SpoenkJack Tummers

Een onderzoek door LinkedIn suggereert dat aan de hand van iemands naam nagegaan kan worden wat voor beroep iemand heeft. Zo ongeveer dan. Het onderzoek is vooral van toepassing op bedrijven in Amerika en anders wel op engelstalige bedrijven elders in de wereld. Als Jack in Amerika zou ik een CEO kunnen zijn, een Chief Executive Officer, maar ben dat net zo min als vriend Peter. Een Bob ken ik niet, en de enige Bruce die ik ken heet Wayne van achteren en bij Fred is dat Flintstone. In Nederland schijnt Cees een naam te zijn die vaak voorkomt bij bestuurders. De meeste Jacks die ik ken in Nederland zijn tv-presentator en daar hoop ik toch echt niet mee vergeleken te worden. Die ouwehoeren me te veel en daar hou ik niet van.

Dit was trouwens het 1939-ste berichtje op mijn website. Nog 61 en ik zit op de tweeduizend! :)

Vandaag bij het NOS Journaal: een website met alle in Nederland voorkomende voornamen. Verklaring, verspreiding en populariteit. En het gaat goed met ‘mij’. In 1963 naar schatting 41 geboortes, maar als je naar de grafiek kijkt kun je zien dat er een continu stijgende lijn zit in de populariteit van mijn naam. Dat kun je van ‘Joran’ na vandaag niet meer zeggen.

Nederlandse Voornamenbank »

Honderden kandidaten hebben zich gemeld, waarvan er nu nog acht zijn overgebleven. Zij zullen de komende week gaan uitmaken wie de nieuwe directeur van Spoenk zal worden. De verschillen tussen deze acht kandidaten zijn weliswaar klein, succes of mislukking is vaak het gevolg van het maken van net wel of net niet de juiste keuze. Het zal hem hoe dan ook gaan zitten in de details. We zijn benieuwd wie het zal worden. De uitslag zal naar verwachting tijdens de volgende aandeelhoudersvergadering bekend worden gemaakt.

Op 9 maart 2003 maakte ik tijdens een wandeling voor de grap mijn eerste filmpje met de Canon A200 digitale camera van mijn voeten en benen terwijl die onder me door bewogen. In de jaren daarna heb ik dit nog vele malen herhaald, telkens in een andere omgeving. En nu ik de camera vorig jaar aan mijn ouders gegeven heb werd het eens tijd al die ‘wandelfragmenten’ achter elkaar te zetten, waarbij ieder fragment bestaat uit 8 stappen.

De Jack Walks. Je zou kunnen zeggen dat er aan deze ‘film’ vijf jaar lang gewerkt is, want het laatste fragment is van juli 2008. Helaas is de resolutie niet hoger dan 320×240 pixels en is er geen geluid, maar wandelen die je bij voorkeur toch in een stille omgeving.

Klik hier voor de video »

Ik heb een nieuwe website. Nou ja, het mag eigenlijk geen naam hebben want het is alleen maar een doorverwijspagina naar de site waar je nu bent. Ik heb namelijk mijn eigen naam ook maar geregistreerd als domeinnaam. Ik liep er al een tijdje over te denken omdat ik wel eens iets te horen kreeg als ‘Hoe heet je site ook alweer? Spoong of zoiets?’ Alsof je een pakkend woord als ‘spoenk’ zomaar zou kunnen vergeten…

Maar goed, het is in elk geval een manier om ook op mijn eigen naam beter gevonden te worden. En dat kan handig zijn als iemand me wil benaderen voor het maken van een website, foto of iets dergelijks, en men kent alleen maar mijn naam. En ook omdat nu niemand meer met dezelfde naam deze domeinnaam kan inpikken voor het maken van een website over ‘hoe maak ik mijn eigen explosieven’ of ‘wat te doen met meisjes van acht’. Ook wel een fijn gevoel.

Het maken van de foto’s zelf was erg leuk om te doen, en als ik zo bezig ben denk ik ook niet noemenswaardig veel na. Maar mezelf achteraf op deze manier te zien zitten op de bank, en dan ook nog eens 17 keer, is toch wel confronterend…

In Onze Taal nummer 5 van mei staat een artikel met de titel Van ukkepuk tot Artis de Partis, over ‘dubbelnamen’, of reduplicatie zoals het ook wel genoemd wordt. In dit artikel worden voorbeelden aangehaald van dit soort ‘verdubbelingen’, zoals snoezepoes, hanky-panky of okiedokie, en de schrijver haalt ook nog het koosnaampje aan van zijn dochter: Lotje-Potje.

