SpoenkJack Tummers

Vijf euro. Dat is wat ik gekregen heb voor deze drie aapjes en dat is ook wat ik ervoor had gevraagd op Marktplaats.nl. Wat moet je er ook meer voor vragen, en ik ben blij er eindelijk van verlost te zijn. Ooit kreeg ik ze zelf van iemand als cadeautje. Ze waren gemaakt (hand carved) in Kenia door een afrikaan die zich waarschijnlijk weleens achter zijn oren moet hebben gekrabt waarom er mensen zijn in het rijke noorden die deze dingen graag willen kopen. En dan niet één, maar honderden!

De verzamelaar kwam de beeldjes persoonlijk ophalen vanuit Etten-Leur. Hij zei er al zo’n 200 verschillende versies van te hebben en alleen maar aapjes. Of hij iets speciaals had met het thema? Nee, hij vond ze gewoon leuk. Ooit begonnen met een enkel aapje was hij als vanzelf door blijven gaan met verzamelen. Als je er eenmaal een paar hebt ga je gewoon door. In Zwitserland zat iemand die er al een paar duizend verzameld had, maar dan ook ander figuurtjes dan alleen maar aapjes. Maar daar begon hij toch maar niet aan. Stel je voor, een paar duizend van die beeldjes in huis. Het moet wel leuk blijven, dat verzamelen.

J.D. Salinger laat een aantal hele mooie boeken na en naar misschien zal blijken nog wel veel meer waarvan we nu nog geen weet hebben. Mijn vader laat op zijn manier ook heel wat na, in zijn geval in de vorm van een kelder vol gereedschap en materialen. Van de helft weet ik nog niet eens waar het allemaal voor dient. De zaagtafel en de hout- en ijzerdraaibank op de voorgrond heeft hij bijvoorbeeld zelf gemaakt. Zomaar even aanzetten en gebruiken is er daarom niet bij, niet zonder gebruiksaanwijzing. En die gebruiksaanwijzing zat in zijn hoofd en is met hem begraven op een heuvel in Sittard. Meer dan eens heeft hij me proberen uit te leggen waar dat ene door hemzelf verzonnen en gefabriceerde onderdeeltje voor diende. Ik luisterde echter maar nauwelijks. Ik had op dat moment mijn eigen interesses of ik dacht ‘Ja pa, leg me dat later nog maar eens een keertje uit’. Maar ook al zou ik die machines nooit kunnen gebruiken, er ligt nog zoveel in die kelder waar ik straks nog heel veel plezier van zal gaan hebben. Behalve dan van zijn stofjas, aan dat haakje aan de deur. Die is mij helaas een maatje te klein.

Mensen die iets sparen, bijvoorbeeld varkentjes, weten dat je dan grote kans loopt bij iedere gelegenheid er weer een paar bij te krijgen. Als foto, als beeldje of als boek. Of je tekent graag, dan krijg je weer meer potloden en schetsboeken. Op die manier heb ik wel eens cadeau’s gekregen die iets te maken hadden met Japan, dolfijnen, stenen en dergelijke. Alleen maar omdat ik een keer had laten vallen dat ik Japan, dolfijnen en stenen wel interessant of mooi vind. Mensen maken dan al gauw een verzamelaar van je, ook al ben je dat niet en zou je het liefst willen bedanken voor nog meer van die troep in huis.

Ik vind mezelf geen verzamelaar, ook al heb ik net als vele andere kinderen vroeger bijvoorbeeld sigarenbandjes gespaard. Totdat ik erachter kwam dat mijn opa maar twee merken sigaren rookte, toen was de lol er al snel af. Misschien zou je kunnen zeggen dat ik middels mijn website beelden, gedachten en ideeën verzamel. En ik kan natuurlijk niet ontkennen dat ik al heel veel handschoenen gefotografeerd heb en mijn vrienden en kennissen weten dat maar al te goed. Daarom stuurde M. me deze foto op van een handschoen die ze vond tijdens een wandelvakantie op een berg met de naam Monviso. Op deze berg, ergens in Zwitserland, moest ze meteen aan mij denken toen ze de handschoen daar zo zag liggen. En zo moet R. steeds aan me denken als hij langs een groep kauwen doorfietst, een andere M. als ze ergens een kat achter een raam ziet zitten, L. steeds als ze iets oranjes tegenkwam en H. als hij langs de snelweg iets zwarts ziet liggen (deze leg ik later nog wel eens uit).

