SpoenkJack Tummers

Ik heb het al eens vaker gezegd, katten zijn volgens mij perfecte wezens. Evolutionair volmaakt. Ze zijn dan ook, behalve wat kruisingen her en der, in duizenden jaren bijna niet meer veranderd. Maar de mens, daar kan nog heel wat aan verbeterd worden. Kijk nou bijvoorbeeld naar de mond en de maag. Het spreekwoord luidt: ‘De ogen waren groter dan de maag’. Ik heb dit spreekwoord nooit zo goed begrepen. Ik kan een hele zak chips in mijn eentje naar binnen werken zonder ook maar één blik op die zak te werpen. De reden dat ik blijf eten heeft niks te maken met mijn ogen maar met mijn mond. De smaakpupillen (of zou het spreekwoord zijn afgeleid van pupillen?) zorgen ervoor dat ik blijf eten. De smaak van de chips, de prikkeling van de paprika op mijn tong, de vorm van dat enkele chippie die zo perfect in de mond past. Alles heeft te maken met de sensaties binnen in mijn mond, terwijl mijn ogen de film volgen op de tv. Dat gaat een hele tijd goed, totdat het fout gaat. Terwijl mijn mond blijft vragen om meer, begint mijn maag tegen te sputteren. Alleen, en dat is nu jammer, altijd te laat. Waarom is het niet zo dat wanneer de maag vindt dat het genoeg is, deze via ons zenuwstelsel een seintje geeft aan onze hersenen, die vervolgens een seintje sturen naar de smaakpupillen in onze mond, en die de opdracht geeft andere signalen aan ons bewustzijn door te geven dan in het begin, zodat wanneer je het volgende chippie in je mond stopt denkt ‘Hè, getver! Paprikachips!’, en de bak met chips zonder enig probleem aan de kant schuift. Dát zou ik nou nog eens een sprong voorwaarts noemen in onze evolutie!

Ik heb iets tegen baardjes. Niet tegen een echte baard, hoewel dat niks voor mij is, maar tegen de welles nietes baardjes van bijvoorbeeld George Michael of Arie Boomsma. Zomaar twee namen die me nu te binnen schieten, want het is inmiddels een normaal gezicht op straat. Onder die baardjes dan. Het is me altijd net iets te ‘kijk mij nou eens hoe stoer ik ben’. Ik vraag me ook nog steeds af hoe het ze steeds weer lukt die baard op de gewenste lengte te houden. Daar zal vast een trimmertje voor te koop zijn. Telkens als ik weer een man zie met zo’n gladgeschoren baardje denk ik ‘ach gut’. Niet hardop dus, want wie weet wat voor lichtgeraakt typetje er achter zo’n stoere baard schuilgaat. Toch moet ik bekennen dat ik nu wel blij ben met dit modeverschijnsel. Zelf ben ik namelijk best lui als het op scheren aankomt. Nooit dagelijks, soms om de dag, maar vaker nog om de paar dagen. Er was een tijd dat iemand daar dan een opmerking over maakte, zo van ‘Geen tijd gehad om te scheren vandaag?’ of ‘Ga je je baard laten staan?’ Maar nu is er niemand die zich daar nog druk over maakt, en ik dus ook niet. De ene dag heb ik gewoon een nonchalante look, dan weer een stoere look, en als ik het te bont maak kan ik altijd nog doorgaan voor een gepassioneerde kunstenaar die al dagenlang opgaat in zijn werk. Toch wel handig zo, al die baardjes. Nu maar hopen dat de trend zich ook door zal zetten richting neusharen, okselharen en bosjes haren die uit de oren groeien. De Swiebertjes-look.

Kachina Swetlodge is de naam van de website van Yves Vanopslagh. Yves geeft workshops op het gebied van zweethutceremonies, vision quest, trance dance, huiszuivering en ayahuasca.

Met mijn moeder aan de telefoon krijg ik altijd woorden te horen die ik meteen opschrijf om later eens op te gaan zoeken. Dit keer kwamen we, vraag me niet hoe, opeens te spreken over menstruatie. Dat had niks met mijn moeder te maken, maar met een voorval van vroeger. En toen kwam tante Betje op bezoek. Eerst dacht ik dat mijn moeder tante Beth bedoelde, een zus van mijn vader, maar ik wist nog niet dat dit zinnetje betekent dat een vrouw haar maandelijkse periode heeft. Een eufemisme dus, ‘om het maar niet bij de naam te hoeven noemen’. Ik heb gezocht op internet naar de herkomst van Betje in relatie tot menstruatie, maar heb dit niet zo snel kunnen vinden. Het moet wel een vrouw zijn geweest met een extreme vorm van menstruatie, anders weet ik het ook niet. Ik heb wel eens een film gezien met een vrouw die enorm heftige orgasmes kon hebben met hele stromen water als gevolg (Warm Water under a Red Bridge), maar die vrouw heette geen Betje. Ik ben trouwens wel een hele hoop andere eufemismen tegengekomen die nu soms nog gebruikt worden: aan de flatsch, aan de rooie zijn, aan de rode kledder zijn, bloedgrot, bloedserieus kutprobleem, brol, Dracula’s theezakje, feestweek, de ferrari staat voor de deur, de Japanse vlag hangt uit, opoe is op bezoek, de Russen zijn in het land, tante Rosette/Betje is op bezoek, lid van het rode kruis (Seksuele volkstaal en eufemismen). Als dit eufemismen moeten voorstellen zodat het woord menstruatie maar niet bij de naam hoeft te worden genoemd, dan vind ik de eufemismes nog erger dan de ‘kwaal’.

