SpoenkJack Tummers

Met een schok moest ik vandaag denken aan al die tamagotchi’s die er op de wereld moeten zijn. Die liggen natuurlijk bij ieder kind al tijden batterijloos ergens in een la, op een rommelmarkt of vuilstort. Geen kind die nu nog aandacht heeft voor deze kleine wezentjes, ze dus niet meer uitlaat of op tijd voedsel geeft. Het is nog maar de vraag of er überhaupt nog wel een in leven is! Agotchi, wat zielig!

Als we als samenleving niet oppassen zijn binnenkort alle tamagotchi’s uitgestorven. Daarom ga ik zometeen nog maar even een mailtje sturen naar The World Conservation Union. Deze organisatie houdt een rode lijst bij met alle op aarde levende soorten die bedreigd worden met uitsterven. Als iedereen nu mijn voorbeeld volgt kunnen er misschien nog maatregelen getroffen worden, maar ik vrees eerlijk gezegd dat het al te laat is.

Jonge kinderen eten bij voorkeur met hun handen, en dan wil er wel eens wat geknoeid worden. Zo ook door Jochem, zoon van vriendin I en T. Geeft niet, gewoon even een washandje gepakt en schoon is de snoet.
FOUT! Wat denk je wel Jack, we leven niet meer in de zeventiger jaren! Tegenwoordig zijn voor het poetsen van de snoet de volgende ingrediënten nodig:

Aqua (nogal wiedes, anders smeert het voor geen meter)
Propylene Glycol (propyleen, is dat niet een brandbaar gas?)
Aloë Barbadensis Extract (waarbij aangetekend dat er naar blijkt verdomd weinig onderzoek gedaan is naar de daadwerkelijke effecten van aloë, maar des te meer naar de marketing van dit product)
Parfum (kinderen stinken altijd van hun eigen, toch?)
PEG-40 (niet te verwarren met 10W40)
Hydrogenerated Castor Oil (lijkt erg veel op Castrol)
Glycerin (zonder ‘nitro‘ gelukkig)
en verder nog: Citric Acid, Sodium Sacchacis, Phenoxethanol, Patassium Sorbate, Methylparaben, Ethylparaben, Bectylparaben, Isobutylparaben en Propylparaben.

Ziehier de samenstelling van het snoetendoekje van Zwitsal. Huismerken hebben hun eigen doekjes en zijn meestal iets goedkoper. Onderzoek ter plaatse heeft uitgewezen dat er dan ook een paar ingedriënten ontbreken. En uiteraard is alles PéHá neutraal en dermatologisch getest, maar waarschijnlijk niet op kinderen. Pas na afloop van de poetsbeurt kon het jong namelijk niet meer van zijn gezicht afblijven. Van de kriebels.

Dit zijn overigens de eerste foto’s die van Jochem geplaatst zijn op internet. Dus, welkom op het het World Wide Web jongen!

Nu internet langzaam aan het dichtslibben is met berichten en foto’s over Knut (het ijsbeertje), begon ik me af te vragen waarom ik mijn eigen beer vroeger nooit een naam heb gegeven. Het was eigenlijk altijd gewoon ‘beer’, of hooguit Teddy. Hij voelde goed, rook lekker (daar zorgde moeder wel voor) en voldeed altijd aan mijn verwachtingen en wensen. Een echte vriend.

Terwijl Knut zal uitgroeien tot een echte potentiële killer is mijn eigen Teddy altijd hetzelfde gebleven. Alleen hier en daar een kleine cosmetische ingreep, maar verder nog helemaal origineel. Alleen zijn ogen lijken wat doffer te zijn geworden en vertonen niet meer die ondeugende glans van vroeger toen we nog met een zaklamp onder de lakens de gebeurtenissen van de afgelopen dag doornamen.

Eén naam was misschien toch wel toepasselijk geweest: yogi bear.

Muhammad Ali vierde 17 januari zijn 65ste verjaardag. Ik kan me herinneren dat mijn vader vroeger een groot bewonderaar van hem was. Cassius Clay heette hij toen nog. Als ik soms middag in de nacht even wakker werd kon ik het gedempte geluid horen van de tv. Dan herinnerde ik me dat mijn vader ons, mijn moeder en ik, tijdens het avondeten verteld had over een belangrijke wedstrijd die ‘s nachts uitgezonden zou worden en over wat voor geweldige bokser hij wel niet was. Niet gemeen zoals andere boksers en heel sierlijk. ‘Dansen’ heette dat. De beste bokser die er ooit bestaan heeft. Dat vond Muhammad Ali zelf ook altijd: “I’m the greatest thing that ever lived. I’m so great I don’t have a mark on my face. I shook up the world.”

