SpoenkJack Tummers

Ik heb iets tegen baardjes. Niet tegen een echte baard, hoewel dat niks voor mij is, maar tegen de welles nietes baardjes van bijvoorbeeld George Michael of Arie Boomsma. Zomaar twee namen die me nu te binnen schieten, want het is inmiddels een normaal gezicht op straat. Onder die baardjes dan. Het is me altijd net iets te ‘kijk mij nou eens hoe stoer ik ben’. Ik vraag me ook nog steeds af hoe het ze steeds weer lukt die baard op de gewenste lengte te houden. Daar zal vast een trimmertje voor te koop zijn. Telkens als ik weer een man zie met zo’n gladgeschoren baardje denk ik ‘ach gut’. Niet hardop dus, want wie weet wat voor lichtgeraakt typetje er achter zo’n stoere baard schuilgaat. Toch moet ik bekennen dat ik nu wel blij ben met dit modeverschijnsel. Zelf ben ik namelijk best lui als het op scheren aankomt. Nooit dagelijks, soms om de dag, maar vaker nog om de paar dagen. Er was een tijd dat iemand daar dan een opmerking over maakte, zo van ‘Geen tijd gehad om te scheren vandaag?’ of ‘Ga je je baard laten staan?’ Maar nu is er niemand die zich daar nog druk over maakt, en ik dus ook niet. De ene dag heb ik gewoon een nonchalante look, dan weer een stoere look, en als ik het te bont maak kan ik altijd nog doorgaan voor een gepassioneerde kunstenaar die al dagenlang opgaat in zijn werk. Toch wel handig zo, al die baardjes. Nu maar hopen dat de trend zich ook door zal zetten richting neusharen, okselharen en bosjes haren die uit de oren groeien. De Swiebertjes-look.

Marinet Haitsma schrijft vandaag op haar weblog dat benzinepompen geen sexappeal hebben. Daar moet ik haar toch even in corrigeren. Voor vrouwen mag een benzinepomp dan misschien een tochtig gat zijn waar het altijd stinkt naar olie en benzine, juist voor mannen kan dit een heel opwindende omgeving zijn. En dan heb ik het niet over ‘dat ding’ in ‘dat gat’ steken (om te kunnen gaan tanken…), dat zou te platvloers zijn. Ik doel op de eerder genoemde geuren die bij mannen, en in elk geval bij mij, heel opwekkend kunnen werken.

Ik ben geen sleutelaar. Nog steeds ben ik bang een cruciale moer of schroef de vernieling in te helpen als ik eens probeer te doe-het-zelven. Toch vind ik een garage of benzinepomp een heerlijke omgeving om in rond te lopen. De geur van smeer, olie en benzine. Heerlijk. Ze brengen me altijd meteen terug bij het aardse, het fysieke. Alsof het smeersel van de aarde contact maakt met mijn eigen smeersel, mijn eigen lichaamssappen. Ik krijg dan zin. Zin om lichamelijk bezig te zijn. Te gaan wroeten in de aarde, te gaan hardlopen in het bos of poetsen aan mijn motor. Of zin in sex. Dan is het opeens ook niet zo raar dat in de werkplaats van een garage altijd wel ergens een kalender hangt met blote meiden.

Op dit moment verschijnen er veel boeken en worden vele webpagina’s volgeschreven over de profetieën van de Maya’s voor het jaar 2012. Het mooie van deze voorspellingen is dat ze een bodem van waarheid lijken te hebben omdat ze parallel lopen met bestaande astronomische verschijnselen, maar de interpretaties van de voorspellingen lopen heel ver uiteen. De een geeft reden voor hoop, de ander doet je wanhopig afvragen waar je tegen die tijd nog weg kunt kruipen als de wereld vergaat. Gelukkig is achteraf altijd gebleken dat het gros van dit soort voorspellingen nooit uitkomt.

