SpoenkJack Tummers

Of je nu kok, wandelaar, fotograaf of tuinder bent, voor ieder beroep of hobby zijn er wel bedrijven en tijdschriften die inspringen op bestaande en niet-bestaande behoeften van hobbyisten en beroepsbeoefenaren. Voor de hengelaars ‘die hem graag in het water laten hangen’ zijn er bijvoorbeeld luxe haken te koop, en voor de serieuze jager zijn er prachtige camouflagepakken in de handel die een nieuwe generatie groene mannetjes opleveren. Alleen zijn die kledingstukken niet zo eervol en met historie beladen als die afbeeldingen van de Groene Man. Ze hebben maar één doel, en dat is het zo dicht mogelijk kunnen benaderen van dieren in het wild om ze daarna af te kunnen knallen. Wat een sport. Wat een eervolle bezigheid. Wat een idioterie. In Nederland schijnen deze kledingstukken nu ook populairder te worden. In het tijdschrift De Nederlandse Jager van 28 juli 2011 (nummer 14/15) staat een artikel met als titel: Van Rambo tot pixelcamo, camouflagekleding als jachtgereedschap. Wild in de Nederlandse bossen is zo schichtig geworden dat jagers baat kunnen hebben bij dit soort camouflagekleding. Wil je dus ook je plezier en de effectiviteit van het jagen vergroten en dit soort kleding aanschaffen? Kijk dan snel op de website Killzone waar je alles kunt vinden voor de jager en met alvast heel veel tips voor de feestdagen…

Carnaval, da’s niet mijn ding. Verkleden, da’s een ander verhaal. Op deze foto stelt dat weinig voor. De feestneus kwam ik tegen bij de Xenos voor twee euro. Wie weet waar die nog eens goed voor is, dacht ik (???). Maar welk kind, of volwassene, vind het nu niet leuk zich eens te verkleden en voor te doen als iemand anders? In het klein gebeurt dat al bij de V&D of het tankstation als je een nieuwe zonnebril nodig hebt. ‘Moet je deze kijken!’, en je pakt het meest afzichtelijke exemplaar en zet hem op je neus. Vroeger trok ik weleens de kleren van mijn vader of moeder aan. Liefst een combinatie van die twee. De werkschoenen van mijn vader en zijn pet, en de rok en bh van mijn moeder. Dat is geen gezicht en dat is nu net de bedoeling. Met carnaval verkleden mensen zich ook, en in een stad als Maastricht steken ze daar vaak erg veel tijd en geld in. Hier in Tilburg gaat dat heel wat sneller en makkelijker. Een rode veeg over je gezicht, een sjaaltje en een oud t-shirt en je bent klaar om op stap te gaan. En de feestneus laten ze dan meestal thuis, want die wordt vanzelf wel rood van de kou of de alcohol.

Het eten was weer lekker met de Kerst. Nu even kijken hoe ik dat knoopje weer terug aan mijn broek krijg.

Ik weet wel dat het mode is, zo’n broek die niet op je heupen blijft hangen maar een flink stuk daaronder waardoor je onderbroek zichtbaar wordt en het lijkt of de broek elk moment kan afzakken tot op je knieën en er maar weinig extra handelingen nodig zijn om compleet in je blote kont te staan, ik blijf het een hele rare trend vinden. Geen voyeurisme, zoals in het vorige bericht, maar een vorm van exhibitionisme. En deze jongen maakte het wel helemaal bont. De broek hing de hele tijd niet op maar volledig onder zijn kont. Ik heb nog getwijfeld of ik er iets van zou zeggen. Dat heb ik wel vaker. Onlangs was ik in de supermarkt en keek zo in de reet van een jonge vakkenvuller die bezig was de schappen met kaas aan te vullen. Ik had meteen geen zin in kaas meer, maar wel zin om er iets van te zeggen. Net zoals je iemand denkt te helpen als je zegt dat diens gulp openstaat. ‘Zeg, weet je dat je broek naar beneden hangt? Ja, ik zeg het maar even, straks sta je nog in je blootje’. Maar dat zou in dit geval niet gepast zijn omdat er opzet in het spel is. Die broek zit daar precies goed, zoals het hoort. Echt, dit heeft niks te maken met een opkomende ouwelullenmentaliteit. Piercings, een hanekam, tatoeages, ik vind het allemaal prima en vaak – niet bij mezelf maar bij anderen – zelfs mooi. Die broeken op half elf vind ik van een totaal andere orde. ‘Onverzorgd en onfatsoenlijk’ zou mijn moeder zeggen. En daar ben ik het nog mee eens ook.

Vanochtend was het er weer even, dat gevoel. Ik stond naast mijn bed en kleedde me aan. Het was doodstil in mijn slaapkamer en mijn hoofd nog zonder gedachten. Ieder geluid dat ik maakte hoorde ik, nauwkeurig en volledig. Hoe de kleren zich over mijn lichaam bewogen tot ze op hun plek zaten, en daarna hoe mijn lichaam zich bewoog in die kleren. Iedere beweging die ik maakte, met mijn hoofd, handen, benen, schouders, klonk zo helder als het tikken van een klok. En toch leek het ook of ik niet in de kleren zat maar ergens daarbuiten. Mijn bewustzijn volgde de handelingen, mijn oren de geluiden. Zo helder en precies als de straal van een laser. Mijn lichaam als pakketje, waar ik iedere ochtend weer inkruip. Ik kleed het aan, ik voed het en neem het mee uit wandelen. Maar ik, het ik dat dit schrijft, dat is iets anders. En wat jammer dat dit soort ervaringen altijd maar zo kort duren. Zodra je erover na gaat denken, de gedachten over het ervaren toe gaat laten, is het afgelopen. Daar is meditatie voor bedoeld, om van momenten seconden te maken, en van seconden minuten. Misschien dat ik er straks weer tijd voor vind.

