Wegens aanschaf van een nieuwe wc-borstel zet ik bij deze mijn oude vertrouwde wc-borstel te koop. Ook al is hij al zeker tien jaar oud, hij doet het nog hardstikke goed. Zonde om zomaar weg te gooien. Hij is gemaakt van duurzaam kunststof, heeft altijd binnen gestaan en ik ben de eerste eigenaar. Doe een leuk bod* en hij is van jou.
* Exclusief verzendkosten.
Gisteren was het alweer een jaar geleden dat mijn vader stierf. Ik was op bezoek bij mijn moeder en zat in de huiskamer op de bank en staarde naar de lege stoel tegenover me. Hij maakte hem zelf, zo’n twintig jaar geleden en met de bank als voorbeeld. De poten draaide hij op de draaibank die hij in de kelder had staan. Ook die draaibank maakte hij trouwens zelf. Het was dus in meerdere opzichten echt zijn stoel. Ik keek ernaar en zag mijn vader zitten. Eerst nog vrij rechtop en met zijn benen over elkaar heen geslagen. In latere herinneringen schoof hij steeds verder onderuit, waarbij zijn trui aan de achterkant omhoog kroop en het leek alsof hij een sjaal droeg. Hij is altijd heel actief geweest. Was hij niet beneden in zijn kelder aan het klussen, dan zat hij wel op de fiets, alleen of met zijn broer. Op het laatst zat hij echter steeds vaker en langer in zijn stoel. Slapend of bezig met een kruiswoordpuzzel of kijkend naar een oude western op tv. Nu ik er zo over nadenk ken ik eigenlijk niemand anders in mijn leven die zo’n stoel heeft. Een stoel die je alleen maar verbindt met een enkel persoon, zoals je dat vroeger wel vaker had. Een stoel waar nooit iemand anders in ging zitten dan alleen maar vader of opa. Haast nooit vrouwen trouwens. En als er al eens iemand anders in ging zitten moest die er vooral heel snel weer uit.
Het wordt nog een probleem die stoel weg te doen. Hij moet eigenlijk opnieuw gestoffeerd worden en dat is niet bepaald goedkoop. Voor mijn moeder is het ook niet de makkelijkste stoel om in te zitten en dus zou het logisch zijn hem weg te doen en daarvoor in de plaats een wat smallere en hogere stoel aan te schaffen. Voorlopig zal hij nog wel even blijven staan. Het rouwproces van mijn moeder is nog in volle gang en dan wordt er vooral bewaard en niet weggedaan. De ‘rook’ op de foto is trouwens geen rook, alleen maar een filtertje. Misschien heb ik een beetje overdreven, maar het gaf het plaatje net wat meer sfeer. Of zou het toch de geest van mijn vader zijn?
In het najaar en in de winter gaan de gordijnen altijd vroeg dicht. Buiten is het toch al donker en binnen blijft het dan beter warm. Het is de tijd van het jaar dat een mens zich letterlijk en figuurlijk meer naar binnen gaat richten. In zichzelf, zijn gedachten, dromen, en in huis. Knus op de bank, met een boekje of voor de tv. Als je ‘s avonds besluit nog even een wandeling te maken door de buurt zie je overal dichte gordijnen. Soms weet je dat mensen dan naar de tv zitten te kijken, aan de snelle wisselingen van licht naar donker naar licht op het stof van de gordijn of op een klein stukje plafond dat nog zichtbaar is. Soms weet je het ook niet. Misschien zitten ze wel ouderwets te kaarten, misschien is er wel helemaal niemand thuis. Voor mogelijke inbrekers het licht aangelaten. Gordijnen zijn net kleren. Ze bedekken en ze maken tegelijkertijd soms nieuwsgierig naar wat er onder en achter zit. Ikzelf vind gordijnen in die zin altijd fascinerend, ook gezien vanaf de andere kant. Als je in een slaapstadje woont zal er niet veel interessants te zien zijn op straat, voor mij is het openen van de gordijnen ‘s ochtends altijd een van de eerste verassingen van de dag. Een openbaring, zogezegd. Ik sta op, trek snel even een broek en t-shirtje aan en loop meteen naar de gordijnen van de huiskamer om die open te trekken. Er is altijd wel iets te zien. Een vroege wandelaar met zijn hond, een gemeentewerker met schoffel of bladblazer, de eerste auto’s en stadsbussen die mensen vervoeren naar hun werk. En dan natuurlijk nog de bomen en de bladeren en de eksters, kauwen, duiven, meesjes. Bomen die ruisen of stil en kleddernat naast elkaar staan na te druipen van de nachtelijke regen. Een wereld in grijstonen of vol met kleuren. Achter de gordijnen begint te wereld, maar voor mij moeten ze dan wel open zijn.
