SpoenkJack Tummers

Er zijn steeds meer piraten actief op de wereldzeeën en hun overvallen worden steeds gewelddadiger. Kijk, en dan ben ik toch wel iemand die niet begrijpt dat deze mensen netjes gevangen genomen worden en vervolgens vaak nauwelijks berecht weer in vrijheid worden gesteld om het nog eens dunnetjes over te kunnen doen. Waar zijn de tijden gebleven dat er bij zulke aanvallen meteen een kanon in stelling gebracht werd die de piraten met man en muis deed vergaan? Errol Flynn had er wel raad mee geweten. Die maakte gehakt van dit soort criminelen.

We zijn veel te zacht en te tolerant geworden. Ik begrijp best dat deze piraten dit soort daden mede plegen vanwege de barre omstandigheden in hun eigen land. Maar het blijven misdaden en ze hebben wel degelijk een eigen keuze. Dus vrachtschepen die in gevaarlijke gebieden moeten varen mogen wat mij betreft best een paar kanonnen aan boord hebben. En als er dan zo’n bootje langszij komt mogen ze van mij eerst schieten en daarna vragen stellen. Errol Flynn, Marlon Brando, Burt Lancaster, dat waren pas helden, daar kon je op bouwen! Voor de duur van een anderhalf uur dan toch.

Vorige week zag ik pas voor het eerst de Nederlandse film De Kersenpluk. Een film uit 1997 die destijds helemaal aan me voorbijgegaan is. Omdat ik zelf vroeger ook kersen heb geplukt bij een tante verwachtte ik op z’n minst wat sfeerbeelden van opwaaiende zomerjurken, zoemende bijtjes en veel, heel veel gras. Die beelden zaten er ook in, en de film verliep verder net zo lekker traag als zomerse dagen lang zijn. Heel wat anders dan de harde en eenzame werkelijkheid zoals die te zien is in de film Harry Brown. Kille flatgebouwen vol graffiti en gewelddadige groepen jongeren die alles en iedereen terroriseren, just for fun.

In De Kersenpluk zag ik voor mij nog onbekende acteurs en actrices aan het werk en dat vind ik zelf vaak erg prettig. Het draagt in mijn belevingswereld bij aan een gevoel van echtheid van een film en van de personages. Eigenlijk zou elke film op die manier gemaakt moeten zijn, dacht ik even. Eén rol voor één acteur en daarna nooit meer. Maar als ik dan Michael Cain weer zie acteren in Harry Brown ben ik maar wat blij dat die man nog zo productief is op zijn leeftijd (77). Zeer de moeite waard dus, deze film. En niet alleen maar vanwege Michael Cain. Ook de andere rollen worden vaak akelig realistisch vertolkt. En als je dan ziet en voelt hoe (schijnbaar) onveranderbaar de geweldplegers zijn, stel je jezelf misschien toch heel even de vraag of de kogel niet het enige middel is om dit soort mensen en het geweld te stoppen. Harry Brown dacht even van wel.