SpoenkJack Tummers

Het is nog geen lente. Sterker nog, het wordt volgende week nog even heel erg koud. En toch zitten de kriebels al in mijn buik en zweven ze door de lucht. Bij vogels, wandelaars, en ook bij deze drie meisjes uit de buurt. Gezellig zaten ze daar in het parkje bij mijn flat met elkaar te kletsen, met dikke jassen aan en sjaals, op een kleedje onder een nog kale boom. Waarom ook niet? Je kunt binnen blijven zitten en klagen dat het koud is, of je kunt als deze meisjes doen en je dag maken zoals jij hem graag zou willen hebben.

De Hasselbraam in Loon op Zand is een nieuwe speciale dagopvang voor kinderen met een stoornis in het autistisch spectrum, ontwikkelingsstoornis of een gedragsstoornis. De website is eenvoudig van opzet en wordt de komende tijd nog verder uitgebreid met extra pagina’s met ondere andere introductiefilmpjes.

www.kdv-dehasselbraam.nl »

Ik had hier graag een linkje willen opnemen naar de pagina op martijn.org, de innig verenigde pedofielenclub van Nederland, met de covers van hun magazine. Alleen, alle afbeeldingen zijn opeens verdwenen. Misschien hebben ze het gedaan om niet nog meer journalisten op ideeën te brengen hun kritische blik te werpen op dit fenomeen. Ik bezocht de website een paar jaar geleden ook al eens. Ik ben nu eenmaal nieuwsgierig. Als er in het nieuws schokkende beelden aangekondigd worden ga ik er nog eens extra goed voor zitten. Als het om dieren gaat doe ik dat al heel wat minder, die beelden ken ik helaas maar al te goed. Dus, ik bezocht die site en bekeek de covers van de magazines om te proberen te begrijpen. Meestal zwartwit foto’s van jonge kinderen tot een jaar of 12, 14. Soms alleen maar een gezicht, soms in zwembroekje op het strand. Vaak waren het mooie foto’s en sommigen deden me denken aan de foto’s van David Hamilton van jonge maagdelijke meisjes. Op zich niks mis mee. Kinderen, zeker in de leeftijd van zo’n 8 jaar, zijn vaak aanbiddelijk in hun puurheid, zowel qua gedrag en denken als hun lichaam. Alles is nog even schoon en onaangetast. Niemand zal durven ontkennen op deze manier weleens naar jonge kinderen te hebben gekeken. In mijn ogen is dat normaal. We zijn nu eenmaal van dezelfde soort en zien in deze kinderen onze eigen ongeschonden jeugd terug en onze eigen ontluikende sexualiteit. Het gaat natuurlijk verkeerd als we deze kinderen tot ons onderwerp van lustbeleving gaan maken. De leden van Martijn vinden het geen probleem, zolang de kinderen (en hun ouders?) er hun instemming maar voor hebben gegegeven en er zelf plezier aan beleven. Een kinderlijke gedachte eigenlijk, met een beperkte blik in de toekomst. Want wie kan zeggen wat bepaald gedrag met een kind later voor uitwerking op ze zal hebben? Of zelfs op dat moment? Kinderen zeggen nu eenmaal graag ja, ook al zouden ze misschien veel liever nee zeggen. Het is dus goed als er een verbod komt op deze vereniging, al zal dat niks uitmaken voor de vereniging zelf. Die zal gewoon blijven bestaan, zij het zonder officiële status.