Jaren later heb ik eens een herhaling gezien van zo’n bokswedstrijd. Alles wat mijn vader verteld had klopte. Hij was snel, sierlijk en heel sportief. Maar toch. vond ik het nu echt leuk om hier naar te kijken? Het mooiste vond ik altijd als de tegenstander begon te wankelen en je kon zien dat Ali zich klaar maakte voor de volgende stoot maar zich dan bedacht. Er was blijkbaar bij hem nog ruimte voor een gedachte, een overweging, mededogen voor zijn tegenstander. Misschien maakte dat van hem inderdaad meer dan alleen maar een vechter.

Terwijl ik terugdenk aan die nachtelijke uitzendingen herinner ik me nog een ander moment, namelijk de landing op de maan in 1969. Ook toen moest ik hiervan getuige zijn vanuit mijn bed terwijl mijn vader achter de zwart-wit tv zat en keek naar één van de grootste gebeurtenissen van de vorige eeuw. Daana is hij nergens meer zijn bed voor uitgekomen.

Zou er nog een moment komen dat vaders en moeders hun kinderen uit bed halen om getuige te zijn van iets waarlijk groots? Ik hoop het. En dan uiteraard niet om beelden te zien van het doorbreken van dijken of het zinken van de allerlaatste ijsschots op de Noordpool.

Om aan wat extra geld te komen ben ik momenteel wat dvd’s van de hand aan het doen via Marktplaats, waaronder een paar Evil Dead films van Sam Raimi. Ik had ze al een keertje voor mezelf gekopieerd, dus ik zal ze niet echt missen. De koper woonde toevallig ook in Tilburg en kwam ze vanavond bij me ophalen.

Toen ik opendeed stond er een jongen met pet, zeker een hoofd kleiner dan mijzelf. Ik schatte hem zo rond de 15, hooguit 16 jaar. “Ik heb die films als kindje gezien” zei hij, “en wil ze heel graag nog een keertje zien.” Hij glimlachte en sprak alsof het echte nostalgie betrof. Zou de tijd zo snel gaan tegenwoordig dat pubers denken dat ze al een heel leven achter de rug hebben?

Dat hij deze films als ‘kindje’ heeft gezien kan ik met mijn eigen pet niet bij. Oordeel zelf maar: Evil Dead 2 (4 screenshots).

De afgelopen paar weken heb ik regelmatig aankondigingen kunnen lezen voor wedstrijden of verkiezingen voor o.a. ‘Best public speaker’, ‘Beste en snelste metselaar’, beste dit en beste dat (een soort ‘eerlijke concurrentie’), en wil de SP in Tilburg zelfs ‘kinderlintjes’ gaan introduceren om kinderen te belonen die bijzonder hebben bijgedragen aan de Tilburgse samenleving. Arme kinderen. Laat ze toch spelen i.p.v. ze al op zo jonge leeftijd op te zadelen met verantwoordelijkheden waar zelfs volwassenen vaak geen raad mee weten. De wereld is groot genoeg om ze voor kinderen nog even klein te houden.

Maar ik vrees dat het al te laat is. Het Brabants Dagblad organiseert namelijk samen met Mensenlinq.nl de verkiezing van de leukste baby van het jaar 2006, met als titel ‘Ik ben de leukste‘. Er was zelfs een extra bijlage voor nodig, want kwaliteit staat voorop bij het Brabants Dagblad. En omdat ik niet meegedaan heb aan de Dutch Bloggies 2007 vind ik dat ik voor één keertje mee mag doen met zo’n verkiezing. Toen ik jong was had je dit soort dingen namelijk nog niet en ik heb me altijd laten vertellen dat ik best wel een leuke baby was. Kijk maar.

Daar had ik niet meer aan gedacht. Niet alleen maar die krantenbezorger van gisteren kan plotseling voor mijn deur staan, maar het is ook nog eens Driekoningen a.s. zaterdag! En de kindertjes van tegenwoordig willen geen snoep of mandarijntjes meer (waren trouwens de laatste op de markt, dus lekker zullen ze niet meer zijn). Het liefst hebben kinderen nu geld, net als de ouders. Maar ja, wat ga je ze dan geven? En hoeveel komen er aan je deur? Eén groepje kinderen, twee? Tien?

