SpoenkJack Tummers

De brommer van mijn vader is vandaag dan eindelijk verkocht en aan de eerste persoon die kwam kijken. Toch heb ik er meer dan twintig jaar over gedaan om deze beslissing te kunnen nemen.

De Zundapp Super Combinette deluxe werd door mijn vader zelf in 1968 gekocht nadat hij de auto van de hand had gedaan. Zelf hadden ze de auto niet echt meer nodig en bovendien wilde ik er toch nooit in mee. De brommer werd dus het vervoermiddel van mijn vader. Zelf had ik er nooit veel interesse in, ook niet op de leeftijd dat je als jongen toch geacht wordt aan brommers te sleutelen. Maar naarmate ik ouder werd ging ik anders tegen de brommer aankijken. Ik voel een sterke emotionele band met mijn vader, en die brommer hoorde echt bij hem en dus hield ik ervan. En dus zei ik vroeger al regelmatig dat hij de brommer nooit moest verkopen omdat ik hem zelf graag wilde hebben. In mijn gedachten kreeg hij zelfs al een plaatsje ergens in mijn toekomstige huis.

lees verder »

Vandaag was ik op zoek naar een bouwdoos voor Koos die morgen jarig is, maar dat viel niet mee. Bart Smits bijvoorbeeld blijkt die dingen al een hele tijd niet meer te verkopen. In plaats daarvan hebben ze een groot aanbod ‘multimedia’ zoals de verkoopster het noemde. Gewoon computergames dus.
Ik heb uiteindelijk wel nog een bouwdoos gevonden bij een speelgoedwinkel bij mij in de buurt. Daar verkopen ze, wederom volgens de verkoopster, deze bouwdozen nog volop. Toch heb ik moeite haar te geloven. Het aanbod is behoorlijk geslonken en sommige dozen zijn al wat beschadigd. Een teken dat ze er al langere tijd liggen.

Jammer eigenlijk, maar blijkbaar is zo’n bouwdoos voor kinderen van tegenwoordig toch teveel werk? Er is natuurlijk altijd het risico dat het mislukt, terwijl je een computergame gewoon weer opnieuw kunt opstarten als het fout gaat. Nou ja, helemaal zullen die dingen wel niet verdwijnen, want er zijn nog genoeg volwassenen die hier een grote hobby aan hebben. En trouwens, waar heb ik het over? Sinds ik de computer en het webloggen ontdekt heb raak ik geen potlood of pak klei meer aan. Hmm, jammer eigenlijk.

Vanmiddag fietste een moeder met haar dochtertje langs me heen. Het meisje slingerde van links naar rechts naast haar moeder en hing voorovergebogen over haar stuur. “Mam, wanneer is het nou eindelijk Sinterklaas? Ik heb er toch zó’n zin in!”

Het klonk erg lief, maar je zult er als ouder waarschijnlijk toch niet altijd even blij mee zijn, zo vroeg in de winter, herfst, nazomer. De eerste speelgoedfolders formaat IKEA-gids heb ik zelf al een paar weken geleden mogen ontvangen. Waarschijnlijk belanden ze elk jaar vroeger in je brievenbus omdat de ouders hier dan nog niet op voorbereid zijn en de folders niet meer tijdig kunnen onderscheppen. ‘Bewaarexemplaren’ heten ze tegenwoordig, zodat het niet lijkt alsof ze in je brievenbus vallen met het oog op Sinterklaas of Kerst. En omdat je kinderen tegen die tijd over een nóg langere periode aan je kop hebben gezeurd dan voorafgaande jaren, zul je uiteindelijk misschien toch weer meer geld kwijt zijn dan gepland.

Ik vraag me wel af hoeveel rek er in dit systeem zit. Veel vroeger dan nu kunnen ze die folders niet meer gaan verspreiden want dan zou het kind het wel eens op kunnen geven en zijn interesse gaan verliezen.
“Wat? Sinterklaas? Is dat nét geweest!?”

Zo knap was dat niet van Miro om van die kleurige dingen van klei te maken. Lisanne van 6 had er in een handomdraai (of iets meer) een aantal gemaakt die zo naar Madrid kunnen.

Tijdens een etentje bij vrienden mocht ik na afloop van het eten de hond uitlaten (voor wat hoort wat), en Lisanne van 6 liep mee. Met aan de ene hand een aan de riem rukkende Milo en aan de andere Lisanne liepen we naar een naburig grasveldje. Nou ja, grasveldje midden in de stad. Openbare poepgelegenheid dus, alleen het bord ontbrak nog.

Zoals kinderen dat plegen te doen stelde ze me allerhande vragen. Toen ze aan mijn hand een stukje eelt voelde zei ze: ‘Dat vind ik zielig voor jou’. Ik legde haar uit dat ik daar niks van voelde, dat het geen pijn deed. Even later vroeg ze me of ik geen vrouw had. Ik vertelde haar dat ik wel een vriendin heb gehad maar nu niet meer. ‘Dat vind ik zielig voor jou’, zei ze weer. Daarna moest ze blijkbaar even nadenken want het was eventjes stil, en toen zei ze: ‘Weet je wat, als ik later groot ben…’.

