SpoenkJack Tummers

Mensen hebben soms rare en nutteloze hobby’s. Sommige hobby’s beoefen je je hele leven lang, anderen verdwijnen na korte tijd weer. Zo heb ik vroeger, net als velen met mij, heel even sigarenbandjes gespaard. Maar mijn opa rookte niet snel genoeg of altijd hetzelfde merk, en dan is de lol er ook snel van af. Dan waren er ook nog de plakplaatjes met bijbehorende albums waarvan er altijd een paar bij waren waar je maar nooit aan scheen te kunnen komen (rara hoe kan dat?), de postzegels (die van Magyar Posta waren altijd het mooiste en het grootste), stickers, pennen, en nog wat van die dingen.

Niet echt originele spulletjes, maar ik heb dan ook nooit iets met verzamelen gehad. Ik keek altijd wat de anderen aan het verzamelen waren en ging daar dan een tijdje in mee. Maar als je echt ergens een vermeldenswaardige collectie van wilt opbouwen moet je vooral iets gaan sparen wat niét al door anderen gespaard wordt. Heb je er gelijk al boel veel van.

Maar nummerborden sparen? En dan bedoel ik het opschrijven van de kentekens. Ik heb even gezocht op internet en er welgeteld één berichtje over gevonden. Iemand die het een ‘katholieke vrijetijdsbesteding’ noemde voor op de zondag. En misschien klopt dat ook wel met mijn geval. Ook ik kan me namelijk herinneren dat we de straat op gingen met zo’n klein en nog leeg gelinieerd notitieblokje en potloodje en dan netjes in twee kolommen alle nummerborden gingen opschrijven die we tegenkwamen.

In die tijd waren er natuurlijk nog niet zoveel auto’s als nu, maar toch heel wat. Ik geloof dan ook niet dat we tijdens die paar keer dat we deze ‘hobby’ beoefenden ooit verder zijn gekomen dan de eerste twee of drie straten. Dan kwamen we er achter dat we een bepaald nummer al hadden (iemand die even weg was geweest en zijn auto vervolgens op een andere plek neerzette) en ook begonnen we in te zien dat onze wereld toch iets groter was dan de straat waar we woonden, het grasveld en de speelplaats.

Toen was het al een volkomen doelloze bezigheid, nu zou het helemáál gestoord zijn. Ga achter je computer zitten en schrijf elk nummerbord op dat je op internet kunt vinden. Nee, niet zoeken via een of andere database en die uitprinten maar netjes met de hand opschrijven. Wie weet is dit wel een hedendaags alternatief voor het overschrijven van de Bijbel en kom je zo toch weer iets dichter bij God.

Een (zelf)geleide meditatieoefening die we laatst een keer (en ieder voor zich) deden en een soort variatie op een eerder bericht.

Stel je voor: je zit tegenover een kind dat niet ouder is dan drie jaar. Doordat het nog zo jong is bezit dit kind (een ander ‘jou’) nog alle kennis en bewustzijn van vorige levens en de ziel en zal dus ook een goed inzicht hebben in die van jou. Stel je nu voor dat je dit kind alles kunt vragen wat je maar wilt. Probeer stil te zijn en luister naar de vragen die in je opkomen en de antwoorden die je krijgt. Laat het gesprek zich als vanzelf ontwikkelen en probeer er zo weinig mogelijk sturing aan te geven. Laat komen wat komt.

En dit is wat er kwam »

Deze twee bomen (zie foto) staan achter mijn ouderlijk huis. Flat eigenlijk, maar ‘ouderlijke flat’ heb ik als uitdrukking nog nooit van gehoord. Ze staan er al zolang de flats er staan, zolang mijn ouders daar als eerste bewoners introkken en dus al zolang als ik leef. En je kent wel dat romantische beeld van ‘die boom heeft mijn opa nog geplant’ en ‘deze boom is wel honderd jaar oud!’. Maar ‘what about’ struiken?

De bomen worden elk jaar groter en het is nog nauwelijks voorstelbaar dat we daar vroeger met tien of meer kinderen uit de buurt ‘s avonds bij elkaar kwamen om te voetballen. De ouders hingen dan op het balkon om te kijken hoe hun kind het er van af zou brengen of om als ouder een scheidsrechterlijke ingreep te kunnen doen als de ‘sportiviteit’ uit de hand dreigde te lopen. Maar zoals de bomen er nu bij staan is een normaal potje voetbal niet meer denkbaar en zou elke hoge voorzet eindigen in een klimpartij.

Maar dan die struiken. De struiken op deze foto zijn net zo oud als de bomen en zullen ze misschien nog wel gaan overleven ook, maar niemand heeft het ooit over ‘die struik is wel honderd jaar oud’. En toch zijn het die struiken waar ik de meeste herinneringen aan heb. Verstoppertje spelen, hoog- en verspringen, hutjes bouwen, bijen en hommels vangen in jampotjes (sorry, zou het nu nooit meer doen), of als hangmat in de zomer.

Bij deze dus, een ode aan de struik. Misschien minder imposant als een eik of beuk, maar zeker zo mooi om van te houden als van een boom.

Dit bericht kreeg ik vandaag binnen per e-mail, en ik had het kunnen weten: ooit komen ze erachter en word je alsnog gepakt. En eigenlijk heb ik er zelf nog het meeste aan bijgedragen ook. Ik had er nooit iets over moeten schrijven op deze site.