Her en der langs en over wegen en fietspaden hangen de aankondigingen: ‘De scholen zijn weer begonnen’. Bedoeld zijn ze voor automobilisten en brommers, met de vraag of ze het iets rustiger aan willen doen. Of ze alsjeblieft rekening willen houden met het kleine en grotere grut dat vanaf nu weer zal uitzwermen over de stad, met name ‘s morgens tussen acht en negen en in de late namiddag. Gisteren kreeg ik al fietsend een voorproefje van het nieuwe schoolseizoen. Een vader stond langs de kant van de weg met zijn kleine kleine dochtertje. De recht omlaaghangende hand van de vader hield de omhooggeheven hand van het meisje vast alsof het een verlengde van zijn eigen lichaam was. Het meisje praatte druk in de rondte, de vader probeerde het meisje te leren uitkijken – eerst links, dan rechts, dan nog een keer links – voor ze zouden gaan oversteken. Ze zullen nog erg vaak op die plek staan, samen. Gehoorzaamheid is niet alleen maar een kwestie van willen luisteren, maar ook van leren kijken en leren onderscheiden. Leren beslissen. Wat is belangrijk en wat niet. Voor een hond is dat anders. Een stukje verderop stond een baas met zijn hond. De riem bungelde losjes in de hand van de man. De hond zat rustig naast hem en keek voorbij de benen van zijn baas naar een naderend groepje fietsers. Voor de hond maakt het niet of de fietsers mischien al een uur geleden voorbij zijn gekomen of een seconde. Voor hem ligt het beslissende moment van oversteken bij de wil van zijn baasje. Weer een stukje verderop zaten een man en zijn dochtertje op hun knieën bij een plantenbak met rode bloemen die tegen de gevel van een huis stond. Samen roken ze aan de bloemen en ik hoorde ze iets tegen elkaar zeggen. De woorden kon ik niet verstaan, maar uit de klank van de woorden maakte ik op dat ze opgetogen waren van de geur. Even twijfelde ik of ik niet ook even zou stoppen om aan de bloemen te ruiken. Het is al een aardig tijdje geleden dat ik mijn neus tussen bloemblaadjes stopte om hun geur te ‘proeven’. Dat zal ergens aan het begin van de lente zijn geweest. Maar ook de herfst is een soort lente, een nieuw begin, ook al zien wij het zelf eerder als het aflopen van de zomer. De herfst heeft een geheel eigen soort frisheid om van te genieten. Hoog tijd om nu naar buiten te gaan.

‘This was 16 years ago, at the United Nations Conference on Environment and Development, also known as the Rio Summit, Earth Summit (or, in Portuguese, Eco ’92), a major conference held in Rio de Janeiro from June 3 to June 14, 1992. the UN international Environmental Conference. Did anybody listen?’

Ik heb het idee dat kleine kinderen en dieren vaak op dezelfde manier naar de wereld kijken. Ze zijn nieuwsgierig naar wat er rondom ze gebeurt en houden alles in de gaten. Vaak vinden ze dat rondom veel interessanter dan wat er binnen het gezelschap gebeurt waar ze toevallig bijhoren. Het hoofd van kind of dier schiet dan heen en weer totdat ze iets gevonden hebben dat hun aandacht weet vast te houden. In dit geval was ik dat. Of mijn camera. Zowel het kind als de hond onder de stoel bleven oogcontact met me zoeken, en waarschijnlijk omdat ik een buitenstaander was, iets aan de zijlijn, iets nieuws en onbekends. Ik heb dan steeds het gevoel dat het kind of het dier deel uitmaken van een totaal andere dimensie dan waar de rest van de wereld zich in bevindt. En door op te gaan in hun manier van kijken voel ik dat ik mezelf ook voor een deel buiten het officiële gebeuren plaats. En eerlijk gezegd vind ik dat erg prettig. Word ik vervolgens door iets, een vraag bijvoorbeeld, uit dat kijken getrokken, ervaar ik dat als storend. Alsof een ‘hoger’ deel van mijzelf voor even uit mijn lichaam was getreden en verplicht wordt weer in de huid te moeten kruipen van dat mens dat Jack heet en geacht wordt alert en attent te reageren op wat er in het ‘heden’ en de ‘werkelijkheid’ plaatsvindt. En ik maar het gevoel hebben dat ik juist uit een werkelijkheid getrokken te worden die ik als ‘hoger’ en ‘werkelijker’ beschouw.

Alles en iedereen is voortdurend onderhevig aan verandering. Misschien dat we daarom steeds maar op zoek zijn naar de constante factor. In ons persoonlijke leven, in het maatschappelijke leven en in de wetenschap. God is een constante factor, voor wie er in gelooft. Aan God valt niet te tornen. De rest van ons past zich voortdurend aan aan de (ge)tijden, of we willen of niet. Of we ons daarvan bewust zijn of niet. Al van jongs af aan worden we op de hoogte gebracht van de constante factoren in ons leven. Iets is zoals het nu eenmaal is en het zij zo. Pas je daar maar aan aan, dan maak je het jezelf niet zo moeilijk. Zo is het leven nu eenmaal. En zo proberen mensen vooral van zichzelf een constante factor te maken. Onveranderlijk, vast en zeker. Van eetgewoonten tot politieke voorkeur. Van baan tot partner. Voor mijn moeder was haar relatie met mijn vader de constante factor in haar leven. Een slecht voorbeeld. Hun relatie wás een constante factor. Totdat de dood hen scheidde. Geen enkele factor is daarmee constant, wat je als mens ook hoopt of verlangt. En toch proberen mensen zich nog steeds te verzekeren van zekerheden. Daar willen ze zelfs voor betalen, met premies. En soms ook met hun leven, door niet te willen veranderen en door halstarrig proberen te blijven wie ze denken dat ze zijn of willen zijn. Dat is heel erg jammer, en daar kan ik zelf over meepraten. Want niets is juist zo veranderlijk als jijzelf en daarmee relaties tussen mensen. Als we dat nu eens zouden leren accepteren. Als ons dat nu eens als kind geleerd zou worden. Wat voor Mens zouden we dan kunnen worden in de toekomst?

