Zoekt en ge zult vinden…
Wat ge had verwacht te zullen vinden… Google heeft onlangs zijn nieuwe beleid en principes gepresenteerd. ‘Als u bent aangemeld bij Google, kunnen we dingen doen zoals zoekopdrachten voorstellen of uw zoekresultaten personaliseren op basis van de interesses die u kenbaar heeft gemaakt in Google+, Gmail en YouTube. We begrijpen zo beter welke versie van Pink of Jaguar u zoekt en kunnen die resultaten sneller aan u leveren.’ De zoekresultaten worden op die manier beperkt tot wat je had verwacht te zullen vinden. In de meeste gevallen van zoeken werkt dat ook zo. Als je op zoek gaat naar die verdomde sleutel die je al een tijdje kwijt bent zou je graag een Mr. Google in huis willen hebben die je meteen aanwijst waar hij ligt. Aan de andere kant, zoeken betekent ook dat je tussentijds allerlei dingen tegen kunt komen waarnaar je niet op zoek was, maar die je wel kunnen verrassen of op hele andere ideeën kunnen brengen. Zo werken zoekmachines echter niet. Die willen liefst precies weten wie je bent en wat je doet, en je zodoende resultaten teruggeven die daar perfect op aansluiten. Uiteraard inclusief bijpassende advertenties. Dan wordt zoeken een soort self-fulfilling prophecy. Dat is niet in alle gevallen zo verkeerd. In het algemeen zijn mensen vooral geïnteresseerd in zelfbevestiging, en daar ben ik geen uitzondering op. Het liefst willen we geen gerommel aan ons zelfbeeld en geen verrassingen, en Google helpt ons daarbij.
Een tijdje terug las ik over Google+ en meldde me aan. Nieuwe dingen op internet ben ik altijd bereid even uit te proberen of ik er iets mee kan. Vanochtend kreeg ik een mail dat de service van Google in bèta is en dat ik mag meedoen. Aan bijvoorbeeld de ‘kringen’: ‘Een gemakkelijke manier om sommige dingen te delen met studievrienden, andere met je ouders, en bijna niets met je baas. Net als in het echte leven.’ Het echte leven. Echte vrienden. Wie zijn dat nu eigenlijk? Ik betrap me erop dat ik in dit echte leven steeds vaker meedoe met de zogenaamde ‘social’ media vanuit het oogpunt ‘misschien heb ik er iets aan’. Natuurlijk, in zekere zin zijn we allemaal opportunisten, maar zo ken ik mezelf helemaal niet en wil ik mezelf ook niet kennen. Twitter, LinkedIn, Google+. Soms komen hier echt wel goede contacten uit voort, maar het heeft ook iets sneaky’s en opdringerigs. Voeg me toe, laat me delen, mag ik meedoen? Vergeetmenietjes. Social media vanuit een angst om anders verloren te raken in de grote echte wereld.
Vandaag staat een artikeltje in de krant over dat mensen tegenwoordig steeds vaker digitaal hulp zoeken voor hun problemen. Niks nieuws wat mij betreft, want zelfs voordat er al forums bestonden voor elk denkbaar probleempje gebruikte ik Google al voor dat doel. Gewoon maar wat roepen in de digitale atmosfeer en je zult altijd antwoord krijgen. Of dat antwoord passend is hangt af van hoe je je vraag precies opgesteld hebt of hoe Grote Goog je vraag geïnterpreteerd heeft, maar verrassingen kun je altijd verwachten.