Tante Betje is trouwens ook nog de benaming voor een bepaald soort stijlfout binnen de Nederlandse taal. Deze Betje kende ik ook nog niet, hoewel ik die op mijn weblog misschien al meer dan eens op bezoek heb gehad.

‘Dat is zoeken naar een speld in een hooiberg’. Dat was het antwoord van mijn huisarts toen ik vroeg of ik niet eens uitgebreid getest zou moeten worden op stoffen waar ik mogelijk allergisch voor ben. Een klein bloedonderzoek kreeg ik aleens en daaruit bleek dat ik allergisch ben voor huisstofmijt, berkenpollen en nog iets. Maar wie is hier nu niet allergisch voor? Omdat ik bij tijd en wijle veel last kan hebben van mijn astmatische bronchitis (gelukkig niet ieder jaar), leek me dit een legitieme vraag. Maar hij vond van niet. Allergieën zijn soms zo lastig op te sporen en zo afhankelijk van secundaire omstandigheden dat het geen doen is dit te gaan onderzoeken. Vreemd vond ik dit wel, want er zijn zo van die allergische reacties waarbij meteen duidelijk is wat de oorzaak is. Zo ben ik allergisch voor eucharistisch taalgebruik, het geluid van de streepjecodescanner bij de supermarkt, mensen die hun kinderen ‘kids’ noemen, en nog wat van die dingen. Zo heb ik ook een lijstje met personen waar ik allergisch voor ben. Ik ga hier geen namen noemen, dat heb ik al regelmatig gedaan in het verleden, alleen kan ik wel zeggen dat Arie Boomsma in deze lijst een rijzende ster is. Waarschijnlijk vanwege zijn ‘goddelijke’ status.

‘Zie je wel dat ik gelijk heb’, zou mijn moeder nu kunnen zeggen. Wat begon als Hollandse netheid wordt straks weer een noodzaak om te overleven. Handjes wassen, mondje afvegen en vieze schoenen op de gang laten staan. De geadviseerde hygiënemaatregelen ter preventie van E. coli en EHEC-infecties:

Handen wassen; was de handen in de volgende situaties:

• na gebruik van het toilet
• na het verschonen van een kind
• voor het bereiden van voedsel
• voor het eten

Was de handen tenminste 15 seconden met water en zeep en droog ze daarna goed af met een schone, droge doek, een papieren handdoekje of keukenrol.

Toiletgebruik / reinigen toilet

• Gebruik indien mogelijk een apart toilet voor de patiënt. Indien dit niet mogelijk is reinig dan het toilet na ieder gebruik
• Werk bij het reinigen van het toilet van schoon naar minder schoon. Reinig eerst de deurklink, kraan, trekker of drukknop. Reinig daarna de toiletbril en toiletpot
• Gebruik schoonmaakdoekjes die voor het toilet gebruikt zijn niet voor andere schoonmaakwerkzaamheden. Was de schoonmaakdoekjes op 90 graden of gebruik wegwerpdoekjes
• Na reiniging met schone, droge doek droogmaken. Doek daarna in de was.

Douchen / afdrogen

• Droog van boven naar beneden af. Zorg dat de handdoek die voor het onderlichaam gebruikt is daarna niet voor het bovenlichaam gebruikt wordt of gebruik aparte handdoeken voor onder en bovenlichaam. Voor washandjes geldt hetzelfde advies
• Hang washandjes en handdoeken na gebruik goed uit zodat ze kunnen drogen
• Verschoon handdoeken en washandjes regelmatig, voor de patiënt dagelijks

Bereiden van voedsel

• Was eerst de handen
• Gebruik schone materialen
• Was groenten die rauw worden gegeten grondig onder stromend water voor consumptie
• Houd rauwe etenswaren gescheiden van klaargemaakt voedsel
• Was de snijplank en het mes waarmee rauw vlees gesneden is met heet water af en droog ze goed af. Leg geen etenswaren op de snijplank waarop rauw vlees heeft gelegen
• Was de handen na aanraken van rauw vlees
• Verhit het eten door en door
• Gebruik bij voorkeur een keukenrol, verschoon vaatdoekjes regelmatig
• Verschoon regelmatig de handdoek in de keuken

