Omdat ik in de afgelopen zeven en een half jaar met enige regelmaat over Mickey geschreven heb op mijn website vond ik het een leuk idee om speciaal voor hem een soort condoleancepagina op te stellen. Mensen die hem gekend hebben, of alleen maar heel erg van katten houden, kunnen hier hun reactie achterlaten (na klikken even naar beneden scrollen). Hij zal ze niet meer kunnen lezen, maar dat kon hij toch al niet…
Mickey is niet meer. Gisterenmiddag had ik nog gebeld naar de dierenkliniek om te vragen hoe het ging, maar er zat nog geen verbetering in. ‘s Avonds belde een assistente me op met de vraag of ik nog tijd had om kwart voor acht even langs te komen om te overleggen. Ik mocht toen alvast even met hem apart gaan zitten en dat alles bij elkaar was geen goed teken. Mickey zelf was nog net zo sloom als twee dagen geleden, dus het infuus en insuline toedienen hadden niet veel effect gehad. Of hij zich nog veel van mij bewust was, ik weet het niet. Oppakken leidde tot gekerm, aaien ging nog wel. Soms leek hij even wat extra energie te krijgen en dan richtte hij zich op en keek bijna met een soort nieuwsgierigheid rond door de kamer. Alsof hij nu opeens pas merkte dat hij ergens anders was dan op zijn vertrouwde plek. Maar nog geen seconde later of hij zakte weer in. Starende blik, ogen die vervolgens onder de half geloken oogleden wegdraaien, klamme vacht, een staart die niet meer uit eigen vrije speelse wil in het rond wil zwiepen.
Het was een uitzonderlijke combinatie van ernstig nierfalen en suikerziekte die hem de das om hebben gedaan. Een van beide was wellicht nog te behandelen geweest, in dit geval was het echter een hopeloze zaak. En dus hebben we Mickey laten inslapen en ligt hij nu in in zijn reismand bij mij thuis te wachten tot hij vanmiddag begraven kan worden.
Het was een vreselijke avond. Er zijn mensen die er op een akelige manier nuchter onder kunnen blijven onder het mom van ‘het is maar een dier’. Maar die begrijpen in mijn ogen niet dat zij niet de enige levende wezens zijn op aarde met een eigen karakter, een eigen willetje, een eigen ziel. Mickey was een prachtkat. Eigenzinnig, speels, stoer, soms vreselijk lief, soms krabbend en bijtend. Maar zelfs als ik onder de schrammen zat van een ‘gevecht’ met hem kon ik hem wel opvreten, zo erg hield ik van hem. En straks zal ik vast wel weer eens een andere kat uit het asiel gaan halen waar ik erg veel van zal gaan houden, voor nu is het even leven zonder kat en wennen aan zijn afwezigheid.
Katten zitten graag achter vogeltjes aan, dat is bekend. Maar dat katten zelf ook een vogeltje kunnen zijn niet. Vannacht zat ik achter zo’n vogeltje aan en dat vogeltje was Mickey. Eerst liep ik eindeloos naar hem te zoeken door een labyrinth van straten, ergens in een grote stad. Daarna moest ik hem thuis zien te krijgen maar steeds schoot hij uit mijn armen en moest ik er weer als een gek achteraan hollen. Stoep en straat veranderden in hopen zand waarin ik haast niet vooruit kwam, en toen ik hem bijna te pakken had sloeg Mickey zijn vleugels uit – vleugels als van een libelle – en vloog snel bij me vandaan. Heen en weer schietend van links naar rechts zoals een libel dat kan rende ik wild achter hem aan. Na een laatste wanhopige krachtsinspanning heb ik hem toch nog te pakken kunnen krijgen waarbij ik zijn vleugels bijna vermorzelde tussen mijn handen. Maar ik had hem weer bij me en dat was het belangrijkste.
Al dit gedoe van afgelopen nacht heeft wel effect gehad. Mickey is er nog, maar vraag niet hoe. Hij eet sinds gisteren niet meer en is vannacht misschien maar één keer van zijn plek geweest. Zijn ogen ‘hangen’ en zien er dof en levenloos uit, en in zijn zithouding waarin hij normaal gesproken alle vier zijn poten onder zich heeft gevouwen had hij nu een van zijn voorpoten ‘vergeten’ in te trekken waardoor het leek of hij ieder moment om kon vallen.
Dadelijk bellen naar de dierenarts, maar het ziet er niet goed uit.
Raar ook om nu op deze manier over dit gebeuren te berichten op mijn website. Waar eerst werkelijkheid, associatie, humor en fantasie vrijelijk door elkaar heen konden lopen is dit opeens niet meer dan het is. Kale nare werkelijkheid. Wat is daar nu leuk aan?
Vanochtend voelde hij zich zowaar in staat even van het bed af te komen en op de stoel op het balkon te gaan zitten. Je zou haast denken dat er niks aan de hand is. De rest van de dag was het helaas weer slapen, drinken, plassen, slapen etc. Morgen heb ik weer even contact met de dierenarts om te vragen of ik op dit moment echt niks anders kan doen dan alleen maar dat nierdieet geven. Het voelt zo minnetjes…
Zelf voel ik me vandaag overigens ook niet al te fit, maar dat is een kwestie van eigen schuld dikke bult. Wijn is fijn, tot op zekere hoogte. Of diepte, dat hangt van het glaasje af.
Mickey is ziek. Een paar weken geleden viel het opeens op dat hij extreem veel dronk en plastte. Productief in de kattenbak is hij altijd geweest, maar dit was duidelijk geen goed teken. Bovendien werd hij snel magerder en zijn dagelijkse renkwartiertje sloeg hij ook al over. En mij trouwens ook. Iedere dag kwam hij me wel een paar keer ‘vervelen’ en na het avondeten kroop hij steevast bij me op de bank en ging dan met zijn hoofd in mijn nek liggen. Maar het enige dat hij nog deed was drinken, eten, kattenbak en dan weer snel aan het voeteneind van het bed gaan liggen slapen. En katten slapen altijd veel, maar ieder kent zijn of haar kat en weet wanneer iets niet goed zit.