Albert Heijn gaat uit ‘eigen vrije wil’ meer betalen voor varkensvlees. Het vlees wordt iets duurder, maar niet zo duur als dat van biologische varkensboeren. Varkens krijgen hierdoor meer ruimte – liefst 0,2 vierkante meter meer! – en speeltjes tegen de verveling. Ook worden ze niet meer gecastreerd, krijgen ze voer van duurzaam verbouwde soja, en wordt het vervoer naar de slachterij beperkt tot maximaal vier uur. Geweldig nieuws voor de miljoen varkens die op deze revolutionaire manier per jaar ‘geproduceerd’ zullen gaan worden, speciaal en alleen maar voor de AH. Als niet vleeseter moet ik hier natuurlijk blij mee zijn. Alle beetjes helpen. En als het dan toch de goede kant opgaat zit er misschien ook wel een leuk schoolreisje in voor kinderen die graag willen weten waar ons eten vandaan komt. Moeten we zeker ook hier in Nederland zien te organiseren.

Helemaal vergeten te melden bij de politie, deze monsterlijke besluiper van kleine kinderen in het parkje achter mijn flat. Ik was er getuige van dat hij zich verborgen hield achter een paar bomen en vandaar een groepje kinderen in de gaten hield die het pad af kwamen lopen. Toen ze bij hem in de buurt kwamen stoof hij op ze af en de kinderen renden gillend alle kanten op. Ik heb er niks meer over kunnen lezen in de kranten, dus ik denk dat ze hebben weten te ontkomen. Volgende keer zal ik niet meer aarzelen en meteen 112 bellen.

Gisteren kwam Sinterklaas aan in Tilburg. Met vertraging. Eerst stopte hij aan de kant van de boot van kapper Hardy’s om daar vanaf het dak het Tilburgse volk toe te spreken. Dat in merendeel aan de overkant stond te wachten want dat was de plek waar de Sint zijn eigenlijke intocht zou beginnen. Dat dit zo gepland was is uniek, volgens een van de medewerkers van de organisatie. Ja, zo kun je het ook noemen. Maar Tilburgers zijn niet gek en dus stonden de meesten in de regen te wachten tot de enigszins aftandse boot eindelijk de overtocht zou maken. Dat even draaien en oversteken is trouwens niet makkelijk in zo’n klein en smal haventje als dat van de Piushaven, zeker niet als je van tevoren geen rekening hebt gehouden met het uitstekende stuk kade op het eind. De schipper had duidelijk moeite de boot te doen keren en het duurde daarom veel langer dan gepland vooraleer de boot eindelijk kon aanleggen. Het leek wel een beetje op die scène uit de eerste Austin Powers film waarin hij probeert te keren in een smal gangetje. Geeft allemaal niet. Kinderen vinden dat beetje regen helemaal niet erg. Kinderen niet.

Ik ga het hier niet in negatieve zin hebben over het paard van Sinterklaas. Dat zou je misschien verwachten van iemand die regelmatig blogt over dieren en dierenwelzijn. Er zijn ernstiger misstanden met dieren die de aandacht vragen dan dit ene jaarlijkse evenement. Dat wil niet zeggen dat het paard nergens last van had. ‘Hij doet het weer goed’, vertelde een van de begeleidsters van het paard, ‘maar hij voelt zich allesbehalve gelukkig’. Kijk, en dat hoor ik dan veel liever dan een eigenaar die beweert dat zijn dieren nergens last van hebben en het prima naar hun zin hebben, zoals op paardenmarkt van Hedel vorige week. ‘Dat zijn ze gewend’, ‘Daar merken ze niks van’, ‘Ze stellen zich aan’. Deze begeleidsters zijn zich bewust van wat zo’n tocht door de stad voor een paard betekent. Ook al doet Americo dit al eeuwen en eeuwen, wennen zal het nooit.