijk nog een fotootje bij van de plek waar ze ze gevonden heeft.
Ik vind het bijna jammer dat ik dat niet ook meteen gedaan heb, want het ziet er erg leuk uit op deze manier.
Vandaag kreeg ik een mailtje van Annemarieke Weber (www.weberschrijft.nl) over dit leuke initiatief in het Vondelpark:
Vind je eigen handschoen terug in het Vindhek Vondelpark. Of hang er een bij die je gevonden hebt en terug wilt geven!
Een verloren handschoen is een beeld dat iedereen onmiddellijk herkent. Het roept de emotie op van verlies of de wens de handschoen terug te brengen. Het Vindhek Vondelpark brengt beeld en emotie in een positief gebaar bij elkaar voor alle Amsterdammers en de tien miljoen bezoekers per jaar – van het Vondelpark in het bijzonder.
Als ik ze zo aan dat hek zie hangen zou ik bijna willen dat ik al mijn eigen handschoenen behalve ze te fotograferen ook opgeraapt had. Maar daar is het nu toch een beetje te laat voor. Bovendien was het voor mij toch vooral de plek en de houding waarin ik de handschoenen aantrof die mij het meeste aansprak. En ik zou niet meer weten wáár ik ze allemaal heb zien liggen. Dus a.u.b. geen mailtje sturen als iemand zijn of haar ontbrekende handschoen herkent!
Ongeveer twee jaar geleden ben ik begonnen met het fotograferen van verloren handschoenen. Ik had ze natuurlijk al vaker zien liggen (wie niet) en begon ze steeds leuker en mooier te vinden. En uiteindelijk ben ik er een keertje voor gestopt om er een te fotograferen. En toen nog een, en nog een, etc.
Een eendje heb ik al (gevonden op straat), maar nu nog een bad. Liefst vol graag en met niet ál teveel schuim. Vreemde eendjes geen bezwaar.
Het is niet voor mij dus maar voor het eendje. Ikzelf hou het in zo’n heet bad nooit langer vol dan een minuut of vijf.
Tijdens wandelingen, en zoals gisteren door de duinen en aan zee, kan ik echt genieten van alle natuur om me heen. Wuivend gras, geurige bloemen. Vrolijk gekleurde insecten, brutale meeuwen. De zee en de oneindige blauwe lucht.
Maar als ik dan op het einde van zo’n wandeling zoiets onverwachts tegenkom als dit op een blad geplakt lachebekje, raakt me dit nog het meest.
Dit kaartje vond ik op straat en net op een moment dat ik vertwijfeld in mijn hoofd aan het zoeken was naar oplossingen voor een aantal persoonlijke problemen. Ik was er zelfs al aan voorbij gelopen en besloot pas een tiental meters verderop om alsnog het ding op te rapen en om te draaien. En hoewel ik die kaartjes niet spaar kan ik in dit geval toch zeggen “Die miste ik nog.”
En nee, je hoeft me niet te gaan e-mailen. Deze hou ik namelijk zelf. Meestal kunnen jullie me e-mailen als ik een gevonden voorwerp op deze site zet, maar in dit geval hoef je niet aan te komen met ‘ruilen voor die en die?”. Misschien over een tijdje, als de kaart al zijn krachten kwijt is (aan mij), maar nu nog niet.
Men zegt dat goed speelgoed de fantasie van een kind moet prikkelen. Nu vond ik deze felgekleurde vormen op straat, en ik weet niet wat voor fantastische voorstellingen een kind bij deze vormen zou moeten krijgen, maar ik kan hier zeggen dat die van mij in elk geval zéér geprikkeld werd.
Ik heb een vermoeden van wie hij is, maar zo niet dan kun je hier je reactie achter laten.
