SpoenkJack Tummers

Wie een beetje in wetenschap geïnteresseerd is zal het niet zijn ontgaan, de melding van het CERN in Zwitserland dat men neutrino’s heeft zien rondvliegen die sneller waren dan het licht. Opmerkelijk en, als het waar is, een wereldschokkende ontdekking. Binnen de wetenschap dan, want daarbuiten zullen de broodjes nog steeds op dezelfde manier in de oven rijzen. Het belangrijkste van de proef is nog wel dat de uitkomst als onmogelijk werd beschouwd. Niks is sneller dan het licht en niks zal dat ooit kunnen zijn. Ik ben zelf geen wetenschapper, maar ik heb dit altijd een vreemde houding gevonden binnen de wetenschap. Iets is alleen maar dat wat het is binnen ons huidige denkkader. En dat is ondanks grote denkers als Einstein en Hawking nog steeds, naar mijn bescheiden mening, behoorlijk beperkt. Wat deze mensen allemaal hebben bedacht kan ik met mijn hoofd niet bij, maar als ik even de vergelijking mag maken met de holbewoners van weleer. Die hielden het voor onmogelijk dat mensen ooit naar de maan zouden reizen, laat staan dat ze überhaupt wisten dat de maan een hemellichaam is en dat de aarde de aarde is. De laatste duizenden jaren heeft ons denken grote sprongen voorwaarts gemaakt, maar nog steeds van het ene denkkader naar het volgende. En hoe veel ruimer ons denkvermogen ook is geworden in al die tijd, we zullen altijd blijven ‘vastzitten’ in het bewustzijnskader van dat moment. Ik ben er dan ook van overtuigd dat wat men nu ontdekt heeft klopt, en als het toch niet zo is, dat het op een later tijdstip wel zal kloppen. Al die sterren die op onmogelijke afstanden van ons staan en die we nooit zullen kunnen bereiken? Onzin, we vinden er wel een manier op, ooit. Het heeft alleen even tijd nodig, en voorlopig volgens de snelheid waarbij er zestig minuten in een uur gaan.

Fotoopa, ook wel genoemd frans_vdm (zijn forumnaam) is een Belg die nogal wat afweet van electronica. Dacht ik al vrij imposant over te kunnen komen met een flinke camera met twee flitsertjes gemonteerd op de voorste ring van mijn macrolens, niks is dit vergeleken met wat fotoopa om zijn nek heeft hangen als hij weer eens foto’s maakt van vliegende insecten of opspattend water. Zijn site staat vol met prachtige foto’s waar ik volgens mij nog maar de helft van heb bekeken. Kijk vooral ook naar wat hij ‘watersculpturen’ noemt.

Foto’s van fotoopa »

De dagen worden korter. Niet echt natuurlijk, alleen het aantal uren dat het licht is neemt per dag af. Nog tot 21 december, en dan kunnen we weer gaan optellen. Iedere dag een paar minuutjes daglicht erbij. Tot die tijd kan het een knap deprimerende periode zijn voor degenen die niet van de winter houden, waaronder ikzelf. Ik ben helaas erg gevoelig voor licht. Ik merk het dan ook meteen aan mijn gemoed als het een donkere en trieste dag is. Dat gaat vanzelf en ik kan er bijna niks tegen doen. Een zomers muziekje opzetten, een lekker stukje chocola eten, gaan sporten, het helpt allemaal niet veel. Tot ik van iemand de tip kreeg om eens een daglichtlamp aan te schaffen. Lichttherapie is een vaak toegepaste methode om mensen te helpen die lijden aan winterdepressies. En al ben ik nooit echt depressief geraakt van een tekort aan licht, het beïnvloedt wel degelijk mijn stemming en dus ook mijn zin of fut om dingen te ondernemen. En dus heb ik nu een bureaulamp met daarin lampen die, veilig voor het oog, precies datgene uitstralen wat ook de zon aan voedend licht in zich heeft. En ik moet zeggen dat het best wel helpt. Af en toe zet ik de lamp in zijn hoogste stand en met de arm omhoog. Als ik vind dat het genoeg is kan de lamp weer omlaag gekanteld worden en met de dimmer op een lichtsterkte gezet worden die normaal is voor een gewone bureaulamp. Twee functies in één. De lamp van het merk Lumie is niet goedkoop (zo’n 270 euro), maar ik kan hem iedereen aanbevelen die weleens last heeft van een hè-wat-is-het-weer-een-sombere-dag-vandaag-gevoel.

Om vijf uur vanochtend al wakker, en dan is er nog niet veel anders te doen dan armen achter je hoofd en luisteren naar de vogels. Er zijn ergere manieren om wakker te worden. En ergere manieren om te moeten blijven liggen. En terwijl ik zo naar de vogels lag te luisteren vroeg ik me voor de zoveelste keer af waarom ze ‘s ochtends toch zo actief zijn. Mijn eerste (menselijke) gedachte was dat ze blij zijn dat de nacht weer voorbij is omdat ze eerder dan ons de zon al kunnen zien opkomen. Vogeltjes hebben geen gordijnen. Een soort ‘oerblijheid’ dus die in iedere levend wezen zit, om na de diepte van een nachtelijke golf weer als vanzelf naar boven gestuwd te worden naar het licht. Het wordt weer dag en we zijn er nog. Laten we zingen!

Zo moet je echter niet denken, dat is niet wetenschappelijk. Het zal vast wel weer iets te maken hebben met overlevingsdrang en conditionering. Ik ben daarom maar even gaan zoeken op internet naar de eigenlijke reden achter dit fenomeen en kwam deze verklaringen tegen:

GOEIEVRAAG.NL: Het voorjaar en zomer is het voor een vogeltje de tijd om aan een gezinnetje te denken en daarvoor moet je wel een eigen plekje hebben. Heb je dat gevonden dan zet je een grote bek op om iedereen te laten weten dat dit jouw plekje is. En daar moet je al vroeg mee beginnen, liefst al net voor het licht wordt! Dan weten de anderen waar ze aan toe zijn. Zijn in het najaar de kindjes al de deur uit en het steeds later licht wordt, dan is het tijd om uit te slapen, dus hoor je dan niets.

VPRO NOORDERLICHT: Zo’n veertig jaar terug speculeerden ornithologen dat roodborstjes, die overal ter wereld ’s ochtends als eerste gaan zingen, ook als eerste de zon zien opkomen. Dat klopt, zeggen biologen nu na onderzoek onder 57 soorten zangvogels: het roodborstje heeft de grootste ogen. Hekkensluiter is de pimpelmees, wiens stem het laatste klinkt – zijn kraaloogjes zien het morgenlicht soms pas anderhalf uur later.

Hmmm. Een nieuwe vraag komt nu in me naar boven. Als het eerste klopt en ook het tweede, dat van de grootte van de ogen, waarom worden alle vogels dan niet tegelijkertijd wakker van het gezang van de roodborstjes en gaan ze vervolgens allemaal meezingen? Zou het misschien kunnen zijn dat hoe kleiner de ogen hoe slechter de oren? Edwin van de Sar heeft grote oren en geen bril. Ik heb kleine oren en -6. Voldoende reden voor wetenschappers om dit eens nader te gaan onderzoeken lijkt me.