Tsja, wie had dat ooit gedacht. Ik niet in elk geval. Problemen met instanties en overheid ga ik het liefst uit de weg en risico’s loop ik pas nadat ik me eerst van tevoren helemaal heb ingedekt. En toch ben ik een rasechte anarchist. Neem nou bijvoorbeeld de pakken koffiemelk. Die hebben net als alle andere kartonnen drinkpakken een duidelijk flapje in een afwijkende kleur en met zo’n schaartje erbij getekend. Daar moet je dat pak dus openknippen. Mooi niet dus. Ik knip al-tijd het pak aan de andere kant open. Het maakt namelijk helemaal niet uit aan welke kant je het pak openknipt. Ik ga me toch door zo’n fabrikant niet laten vertellen hoe ik mijn eigen pak openmaak? Hetzelfde geldt voor zakjes chips en dergelijke. Bovenkant, onderkant, dat maakt allemaal niks uit. Gewoon opentrekken die zak.
Nog een voorbeeldje. Ons is geleerd dat een mes rechts, en een vork links van het bord hoort te liggen. Ik leg ze altijd precies andersom. Rechts dus de vork, links het mes. Ik ben rechtshandig en dan is dit absoluut de te verkiezen positie van het eetgerei. Links mijn vork en ik krijg geheid gaatjes in mijn wangen. Alleen als ik even iets moet snijden wissel ik mes en vork even om. En dat kopje en schoteltje? Weg met dat schoteltje, nergens voor nodig. Ik zet mijn kopje dan ook altijd naast het schoteltje op tafel. En ja, ook in een restaurant durf ik dat te doen. Dit zijn zomaar een paar voorbeelden van de velen waarom ik mezelf beschouw als een echte anarchist. Zeg maar gerust, een serieuze dissident.
Alles met mate en ieder zijn materieel. In Chili worden op dit moment de mijnwerkers een voor een naar boven gehaald nadat men de afgelopen weken met een gigantisch boor even een gaatje in de aarde wist te prikken van zo’n 635 meter diep. Op de voorpagina van zo’n beetje iedere krant werd de reddingsoperatie al aangekondigd. Gelukkig heeft het Brabants Dagblad, zoals het hoort voor een regionale krant, ook gedacht aan de kleine jaloerse klusser thuis op de bank.
Een keer per jaar, in het laatste weekend van september, organiseert de middelbare school Mill Hill College te Goirle een rommelmarkt. De opbrengst is zoals altijd bedoeld voor de arme landen in de Derde Wereld die met onze rotzooi toch niks kunnen beginnen. Daarom verkopen we die het liefst aan elkaar. Het aardige van rommelmarkten, hoewel ik er zelf zo goed als nooit iets koop – is dat je een soort overzichtje krijgt van de stand van zaken op het gebied van techniek en mode. Bij het betreden van het terrein liepen juist een paar vrouwen langs ons door. Zegt de ene vrouw tegen de andere: ‘Effe un doekske erover hene en hij is weer zo goe es nieuw’. Het inklap-/opklaptafeltje was van het type ijzeren pootjes met gespikkeld formica blad kan er op een camping nog mee door, maar zo goe es nieuw zal dat ding nooit meer worre.
Nog meer passé: de teevee. Flatscreens worden al voor minder dan tweehonderd euro gedumpt en niemand zit nog te wachten op zo’n zware beeldbuis in een lompe kast van plastic. In de hoek van de tent waar al deze tv’s opgestapeld stonden was het dan ook opvallend rustig. Alleen een doos met afstandsbedieningen werd regelmatig tevoorschijn gehaald, voor zolang als die oude tv op de slaapkamer het nog doet. En strijkijzers, heel veel strijkijzers en strijkplanken. Zelf strijk ik nooit. Ik zorg er gewoon voor dat ik altijd min of meer kreukvrije kleding koop. Bloezen draag ik niet en in een driedelig pak zul je me toch nooit zien rondlopen. Dus die ene oude strijkbout die ik nog in de kast heb liggen zal mij wel overleven.
Nog niet passé: islamitische vrouwen die niet op de foto willen. Anderen gaan er eens goed voor staan (zoals deze meiden) of zitten (zoals deze meneer), maar deze vrouwen willen nog steeds niet vastgelegd worden op een foto. Ik blijf het vreemd vinden. Toen ze in de gaten kreeg dat ik foto’s aan het maken was hield ze meteen een tas voor haar hoofd. Te laat uiteraard (een foto van deze vrouw zonder tas is gratis bij me op te vragen) en ze bleef de tas maar links van haar gezicht houden, ook al stond ik inmiddels achter en rechts van haar.