Komende winter was ik eigenlijk van plan geen nieuwe handschoenen meer te gaan fotograferen, maar nu ik deze zo zie kan ik niet wachten tot ik ze weer overal tegenkom op straat. Alleen betekent dat ook meteen dat het dan weer koud is buiten, en daar zit ik nog helemáál niet op te wachten…

Deze vacature zag ik zojuist staan: Customer Service Advisor in Outdoor-and Backyardproducten.

Backyard-advisor? Dat kan er maar één zijn. Tevens gespecialiseerd in ‘frontyard’ aangelegenheden…

Klik hier voor een advies op maat »

Mensen hebben soms rare en nutteloze hobby’s. Sommige hobby’s beoefen je je hele leven lang, anderen verdwijnen na korte tijd weer. Zo heb ik vroeger, net als velen met mij, heel even sigarenbandjes gespaard. Maar mijn opa rookte niet snel genoeg of altijd hetzelfde merk, en dan is de lol er ook snel van af. Dan waren er ook nog de plakplaatjes met bijbehorende albums waarvan er altijd een paar bij waren waar je maar nooit aan scheen te kunnen komen (rara hoe kan dat?), de postzegels (die van Magyar Posta waren altijd het mooiste en het grootste), stickers, pennen, en nog wat van die dingen.

Niet echt originele spulletjes, maar ik heb dan ook nooit iets met verzamelen gehad. Ik keek altijd wat de anderen aan het verzamelen waren en ging daar dan een tijdje in mee. Maar als je echt ergens een vermeldenswaardige collectie van wilt opbouwen moet je vooral iets gaan sparen wat niét al door anderen gespaard wordt. Heb je er gelijk al boel veel van.

Maar nummerborden sparen? En dan bedoel ik het opschrijven van de kentekens. Ik heb even gezocht op internet en er welgeteld één berichtje over gevonden. Iemand die het een ‘katholieke vrijetijdsbesteding’ noemde voor op de zondag. En misschien klopt dat ook wel met mijn geval. Ook ik kan me namelijk herinneren dat we de straat op gingen met zo’n klein en nog leeg gelinieerd notitieblokje en potloodje en dan netjes in twee kolommen alle nummerborden gingen opschrijven die we tegenkwamen.

In die tijd waren er natuurlijk nog niet zoveel auto’s als nu, maar toch heel wat. Ik geloof dan ook niet dat we tijdens die paar keer dat we deze ‘hobby’ beoefenden ooit verder zijn gekomen dan de eerste twee of drie straten. Dan kwamen we er achter dat we een bepaald nummer al hadden (iemand die even weg was geweest en zijn auto vervolgens op een andere plek neerzette) en ook begonnen we in te zien dat onze wereld toch iets groter was dan de straat waar we woonden, het grasveld en de speelplaats.

Toen was het al een volkomen doelloze bezigheid, nu zou het helemáál gestoord zijn. Ga achter je computer zitten en schrijf elk nummerbord op dat je op internet kunt vinden. Nee, niet zoeken via een of andere database en die uitprinten maar netjes met de hand opschrijven. Wie weet is dit wel een hedendaags alternatief voor het overschrijven van de Bijbel en kom je zo toch weer iets dichter bij God.

In den beginne was er alleen maar materie. En een blok steen. En iemand die de hoop heeft daar iets van te kunnen gaan maken. En H. die zo ‘vriendelijk’ was dit prille begin vast te leggen op foto om mij nog eens goed te kunnen laten zien waar ik aan begonnen ben.