Nostradamus was ook iemand die kon voorspellen. Tenminste dat dacht hij en velen met hem. En nu heb ik altijd een zwak gehad voor het onverklaarbare en mysterieuze en dus kocht ik in 1990 een boekje met de titel De profetieën van Nostradamus. De voorspellingen – en verklaringen – die in dit boekje gegeven werden richtten zich toen vooral op de naderende eeuwwisseling. De meesten hiervan kwamen niet uit en daarom zijn in de loop van de jaren vele nieuwe boeken verschenen rond Nostradamus met nieuwe interpretaties onder het mom van het zal wel een keertje raak zijn. Maar de auteurs schijnen dan te vergeten dat Nostradamus een flinke baard had en ik heb altijd gehoord dat mannen met baarden niet te vertrouwen zijn. Klein detail, maar ik denk ik zeg het maar even.

Ik zie mannen regelmatig schuin achter het stuur van hun auto zitten. Meestal zijn het dan nog relatief jonge bestuurders van alfa’s, golfjes en dat soort auto’s. Soms zitten ze ook slechts in panda’s of peugeotjes, en vooral dan zijn het de dikke wielen, dikke uitlaat en de carrosserie en bumpers die rondom verlaagd zijn tot slechts een tien centimeter boven de grond die de auto het voorkomen moeten geven van een Indy 500 bak.

Als zo’n auto me voorbij rijdt ben ik altijd nieuwsgierig naar de reden waarom er zo schuin gezeten moet worden. Het geeft natuurlijk een beetje het beeld van een nonchalante en zelfverzekerde coureur, maar erg praktisch is het niet. Eén arm hangt gestrekt aan het stuur, de andere wordt gebruikt voor… ja, eigenlijk nergens voor. Soms hangt de arm uit het raam (bestuurder hangt naar links), soms wordt hij gebruikt ter ondersteuning van het hoofd via de kin (bestuurder hangt naar rechts).

Hoe dan ook, als ik dit zie moet ik altijd even denken aan die andere snelheidsmaniak die vaak gezien kan worden in een schuine houding: Stephen Hawking. Zijn ‘bak’ gaat misschien niet zo hard, zijn denken houdt niemand bij.

Mannen hebben iets met techniek. De meesten dan. Ook als ze er niks mee kunnen of niks van begrijpen, dan nog is het iets waar ze het graag over hebben. Lekker concreet en het geeft je het gevoel dat je controle hebt over de dingen, de wereld. Auto’s, computers of de zojuist afgetimmerde zolder, ook al is die misschien door een ander ‘mannetje’ gedaan.

Ik herken het ook goed bij mezelf. Nieuwtjes op het gebied van techniek hou ik goed bij, een paar maanden geleden ben ik voor mijn motor nog naar een techneutendag geweest van de TDM-club en een paar weken terug ben ik eens een kijkje gaan nemen bij een linuxclub in Eindhoven. Linux is een alternatief besturingssyteem voor computers, voor wie er misschien nog niet mee bekend is.

Waarom ik daar nu zo opeens aan moet denken? Omdat ik vorige week de band van mijn fiets heb geplakt en dat ik er nog steeds op kan fietsen. Jaja, ik en techniek…

Een groepje bejaarde mannen zat bij elkaar in het parkje. Een paar zaten op een bankje, een ander leunde tegen zijn fiets en weer een ander zat comfortabel in zijn scootmobiel. De korte knikjes die ze onderling uitwisselden als zich weer iemand bij hen aansloot wezen erop dat dit hun vaste ontmoetingsplek moet zijn bij mooi weer.

Ik ben altijd nieuwsgierig naar dit soort mannen. Een lang werkend leven achter de rug en nu, zonder moeder de vrouw, weer samenscholend als een groepje jongeren. Hangouderen worden ze ook wel genoemd. Wat zou hun beroep zijn geweest? Wat zouden ze allemaal hebben meegemaakt? Waar hebben ze het zo met zijn allen over?

Gelukkig was de akoestiek in het parkje vrij goed en heb ik een en ander kunnen oppikken van hun gesprek. Ze spraken over voorbehandelingen en daarna over langdurig onderzoek. In het begin wist ik niet zo goed waar ik deze mannen moest thuisbrengen. Waren het simpele lieden die het alleen maar hadden over hun eigen kwaaltjes of die van anderen?