Gelukkig hoef ik me hier echter niet druk om te maken. Ik ben dan ‘s avonds op bezoek bij vrienden en blijf ook bij hun eten. Kan ik lekker op de bank gaan zitten kijken hoe hún het probleem oplossen.

Een aantal jaren geleden kreeg ik drie dozen kerstballen mee van mijn moeder. Het formaat (uitklap)boompje wat ze nu nog hebben biedt toch geen plaats voor extra ballen en een echte boom hoeven ze niet meer zo nodig. Het eerste jaar vond ik het best leuk om al die ballen weer terug te zien, dit keer bungelend in mijn eigen boom. Dan kreeg ik herinneringen aan de kerstavonden thuis, hoe we met zijn drieën een hele avond bezig waren de boom ‘recht’ te krijgen en de verlichting, ballen en slingers gelijkelijk verdeelden over de boom. Heel voorzichtig pakte ik dan elke bal uit een doos en reikte deze mijn moeder aan die hem vervolgens in de boom hing. En een paar weken later deden we alles in omgekeerde volgorde en pakten we alles weer netjes in voor het volgende jaar. Een kat had ik toen nog niet, wel een hamster.

Tot nu toe is er elk jaar één kerstbal gesneuveld. Alle kerstballen die over waren kon ik tot nu toe kwijt in twee i.p.v. drie dozen. Maar ook hier in huis worden elk jaar records gebroken en zojuist zijn er dan ook twee in één keer stuk gevallen toen Mick er met het snoer van de verlichting vandoor wilde gaan. Nog een paar jaar en de ballen zijn op. Dan kan ik er natuurlijk weer een paar bij gaan kopen (made in China), maar dat was ik niet van plan. Die ballen zijn eigenlijk toch maar overkill, en dat vond mijn kat waarschijnlijk ook.

Heel af en toe is het er, even willen proeven aan gisteren. Soms letterlijk, zoals een paar weken geleden in een ‘ouderwetse’ snoepwinkel in de stad. Een zakje pectoraal, pakje Wrigley kauwgum (de witte!) en een paar Bazooka’s. Alles moet dezelfde dag nog op want mijn verlangen naar vroeger duurt nooit ze heel erg lang, en daarna duurt het weer een hele poos voordat het verlangen weer eens opduikt. Daarbij overigens geholpen door een misselijk en opgeblazen gevoel achteraf. Eigenlijk valt het dus altijd tegen en ik neem me dan ook steeds voor het niet meer te doen. Let the past be the past.

Maar afgelopen week was het dan weer zover. Een prachtige grote Bruynzeel doos met nieuwe potloden in alle kleuren van de regenboog. Echt een koopje. Ik was niet van plan weer eens te gaan ‘kleuren’, maar in gedachte zag ik mezelf de doos openmaken en met mijn vingers en handen over de potloden rollen. Een heerlijk gevoel vond ik dat altijd en ik dacht ‘Ach wat, ik koop die doos gewoon. Ik kan hem naderhand altijd nog eens cadeau doen aan een kind’.

Maar de potloden rollen niet meer, al lang niet meer. Tegenwoordig zijn ze allemaal zeshoekig zodat ze niet – net als vroeger – de hele tijd van tafel rollen. Er is dus over nagedacht bij Bruynzeel. Bovendien liggen ze ook nog eens zodanig strak passend in hun gleuf dat zelfs met meer druk er geen rollende beweging meer uit te halen valt. Stiften zijn wel vaak nog rond, maar die hebben dan vaak weer een gegroefde dop die het rollen tegengaat.

De lol van het rollen is er dus vanaf, maar ik heb besloten de doos toch nog maar even te bewaren. Deze weken liggen overal in winkels weer gratis kleurplaten waar je prijzen mee kunt winnen, en ik weet nog dat ik dit vroeger altijd vreselijk leuk vond om te doen…

“Mam! Ik ga even buiten spelen!”
“Jackie?”
“Ja mam?”
“Heb je je dikke trui aan?”
“Nee mam.”
“En heb je je sjaal goed om je hals?”
“Nee mam.”
“En je muts goed over je oren getrokken?”
“Nee mam!”
“En je handschoenen? Heb je die bij je gestoken?”
“Néé mam!”
“En je dikste sokken aangetrokken?”
“Néééé mam!!!”
“Dan is het goed, want het is veels te warm buiten!”