Lekker hakken in steen. Zo noem ik het op dit moment het liefst, want ‘beeldhouwen’ veronderstelt het ‘houwen van een beeld’ en dus een toonbaar resultaat en dat moet nog maar blijken. Als het wat wordt zal ik het resultaat hier laten zien. En als het niks wordt verwijder ik gewoon dit bericht en is het net alsof het allemaal nooit heeft plaatsgevonden en hoef ik me nergens voor te schamen.
Zo makkelijk gaat dat met een weblog. Maar zo makkelijk zal dat met die steen niet gaan ben ik bang.

Het gebeurt altijd wel eens een keer dat je écht niks beters te doen hebt, en dan is het handig een hobby te hebben. En het beste zou dan zijn een hobby te hebben die je overal en altijd kunt doen. En zo’n hobby heb ik!

Ik vind het heerlijk zomaar wat je prutsen, frutselen, friemelen, punniken, pulken, pielen, frommelen, fröbelen of peuteren. Dat kan met een pen, een stukje van een kledingstuk, een velletje of nagel, je haren, een tijdschrift, je neus of oren, verzin maar wat. Er is altijd wel iets te vinden waar dit mee kan, het kan op elke denkbare plek en het verveelt echt nooit.

Het is ook een bezigheid die bij de mens hoort. Je zou zelfs kunnen stellen dat hoe intelligenter de soort hoe meer er gefriemeld wordt. Apen friemelen bijvoorbeeld. Ook in het openbaar en op plekken waar dit eigenlijk niet gepast is. Vissen zie je echter zoiets nooit doen. Die friemelen alleen maar aan een haakje, en dan van top tot teen.

Ik heb nog een teennagel die eigenlijk al geknipt had moeten worden, maar ik denk dat ik daarvoor maar iets eerder naar bed ga. Lekker nog een uurtje punniken.

Vandaag was ik op zoek naar een bouwdoos voor Koos die morgen jarig is, maar dat viel niet mee. Bart Smits bijvoorbeeld blijkt die dingen al een hele tijd niet meer te verkopen. In plaats daarvan hebben ze een groot aanbod ‘multimedia’ zoals de verkoopster het noemde. Gewoon computergames dus.
Ik heb uiteindelijk wel nog een bouwdoos gevonden bij een speelgoedwinkel bij mij in de buurt. Daar verkopen ze, wederom volgens de verkoopster, deze bouwdozen nog volop. Toch heb ik moeite haar te geloven. Het aanbod is behoorlijk geslonken en sommige dozen zijn al wat beschadigd. Een teken dat ze er al langere tijd liggen.

Jammer eigenlijk, maar blijkbaar is zo’n bouwdoos voor kinderen van tegenwoordig toch teveel werk? Er is natuurlijk altijd het risico dat het mislukt, terwijl je een computergame gewoon weer opnieuw kunt opstarten als het fout gaat. Nou ja, helemaal zullen die dingen wel niet verdwijnen, want er zijn nog genoeg volwassenen die hier een grote hobby aan hebben. En trouwens, waar heb ik het over? Sinds ik de computer en het webloggen ontdekt heb raak ik geen potlood of pak klei meer aan. Hmm, jammer eigenlijk.

Tegenwoordig kun je het zo gek niet bedenken of er wordt wel een cursus in gegeven. Van het bekende volksdansen of pottenbakken tot de meer recentere creacursussen in dakpannen schilderen, gemetamorfoseerde bloempotten of “watergieten”. Dit laatste aanbod heb ik in het weekkrantje nog eens goed moeten doorlezen. Het bleek uiteindelijk te gaan om het maken van een decoratieve watergieter voor in de tuin. Dus geen cursus “hoe water uit een gieter te laten stromen”, wat ik aanvankelijk dacht.
Maar vroeger werden er ook al cursussen gegeven blijkbaar, want ‘bijgeplakte’ foto is uit 1954 en toont een aantal trotse vrouwen van de Boerinnenbond met hun matrassen. Daar had je echt nog eens wat aan, want “zelfs na 20 jaar was de tijk (stof die de hoes vormde) nog niet versleten”.