Of ik zelf nog iets gekocht heb? Ja, drie elpee’s. Tussen tientallen platen van James Last vond ik nog een maxi-single van PigBag, een oudje van Joan Baez en de debuutplaat van Tanita Tikaram. De meest interessante platen waren al lang ingepikt door anderen.
Het wordt langzaamaan een beetje herfst. Paddestoelen, spinnetjes, bladeren aan de bomen die beetje bij beetje beginnen te verkleuren. Maar de temperatuur is nog prima. Vanmiddag heb ik zelfs nog even heerlijk kunnen wandelen op de heide. Geen jas nodig gehad, gewoon in mijn t-shirt. En op die manier heb ik net ook nog even mijn boodschappen gedaan op de fiets. Als enige gekleed in dit enkellaags kledingstuk, want iedereen is blijkbaar al in de ban van het najaar. Ik heb truien gezien, sweaters, jasjes en zelfs sjaals. Die laatste dan vooral rond de nek van jonge meisjes die zich al helemaal aan het kleden zijn volgens de laatste mode. Geef mij maar een t-shirt. Ik hou niet van dikke kleding, en al helemaal niet van verschillende lagen kleding over elkaar. Zolang het kan hou ik het op enkellaags. Alleen voor toiletpapier maak ik een uitzondering. Die mag van mij wel 2- of 3-laags zijn.
Philips. Prima apparaten, zolang er maar geen bewegende onderdelen in zitten. Dat is wat vroeger vaak over Philipsproducten werd beweerd. Wilde je een cassettedeck kopen of walkman, dan vooral geen Philips. In zekere zin klopte dat ook wel. Mijn eerste cd-speler die ik kocht (en toch maar van Philips) hield er binnen twee jaar mee op. Een gebroken veertje, zo bleek toen ik het apparaat openmaakte. Ik kreeg het vervolgens weer aan de praat door het veertje te vervangen door een veertje uit een balpen. Een brilliante oplossing, al zeg ik het zelf. Voor zolang het duurde. Daarna heb ik nooit meer een apparaat van Philips gekocht waarbij er iets op en neer bewoog of draaide. Maar ja, Philips is toch iets om als Nederlander trots op te zijn. En zeker nu het bedrijf aangekondigd heeft flink te gaan investeren in het duurzamer en energiezuiniger maken van hun producten. Dat is mooi. Maar aan hun koffiezetters hoeven ze wat mij betreft niks te gaan verbeteren, die zijn al duurzaam genoeg. De mijne is inmiddels zo’n jaar of 15 oud en werkt nog steeds uitstekend. Sterker nog, de koffie die dit apparaat oplevert lijkt alleen maar lekkerder te worden. Net als de motor van een auto die naarmate hij ouder wordt steeds soepeler gaat lopen. Vooropgesteld dat je goed onderhoud laat plegen. Bij mijn koffiezetter is het interne onderhoud prima. Zo’n twee keer per jaar gaat er een liter azijn doorheen om hem te ontkalken. De buitenkant is echter een heel ander verhaal, maar daar kan Philips ook niks aan doen.
Bijna klaprozenrood, misschien bestaat het toch. De vaatdoek lag vochtig en verfrommeld in een hoekje van het aanrecht toen er een straaltje zonlicht op viel. Het komt aardig in de richting, hoewel het op de foto lang niet zo overtuigend zal overkomen als toen ik het zag. Misschien iets te veel oranje, en het rood oogt niet tegelijkertijd koel en warm zoals de blaadjes van een klaproos. Maar toch, geen slechte poging voor een vaatdoek.
Zomaar een vraag. Een stukje zeep kun je ook kopen in allerlei kleuren en geuren, dus waarom scheerschuim niet. Vanochtend voor de spiegel leek het me wel leuk om scheerschuim te hebben in de kleur blauw of rood of geel. Of donkerblond tot bruin, zodat ik eens kan zien of mij een baard zou staan of een snor, een sikje of lange bakkebaarden. Alles kun je tegenwoordig kopen in diverse vormen zodat je kunt variëren en ermee kunt spelen. Denk maar aan lippenstift, haargel, tandpasta, brood, chocola, pasta, aardappelen. Maar ga naar de winkel voor scheerschuim en je kunt alleen maar kiezen tussen Gillette en Kruidvat, gewoon of sensitive. En ze zijn allemaal wit.