Ik had even niks te doen en vroeg me opeens af of de mens eerst sokken was gaan dragen of eerst schoenen. Een stomme vraag? Als ik koude voeten heb trek ik anders eerst sokken aan en geen schoenen. Maar een sok kun je pas uitvinden nadat je ooit schoenen hebt gedragen. Dus dan zou de schoen toch als eerste uitgevonden moeten zijn. Kijk je dan naar de afbeelding van een van de eerste ‘schoenen’ die men heeft gevonden dan zeg je ‘dat is een sok’. Lijkt me ook logisch. Je doet iets aan je voet en na verloop van tijd (eeuwen) bedenk je manieren om de sok steviger te maken, om van de sok een schoen te maken. Zo stom is mijn vraag dus eigenlijk niet. En als je Guust Flater heet laat je het antwoord gewoon in het midden en draag je je hele stripleven lang alleen maar sokschoenen.

Het wordt langzaamaan een beetje herfst. Paddestoelen, spinnetjes, bladeren aan de bomen die beetje bij beetje beginnen te verkleuren. Maar de temperatuur is nog prima. Vanmiddag heb ik zelfs nog even heerlijk kunnen wandelen op de heide. Geen jas nodig gehad, gewoon in mijn t-shirt. En op die manier heb ik net ook nog even mijn boodschappen gedaan op de fiets. Als enige gekleed in dit enkellaags kledingstuk, want iedereen is blijkbaar al in de ban van het najaar. Ik heb truien gezien, sweaters, jasjes en zelfs sjaals. Die laatste dan vooral rond de nek van jonge meisjes die zich al helemaal aan het kleden zijn volgens de laatste mode. Geef mij maar een t-shirt. Ik hou niet van dikke kleding, en al helemaal niet van verschillende lagen kleding over elkaar. Zolang het kan hou ik het op enkellaags. Alleen voor toiletpapier maak ik een uitzondering. Die mag van mij wel 2- of 3-laags zijn.

Vroeger zou een bepaalde vraag vanzelf wel weer zijn verdwenen, tenzij ik toevallig toch in de bibliotheek rondhing. Nu denk ik al gauw ‘straks effe opzoeken op internet’. Zo belandden we maandagmiddag bijvoorbeeld in Engeland op station Manchester Piccadilly. Piccadilly in London kende ik al en daarom had ik verwacht dat Piccadilly een oud woord zou zijn voor plein of rotonde. De naam Piccadilly slaat echter op een kleermaker met de naam Robert Baker die in de 17e eeuw kleren ontwierp met speciale boorden die hij ‘Piccadills’ noemde. ‘Stiff collars with scalloped edges and a broad lace or perforated border’. Maar waarom noemde deze man die boorden dan piccadills? Wikipedia: ‘The term may originate from a conjectured Spanish word picadillo, from picado meaning punctured or pierced. This is similar to the Spanish word picadura, used for the lace collars of the seventeenth century that contained much elaborate cut work.’ Dat zou goed kunnen. Blijft over de vraag waarom bepaalde pleinen deze naam meekregen. Volgens weer een andere pagina op wikipedia komt dit omdat eerder genoemde Robert Baker daar ergens in de buurt ooit een winkel had. Zelf hou ik het op de overeenkomstige vorm. De piccadill is een groot, rond en druk boord om je nek, en een plein is ook druk en rond en een gevaar voor je nek.

De tulpen bloeien, de kleren hangen kleurig te wezen in de etalages van winkels, maar het wil nog niet echt vlotten met de lente…

De nalatenschap van mijn vader begint te groeien. Had ik al iets verteld over het vele gereedschap dat ik van hem heb georven, inmiddels heeft mijn moeder me ook al wat van zijn sokken en zakdoeken aan de hand gedaan. Sokken gaan vaak van maat tot maat, bijvoorbeeld van maat 39 tot 42, en dat komt goed uit. Ik heb namelijk 42 en mijn vader had 39. En zijn zakdoeken – uiteraard kreukvrij gestreken – komen ook altijd van pas. Sommigen met een mooie geborduurde letter ‘T’ in een hoek, de ‘T’ van Tummers. Dat krijg je als je, net als mijn vader, vaak in het ziekenhuis hebt moeten liggen en nog van de oude stempel bent. Dan worden kleding en andere bezittingen van tevoren gemerkt zodat er geen onduidelijkheid kan ontstaan wat van wie is. Tegenwoordig ligt men echter meestal alleen op een kamer, dus dat brandmerken is niet meer zo nodig.

‘Hoe ouder ik word, hoe meer ik op mijn vader begin te lijken’. Ik weet niet meer wie ik dit ooit heb horen zeggen, in een boek, film of op het toneel. Maar het is waar. Nu hij er niet meer is en ik wat van zijn ruimte opvul als ik op bezoek ben bij mijn moeder, merk ik steeds vaker aan mijn houding en mijn gebaren hoezeer ik in bepaalde opzichten op hem lijk. Nog meer nalatenschap. En een paar dagen geleden, tijdens wat zelf ingesproken proefjes voor de stemhulp voor blinden, moest ik even hoesten en het was alsof ik mijn vader hoorde. Hetzelfde korte kuchje. Gelukkig heeft dat kuchje niks te betekenen. Als ik ook zijn leeftijd van 85 jaar zal erven ben ik meer dan tevreden.