Maar toen hoorde ik iemand duidelijk praten over ‘het uitsterven van de hersens’. Het moeten dus wetenschappers zijn geweest die filosofeerden over de huidige toestand van de wereld. Jammer dat hun kennis op deze manier verloren gaat voor het nageslacht. Maar ja, als de hersenen toch aan het uitsterven zijn…

Topman Toon Wilderbeek van Organon heeft gisteren na berichten over de verkoop van het bedrijf zijn ontslag aangekondigd. Topman Fred Hassan van Schering-Plough heeft gezegd wel begrip te kunnen opbrengen voor de verbazing bij de werknemers. Topman Hans Wijers van Akzo-Nobel ziet de verkoop van het bedrijf echter als het meest waardevol voor het bedrijf en de mensen. Topman Jack van Spoenk gelooft het allemaal wel en gaat nu een ommetje maken, ondanks het wratje onder zijn rechtervoet.

Mickey loopt vanochtend wat onrustig heen en weer. Van de keuken naar de hal en omgekeerd. Als ik opsta om een deur voor hem open te houden, van het halletje of balkon, draait hij zich ongeïnteresseerd van me weg.
Dit is dus niet wat hij wil. Wat hij wél wil is een schoteltje met melk, en dat allemaal omdat ik hem dit op een onbewaakt moment van mededogen één keertje ‘s ochtends als extraatje gegeven heb.

lees verder »

Een tip voor stelletjes die ‘goede voornemens’ hebben voor het nieuwe jaar, maar niet genoeg geld om alles te kunnen bekostigen. Ga eens naar een kledingdump. Het meeste wat je er vindt is écht ‘dumpspul’, maar zoals je hier ziet zit er soms toch nog wel wat bruikbaars tussen. In elk geval bruikbaar voor één dag, want daarna hangt het toch alleen maar in de kast. Soms zelfs járen voordat het eindelijk eens gedumpt wordt. Bij de kledingdump dus.

Voor even leek het erop of ik toch nog een stoere jongen kon worden, maar toen was het alweer voorbij.

Er was namelijk een stukje van mijn voortand afgebroken. Als gevolg daarvan vond ik mezelf er opeens heel anders uitzien. Als iemand die net een motorongeluk heeft gehad of deel heeft genomen aan een grote knokpartij. Het feit dat het stukje tand afbrak als gevolg van nagelbijten mocht voor mij de pret niet drukken. Sommige mannen dragen opvallende tatoeages of piercings. Anderen hebben littekens op hun armen of gezicht, een ingedeukte neus of missen een paar vingers. En ik had dus een stukje uit mijn voortand.

Als ik met mijn tong langs de tand ging voelde hij wel een beetje scherp en ruw aan, dus had ik toch maar even een afspraak gemaakt met de tandarts. Ik heb thuis wel wat vijlen liggen, maar zó wild west ben ik nu ook weer niet.
De tandarts begon echter niet te vijlen, maar riep meteen zijn assistente erbij om ‘composiet’ aan te maken. Omdat ik door zijn kordaat optreden verrast werd, en ik bovendien met mijn mond wijd open zenuwachtig in de stoel lag kon ik hier niks meer tegenin brengen, en voor ik het wist was de klus alweer geklaard. “Ziet er zo in elk geval weer fraai uit”, zei de tandarts nog.

Hoezo fraai? Er is niks, maar dan ook echt hélemaal niks meer van te zien! Precies zoals het altijd al was. Eenmaal weer buiten ben ik nog even radeloos naast mijn fiets blijven staan. Weg was mijn zelfverzekerdheid en mijn nieuw verworven identiteit. Ik was weer gewoon die ik altijd al was. Niet stoer maar eerder nerveus, en eerder twijfelend dan zelfverzekerd. Alle reden dus weer om te gaan nagelbijten. En als het één keer lukt daarmee een stukje tand af te breken, dan zal het me vast nog wel een keer lukken.

(foto: Viggo Mortenson brak een stukje van een tand tijdens de opnames voor The Lord of the Rings)