Heel erg stom, want iedereen weet dat als je eenmaal op internet hebt gestaan je er nog niet zo snel weer vanaf bent. Nu maar hopen dat de boete of gevangenisstraf die hierop staat niet al te hoog zal zijn.

Astrid Lindgren 100 jaar.nl

Herontdekt beeldmateriaal van een nog jonge Mickey. En omdat foto’s van jonge katjes per definitie altijd leuk zijn…

Als kind was de herfst altijd de tijd van eikels rapen, eikels gooien en, als ze klein genoeg waren, eikels schieten (door zo’n pvc-pijp). Soms werd er ook wel eens een poppetje van gemaakt met behulp van luciferstokjes, maar dat vonden we al gauw kinderachtig.

Al die jaren speelden we onder de lange rij met eikenbomen langs de beekrand of klommen er in. Later ging het spelen over in lange wandelingen door de bossen en zelfs nu, als ik naar de stad ga, wandel of fiets ik onder vele eikenbomen door terwijl de grond bezaaid ligt met duizenden eikels. En al die jaren is er nóóit een op mijn hoofd gevallen. Ooit wel eens eentje die tijdens het rijden met een harde klap bovenop het dak van mijn auto terecht kwam, maar nóóit op mijn hoofd. En gezien de hardheid en het puntige uiteinde van zo’n eikel zou ik me dat toch echt moeten kunnen herinneren.

Dus… waarom liggen er duizenden en duizenden op de grond en komt er nooit een op mijn hoofd terecht? En ik heb al navraag gedaan bij anderen en ook hun is het nog nooit overkomen. Zouden ze alleen maar ‘s nachts om een uur of vier vallen? Raar toch? Misschien iets voor de wetenschapsquiz. En net zo raar overigens als dit.

Ik heb ontdekt waarom er tegenwoordig toch zoveel mensen bij een psychiater of ander zielshulpje aankloppen met emotionele problemen. Nee, echt waar! Het daagde me opeens toen ik een paar huilende kinderen tevergeefs zag proberen grip te krijgen op de benen van hun moeder. Die mooie warme benen zitten namelijk al decennialang verstopt onder de gladde stoffen van een broek.

Ik weet het nog als de dag van gisteren… Als ik me niet goed voelde kroop ik onder de keukentafel. Over de keukentafel hing altijd een dun met kant afgezet kleedje dat een kwartslag was gedraaid. Zodoende hing de hoek met de punt naar beneden en gaf zo een beetje het gevoel van een tent. Daar bleef ik dan een hele tijd in mijn eentje zitten.

Op een gegeven moment zag ik dan mijn moeder de keuken binnenkomen. De onderste helft tenminste. Lange blanke benen en met net boven de knieën een stukje van de heen en weer zwaaiende rok. Dan schoof ik onder de tafel vandaag en greep me vast aan één van die lange warme benen. Ik hoorde mijn moeder dan altijd een schrikgeluidje maken, maar ze liet me verder altijd zitten. En de benen waren niet het enige dat warm, vertrouwd en veilig aanvoelde. Van onder de rok daalde nog een andere warmte op me neer. Als ik omhoog keek kon ik nooit echt goed zicht krijgen op waar die warmte precies vandaan kwam, maar het voelde goed en behaaglijk. Mijn eigen veilige tipi, daar onder moeders rok.

Wat een gemis met al die broeken tegenwoordig. In de zomer zie je ze natuurlijk nog wel eens, maar omdat het dan erg warm kan zijn is de drang om er (als kind) onder te kruipen minder groot. Juist bij slecht weer en in de herfst en winter, juist dan zouden moeders gewoon rokken moeten blijven dragen. Zou een hoop kunnen schelen in de ziektekostenpremies.

Een sinds lange tijd verloren gewaand manuscript is plotseling weer boven water gekomen: mijn opstel over Snuffel, de hamster. Hoe oud ik toen was kan mijn moeder zich niet meer te herinneren, maar laten we hopen niet ouder dan een jaar of acht.

De hamster Snuffel…*

Er was eens een hamster en die hete Snuffel. Op een dag kwam een jongen in het bos een hamster zoeken. Hij liep regelrecht op Snuffel aan. Snuffel was al groot hij is 2 jaar. Snuffel merkte niet dat er een jongen achter hem liep. De jongen nam een sprong en had Snuffel beet. Hij liep blij naar huis maar Snuffel keek niet zo blij. Want zijn vader had gezegd dat je in een kooitje niet zo gelukkig bent als in de vrije natuur.
De volgende dag zat Snuffel in een kooitje naast het bed van de jongen. Kéés, je moet nog het kooitje van de hamster schoon maken, ja mams. Dan kijk ik of er iets op de televisie is, goed mams. Even later, Kees flipper is er op, ik kom direct. De jongen vergat het kooitje dicht te doen. Dit is mijn kans Snuffel, denkt hij in zich zelf. Hij kruipt uit het kooitje en loopt langzaam naar de kast en kijkt of hij hamstervoer ruikt. Daar staat het, hij knabbelt het doosje kapot. En wat ziet hij daar een heleboel hamstervoer. Hij doet vlug iets in zijn wangen en gaat naar huis.

Jackie T.

*Integraal overgenomen en dus zonder tussenkomst van de redactie