Toch een lastige kwestie vind ik. Alles in mij zegt namelijk dat ik iemands gezicht en gezichtsuitdrukking wil zien voordat ik weet of ik iemand kan vertrouwen of niet. Iemand die zijn gezicht niet laat zien heeft iets te verbergen. Zo ben ik opgevoed, zo kijk ik naar en beoordeel ik mensen al mijn hele leven lang. Nu moet ik er wel meteen bij zeggen dat ik mijn eerste ‘boerkadraagster’ nog moet tegenkomen hier in Tilburg. Zo’n probleem is het dus helemaal niet. Maar toch. Als ik iemands gezicht niet kan zien kan ik geen blik werpen op de mens áchter dit gezicht, en dat is toch wel een voorwaarde om te komen tot zoiets als contact en vertrouwen.
Aan de andere kant moet ik nu denken aan een ‘vriend’ uit mijn jeugd. Het woord staat tussen haakjes omdat ik er eigenlijk alleen maar slechte herinneringen aan heb. Dus waarom noem ik hem dan eigenlijk vriend? Zijn gezicht kon ik namelijk altijd zien en we zijn járen met elkaar opgetrokken zonder écht contact of vertrouwen. Eén van de dingen waar ik me altijd afschuwelijk aan kon ergeren was zijn zonnebril. Zo eentje waarin je de hele huiskamer kunt zien behalve de ogen van de drager.
Ogen zijn dus nog belangrijker dan het gezicht, hoewel iemand best gekke bekken kan trekken vanachter een masker en toch normaal kan blijven kijken. Het blijft dus lastig voor mensen om elkaar te vertrouwen. Ogen zijn niet genoeg, maar het hele gezicht dus eigenlijk ook niet. Wantrouwen dan maar, want de eigen veiligheid en levenswijze staat voorop.
Klik op de foto hiernaast voor een testje met wat bekende personen. Vertrouw je op de ogen? Het hele gezicht? Of toch maar liever helemaal niet?