We hebben het er niet meer over gehad nadien. En nu zit ik met een probleem. Ik wil namelijk niet zo lang wachten, maar hoe moet ik haar dit vertellen zonder haar te kwetsen?

Onlangs zijn er vroege geschriften ontdekt van Einstein die binnen afzienbare tijd geveild zullen gaan worden. Op een foto van één van deze werken heb ik alvast de hand weten te leggen.

Konden wij volwassen ook maar zo verdraagzaam met anderen en de wereld omgaan als kinderen dat soms kunnen. In elk geval zijn mens en dier in de wereld van het kind nog geen van elkaar vervreemde wezens.

Toen Koos zijn zwemdiploma haalde en daar een certificaat voor kreeg, vroeg ik me al af of mijn moeder mijn oude diploma’s bewaard zou hebben. En ja hoor, met uitzondering van diploma ‘C’ (die waarschijnlijk met broekje en al ergens tussen het vuilnis is beland) had ze ze nog allemaal bewaard. De kleuren waren iets anders dan ik me herinnerde, maar ik heb ze toch maar even meegenomen en ingescand…

Koosje kan vanaf nu zwemmen. Dat kon hij al, maar nu heeft de Grote Mensenwereld dit feit ook erkend en hem een diploma hiervoor gegeven. Ik vond het erg leuk hier bij te kunnen zijn aangezien ik zelf geen kinderen heb. Het zien van zoveel kinderen en alle herinneringen die dit zwemgebeuren in me opriepen maakten wel een enkel traantje in me los. Gelukkig viel dat in die natte omgeving toch niet op en had iedereen alleen maar aandacht voor zijn of haar kind.

Ik heb geconstateerd dat er een aantal dingen veranderd zijn t.o.v. vroeger. Ten eerste moesten wij verplicht met dichte schoenen aan het water in tijdens de nattekledingtest. Ik weet nog dat mijn voeten hierdoor aanvoelden aan kleine lode gewichtjes. Nu zag ik dat de meesten gekozen hadden voor de open variant, namelijk sandalen of van die plastic badslippers met een riempje. Ook moesten wij volgens mij vroeger van die zwarte rubberen ringen opdiepen vanaf de bodem van het zwembad. Afhankelijk van het diploma, ‘a’ of ‘b’, waren het er twee of drie die, afhankelijk van de stemming van degene die ons zwemmen kwam beoordelen, verder of minder ver van elkaar op de bodem werden gegooid.
Zo lijkt het alsof wij het vroeger zwaarder hadden dan de huidige lichting, maar dat valt wel mee. Als compensatie moest iedereen na elke test zelfstandig via het midden van het zwembad uit het water zien te geraken, hetgeen gezien de vaak nog kleine lijfjes en de hoge rand van het zwembad op het laatst een bijna onhaalbare opgave leek te zijn.

Als laatste, nadat iedereen te horen had gekregen dat ze geslaagd waren, was er nog de uitreiking van de diploma’s. Op A4 formaat en van papier. Wij kregen (of moesten we die kopen?) van die rechthoekige rubberen of plastic diploma’s die onze moeders vervolgens op onze zwembroekjes konden naaien. Zo had je als ik me niet vergis groen voor ‘a’, blauw voor ‘b’, geel voor ‘c’, donkergeel voor ‘d’, rood voor ‘e’ en zwart voor ‘f’. Van de laatste twee ben ik me niet zeker want toen ben ik gestopt met zwemlessen nemen. Er was toch geen open plekje meer over op mijn zwembroekje, en zo’n ding op je kont is geen gezicht. Er waren wel van die opscheppers die er zes op hun broek hadden genaaid, maar dat waren dan ook oudere jongers met dus grotere zwembroeken.

Ik ben benieuwd of mijn moeder die dingen nog bewaard heeft. Moeders gooien niet zo gauw iets weg. Ik zal haar eens vragen, en als ik ze nog heb zal ik ze hier met verlate trots nog eens laten zien. Zo’n diplomazwemmen mee mogen maken werkt namelijk aanstekelijk.

Dit is iets waar mijn moeder laatst mee aan kwam zetten. “Dat had je toch zo mooi geschreven”. Het was een briefje dat ik eens gemaakt had aan mijn vader, ergens in de eerste helft van de middelbare school. Atlhans dat denkt mijn moeder, ik weet het zelf niet meer zo goed. In elk geval gaat het over mijn gevoelens naar mijn vader. Dat ik mijn hele leven al bang ben dat hij dood zal gaan. Dat ik het nauwe warme contact met hem mistte van vroeger, als kind. Dat ik misschien wel al volwassen was, maar niet zo onafhankelijk als ik misschien wel zou willen zijn. Dat ik soms meer gevoel ben dan ik aankan.

Ik heb het briefje letterlijk overgetypt, dus het komt soms misschien een beetje raar over. Maar echt goed in taal ben ik nooit geweest.

lees verder »