Zelf werd ik vroeger vaak Tumtum genoemd. Meestal was het toen juist kleinerend bedoeld en niet als grappig koosnaampje, en het had ook geen enkele link met dat lekkere zachte snoepje. Mijn neven en nichten zeiden het ook wel eens, maar aan hun kon ik merken dat het bedoeld was als grapje. Bovendien zeiden ze het maar een enkele keer en niet vaak achter elkaar.

Voor mij heeft het dus vaak een nare bijklank gehad. En met de ‘T’ als beginletter van mijn achternaam had ik tijdens de lessen op school ook al geen voordeel. Begint hij (de ‘meester’) alfabetisch de lijst af te werken (en dus een lange stressvolle wachttijd) of kiest hij voor een willekeurige volgorde (het schokeffect)? Het heeft er allemaal toe bijgedragen dat ik jarenlang een hekel heb gehad aan mijn eigen achternaam. Nu gelukkig niet meer, maar ik vraag me toch af of dit fenomeen ooit serieus onderzocht is als stressveroorzaker bij kinderen en volwassenen.

Mijn voornaam is nooit zo’n probleem geweest. Het werd wel eens veranderd in Sjakko, Sjakie of Jakkus en dat vond ik altijd best. En sinds kort noemt iemand me regelmatig Jackyboy en ook dat vind ik prima. Maar zelf heb ik dit eigenlijk nooit gedaan. Altijd noem ik iemand bij zijn of haar volledige voornaam en kort ik deze ook nooit af. Van een Vera zal ik nooit een Veer maken, een Harold wordt nooit een Har en een Liesbeth zal ik nooit afkorten tot Lies of Bets.

Waarom ik dit doe weet ik eigenlijk niet, maar ik vind het toch iets te maken hebben met respect en de ander aanspreken op wie hij of zij is, als volwaardig persoon. Koosnamen worden vaak ook te snel uitgedeeld, en wie weet of de eigenaar van de naam dit wel zo prettig vindt? Zelf vind ik het in elk geval het prettigst als ik vol bij mijn voornaam genoemd wordt. Dan heb ik het gevoel dat de ander MIJ aanspreekt en niet een of andere verbeelding van mijn persoon. Maar waarom schrijf ik dan net dat ik het prima vind als anderen anders besluiten?…

Ik was vroeger de enige in de wijde omtrek met als voornaam Jack. Behalve dan mijn nichtje die ze ook Jack noemden, maar eigenlijk heette ze Jacqueline. En Jack spreek je dan uit met een ‘à’ en niet op zijn engels met een ‘è’. Zo was dat gebruikelijk in het zuiden van het land, want later kwam ik erachter dat meer naar het noorden Jack altijd op zijn engels werd uitgesproken. En geschreven, want van Jack uitgesproken met een ‘à’ wilden ze altijd Sjak, Sjaak of Jacques maken.

In elk geval was het vroeger geen vaak voorkomende naam. Maar dat is met de komst van de engelsen en amerikanen wel veranderd. Helden in films heetten opeens vaak Jack, en daar had je bijvoorbeeld ook Jack Kerouac, Jack Daniels, Jack in the Box, Black Jack, Jumping Jack Flash, Jack (de plug), die andere Jack (the Ripper), Jack London, Nicholsen, Kirby, JackJack (de baby uit ‘The Incredibles’), Jack Russel (de hond) en natuurlijk nog mijn eigenste Jackdaw (de kauw), hoewel dat meer met de klank te maken heeft die ze voortbrengen.

Maar het valt me op dat ze tegenwoordig ook veel tv-karakters Jack noemen. Jack O’Neill (Stargate), Jack Bauer (24), Jack Sheppard (Lost), Inspector ‘Jack’ Frost (ook al heet hij officieel William), en op Sci-Fi Channel is net de nieuwe serie ‘Eureka’ van start gegaan met als hoofdpersoon Jack Carter.

Ik bedoel maar. Het wordt nog wat met mij. Naamsbekendheid heb ik al…