In het Brabants Dagblad van vandaag staat een artikel met de titel ‘Nooit meer een hoge bloeddruk. Een gevaarlijk hoge bloeddruk kan snel, makkelijk, blijvend en zonder bijwerkingen omlaag door het uitschakelen van een nierzenuw. De eerste resulta­ten met deze nieuwe operatie zijn indrukwekkend.’ Briljante oplossing en zo simpel! Dat ik daar zelf nooit aan heb gedacht! Een geweldige tip ook voor mensen met een auto of motor waarbij het waarschuwingslampje voor een te lage oliedruk in de motor steeds maar weer gaat branden. Gewoon even het kabeltje doorknippen naar dit lampje en je hebt nooit meer problemen met de oliedruk in je motor. Bijvullen hoeft niet meer en lekkages zijn uitgesloten…

Hebben dieren te veel haar? Hebben ze te veel vacht, de naakte huid te veel bedekt? Is dat de reden waarom we vergeten dat daaronder gewoon vlees en bloed zit, net als bij ons? Ik vraag me dat af, terwijl ik net een aantal al wat oudere foto’s van geiten opnieuw heb bewerkt. Tussen die foto’s van statige witte geiten met trots geheven hoofden, zat er een van de uier van een geit. Een blauwe ader is goed te zien. Verder is de huid zo goed als onbedekt, zo blank (of roze) als dat van een mens. Van een vrouw, een moeder. De rode vlekjes op de tepel laten zien dat de huid kwetsbaar is. Net als bij een mens. Als nu alle dieren geen haar of vacht of schubben zouden hebben zodat ze er aan de buitenkant net zo uit zouden zien als wij? Zouden we dan nog steeds net zo met ze omgaan zoals we dat nu doen? Is het niet veel makkelijker een dier dood te schieten als je niet ziet dat er ook bij dat dier aderen onder de huid zitten waar doorheen rood bloed stroomt? Als je naar het varken kijkt zou je denken dat het allemaal niks uitmaakt. Een varken is niet behaart, tenminste niet zoals een kat of een paard dat is. Bij een varken zie je altijd blote huid en aderen en vlekjes en van deze dieren worden er dagelijks tienduizenden gedood en geslacht. Maar tegen het varken hebben we ons beschermd door het te overladen met woorden van viezigheid en vuiligheid. Bij een geit of schaap kunnen we dat niet echt. En hoeven het ook niet, want een geit is wit of zwart en het schaap is wollig. Wat ons met elkaar verbindt is afgedekt en niet meteen zichtbaar voor het oog. Je moet dus even wat verder kijken dan alleen maar naar de buitenkant. Bij medemensen wordt dat al van ons verwacht, min of meer. Nu de dieren nog.

Het eten was weer lekker met de Kerst. Nu even kijken hoe ik dat knoopje weer terug aan mijn broek krijg.

Iedereen krijgt vroeger of later te maken met een scheiding in zijn leven. Een scheiding na een huwelijk omdat men niet meer van elkaar houdt of omdat samenleven op de een of andere manier simpelweg niet meer wil lukken. Andere scheidingen zijn die tussen kind en ouders. Als het kind op kamers gaat wonen of na de middelbare school een studie wil gaan volgen in het buitenland. Scheidingen zijn er ook op andere vlakken, zoals door wisseling van baan of woonplaats. De ultieme scheiding is natuurlijk die van de dood. De gelukkigen onder ons krijgen er pas erg laat in hun leven mee te maken, als een partner of goede vriend na jaren van innig samenzijn sterft. Zelf werd ik al erg vroeg in mijn leven geconfronteerd met een scheiding. Ik weet niet meer wiens idee het was, dat van mijn moeder of van mij, maar toen ik een jaar of tien twaalf was moest er opeens een scheiding in mijn haar komen. Bij mij zat die links, voor de kijker rechts. Daarvoor en daarna zaten mijn haren altijd vrij losjes. Strokop, noemden ze me vroeger weleens als mijn haren wat langer werden en alle kanten op gingen staan. Gel bestond toen nog niet, behalve dan dat natte geleiachtige spul dat sommige mannen door hun haar smeerden waardoor ze gingen lijken op Clark Gable of Kees van Kooten als de Vieze Man, al naar gelang ze knap waren of niet. Ik had altijd een hekel aan die scheiding. Nooit kreeg ik hem precies goed. Altijd zat er wel ergens een bundeltje haren dat eigenlijk mee naar rechts had gemoeten maar toch links bleef hangen. Dan valt zo’n scheiding zwaar, en iets wat je de hele dag met je meedraagt. Zit het nog wel goed, loopt ie wel recht, is er geen roos te zien op de plek van de scheiding? Het was geen gemakkelijke tijd, maar gelukkig heb ik me er goed overheen weten te zetten. Opvallend is wel dat ik nauwelijks foto’s van mezelf heb van die tijd.