SpoenkJack Tummers

Van allerlei tv-series worden deze weken de eerste afleveringen uitgezonden van het nieuwe seizoen. In Amerika noemen ze dat de ‘season premieres’ en ze worden meestal vooraf gegaan door talrijke aankondigingen en teasers in de hoop veel kijkers te gaan trekken. Hier in Nederland gebeurt dat veel minder, maar ook hier is het winterseizoen stilletjes van start gegaan met de eerste – door mij althans – gevonden handschoen van dit najaar. Ik denk dat ik mijn zonnehemel met infrarood lampen maar alvast tevoorschijn ga halen…

Mensen die iets sparen, bijvoorbeeld varkentjes, weten dat je dan grote kans loopt bij iedere gelegenheid er weer een paar bij te krijgen. Als foto, als beeldje of als boek. Of je tekent graag, dan krijg je weer meer potloden en schetsboeken. Op die manier heb ik wel eens cadeau’s gekregen die iets te maken hadden met Japan, dolfijnen, stenen en dergelijke. Alleen maar omdat ik een keer had laten vallen dat ik Japan, dolfijnen en stenen wel interessant of mooi vind. Mensen maken dan al gauw een verzamelaar van je, ook al ben je dat niet en zou je het liefst willen bedanken voor nog meer van die troep in huis.

Ik vind mezelf geen verzamelaar, ook al heb ik net als vele andere kinderen vroeger bijvoorbeeld sigarenbandjes gespaard. Totdat ik erachter kwam dat mijn opa maar twee merken sigaren rookte, toen was de lol er al snel af. Misschien zou je kunnen zeggen dat ik middels mijn website beelden, gedachten en ideeën verzamel. En ik kan natuurlijk niet ontkennen dat ik al heel veel handschoenen gefotografeerd heb en mijn vrienden en kennissen weten dat maar al te goed. Daarom stuurde M. me deze foto op van een handschoen die ze vond tijdens een wandelvakantie op een berg met de naam Monviso. Op deze berg, ergens in Zwitserland, moest ze meteen aan mij denken toen ze de handschoen daar zo zag liggen. En zo moet R. steeds aan me denken als hij langs een groep kauwen doorfietst, een andere M. als ze ergens een kat achter een raam ziet zitten, L. steeds als ze iets oranjes tegenkwam en H. als hij langs de snelweg iets zwarts ziet liggen (deze leg ik later nog wel eens uit).

Komende winter was ik eigenlijk van plan geen nieuwe handschoenen meer te gaan fotograferen, maar nu ik deze zo zie kan ik niet wachten tot ik ze weer overal tegenkom op straat. Alleen betekent dat ook meteen dat het dan weer koud is buiten, en daar zit ik nog helemáál niet op te wachten…

Alweer een berichtje van Annemarieke. Een paar dagen geleden stuurde ze me ook al een foto van een serie handschoenen die in de NRC-Next hebben gestaan. Dit keer zijn het twee foto’s van een aantal scrabblesteentjes die een jongetje heeft gevonden in het Vondelpark en die hij met wasknijpers aan het Vindhek (zie betreffende link op haar site) heeft gehangen.

De O, de P, de N en de K zijn al gevonden. Voor vijftig bonuspunten: welke twee letters ontbreken nog?

Het moest er eens van komen, maar ik ben mijn handschoenen kwijt. Telkens als ik een handschoen fotografeerde (zie verzameling) vroeg ik me af hoe het toch komt dat mensen deze dingen zo makkelijk verliezen. Als je ze niet draagt liggen ze thuis, en als je ze uitdoet dan doe je ze in je tas. Geen kans dus om ze te verliezen, en daarom was ik er ook vast van overtuigd dat het mij nooit zou overkomen. Maar dus toch.

Een kleine troost is dat ik ze beide verloren ben. Ik moet ze dus gewoon ergens hebben laten liggen maar zou niet weten waar. Nu zou ik hetzelfde kunnen doen als een andere inwoner uit Tilburg afgelopen week deed in een poging zijn hond terug te vinden, namelijk een helikopter huren en 20.000 euro uitloven voor de gouden tip. Maar zo duur waren mijn handschoenen niet. Een tientje bij de Hema geloof ik.

Maar hoe moet het nu verder? Nu nog een paar nieuwe handschoenen kopen? Eigenlijk wil ik dat helemaal niet en zeker niet na zo’n heerlijke dag als vandaag. Stiekem hoop ik dat ik ze nog zal terugvinden of dat ik zometeen een telefoontje krijg met de melding ‘Hé, je hebt laatst je handschoenen vergeten mee te nemen’. Niet voor het geld, maar voor het idee dat dit soort dingen me eigenlijk zo goed als nooit overkomen. Zo is in de bijna 25 jaar dat ik in Tilburg woon mijn fiets nog nooit gejat…

Het seizoen komt dit jaar erg laat op gang, maar de eerste paar handschoenen heb ik afgelopen week toch al op de foto kunnen zetten: nummers 144 en 145.

Ik vraag me af hoeveel verzamelaars van handschoenen zich nog zullen gaan melden dit jaar. Marijke fotografeert ze ook en doet er gelijk nog een fotootje bij van de plek waar ze ze gevonden heeft.
Ik vind het bijna jammer dat ik dat niet ook meteen gedaan heb, want het ziet er erg leuk uit op deze manier.

Vandaag kreeg ik een mailtje van Annemarieke Weber (www.weberschrijft.nl) over dit leuke initiatief in het Vondelpark:

Vind je eigen handschoen terug in het Vindhek Vondelpark. Of hang er een bij die je gevonden hebt en terug wilt geven!

Een verloren handschoen is een beeld dat iedereen onmiddellijk herkent. Het roept de emotie op van verlies of de wens de handschoen terug te brengen. Het Vindhek Vondelpark brengt beeld en emotie in een positief gebaar bij elkaar voor alle Amsterdammers en de tien miljoen bezoekers per jaar – van het Vondelpark in het bijzonder.

Als ik ze zo aan dat hek zie hangen zou ik bijna willen dat ik al mijn eigen handschoenen behalve ze te fotograferen ook opgeraapt had. Maar daar is het nu toch een beetje te laat voor. Bovendien was het voor mij toch vooral de plek en de houding waarin ik de handschoenen aantrof die mij het meeste aansprak. En ik zou niet meer weten wáár ik ze allemaal heb zien liggen. Dus a.u.b. geen mailtje sturen als iemand zijn of haar ontbrekende handschoen herkent!

Ongeveer twee jaar geleden ben ik begonnen met het fotograferen van verloren handschoenen. Ik had ze natuurlijk al vaker zien liggen (wie niet) en begon ze steeds leuker en mooier te vinden. En uiteindelijk ben ik er een keertje voor gestopt om er een te fotograferen. En toen nog een, en nog een, etc.

lees verder »

Edit: inmiddels heb ik al veel meer handschoenen gevonden en op de foto gezet. Klik hier voor de rest.