Volgens de vrouwelijke dierenarts zou het ‘suiker’ kunnen zijn of iets met de nieren. Het werd beide. Bloedonderzoek wees uit dat zowel de glucose als bepaalde waarden van de nieren extreem hoog waren, zo hoog zelfs dat ze niet meer op het kleine beeldschermpje van de arts weergegeven konden worden. Maar hij is verdorie pas 10 jaar oud! En zegt men niet dat een kat negen levens heeft!? Dan duren die bij mijn kat wel heel erg kort…
Pech is het volgens de arts, gewoon pech. Juist omdat het zowel de suiker als de nieren zijn schijnt behandeling erg lastig te zijn. Insuline spuiten bij mijn kat is onbegonnen werk en dus heeft hij nu een speciaal dieet om zijn nieren te ontlasten. Mogelijk helpt dat, maar aan de betraande ogen van de zeer empathische arts kon ik aflezen dat ze niet erg hoopvol is. Over mijn eigen tranen ga ik het hier maar niet hebben.
Ik heb wat oud materiaal bij elkaar gezocht van Mickey. Korte video-opnames waarin hij snel voorbij rent, gemaakt met een oude digitale compactcamera en zonder geluid. Soms wist je niet uit welke hoek hij het volgende moment langs je heen zou schieten, en nu ligt hij maar wat stilletjes achter mijn bureaustoel op de grond en kan ik alleen maar hopen dat hij toch weer een beetje opknapt. Je weet maar nooit, artsen maken wel vaker fouten toch?
We leven in een mensenwereld, maar waar zouden we zijn zonder de dieren? Het verbaast me altijd hoe weinig respect we doorgaans hebben voor dieren en hun plaats in de wereld. We gebruiken en misbruiken ze als productiedieren voor vlees, leer of melk, of we doen proeven met ze. Niet om hun te helpen, maar om onszelf beter of mooier te maken. Of we gebruiken ze voor gezelschapsdoeleinden als we alleen zijn of om een reden te hebben af en toe de benen te strekken en naar buiten te gaan. Of om ze deel te laten nemen aan allerlei sporten, als we zelf te lui zijn om ons in te spannen.
Behalve deze dingen hebben we volgens mij vooral dieren nodig om ons en de wereld aan te kunnen spiegelen, zodat we sterk kunnen zijn als een beer, snel als een luipaard, lang als een giraf of lui als een varken. We kunnen haviksogen hebben, zo sluw zijn als een vos of hondstrouw. Of we zijn er als de kippen bij, vinden de hond in de pot, zijn zo trots als een pauw of zo geil als een bok. Tel ze maar na, de vele spreekwoorden en gezegdes die we hebben met dierennamen. Schrap ze uit onze woordenboeken en je houdt niet veel meer aan vergelijkingsmateriaal over. Als mens alleen stellen we niet zoveel voor. We hebben elkaar nodig, ik en de ander. De beste gedachten onstaan vaak pas tijdens een dialoog, en je leert jezelf pas echt goed kennen in contact met een ander. Voor de mens als soort geldt hetzelfde, alleen zijn we goed op weg die ‘ander’ – de dieren en planten – uit te wissen.
Ik heb wat merken en bedrijven zitten opzoeken die de afbeelding van een dier gebruiken in hun logo’s. Ook hier met als doel iets van het beoogde karakter van het bedrijf of product weer te geven. Wel een beetje triest om te zien dat ik de olifant zo vaak tegenkwam in een logo, juist een van de dieren die bedreigt worden met uitsterven. Misschien hebben we als mens wel last van een soort collectief minderwaardigheidscomplex en zijn we stiekem jaloers op de dieren. Ze zijn wat ze zijn en ze zijn dat perfect. Dat idee kwam eens in me op toen ik mijn kat Mickey weer eens goed aan het bekijken was. De perfect sluitende jas die hij aanheeft, zijn eeuwigdurende lenigheid, zijn fantastisch mooie ogen die in het donker zo goed kunnen zien en zijn ongelooflijke sprongkracht en gevoel voor evenwicht. En dan heb ik het nog niet eens gehad over zijn psyche. Eten als het etenstijd is, en voor de rest lekker in het zonnetje liggen en je vooral nergens druk over maken. We kunnen echt zoveel leren van dieren, maar dan moeten we vooral eerst beginnen met ze met rust te laten.
Haren op de vloer, haren op de bank, op het bed of klevend aan mijn koffiemok. Tussen de toetsen van mijn toetsenbord en rond het balletje van mijn muis. Aan mijn sokken en broek en soms ook aan mijn neus. De haren van een kat zijn net als de pluisjes van bomen of planten. Ze zweven door de lucht en landen waar ze maar kunnen. ‘Hoe meer van mijn haren overal liggen, hoe meer zekerheid ik zal hebben dat ik niet vergeten zal worden’, lijkt zo’n beetje de gedachtengang te zijn van een kat. Maar dat hoeft helemaal niet! Hoe krijg ik het aan zijn verstand gebracht dat ik hem echt niet zal vergeten als hij zijn haren voor de verandering eens bij zich zou willen houden?
Ik heb laatst bij de bouwmarkt een leuke cavia in een kooitje zien zitten. Past zo op mijn nachtkastje.
De website Cats Who Look Like Hitler is een grappige website die foto’s verzamelt van katten die op Hitler lijken. Heb je een zwart-witte kat met een volledig of gedeeltelijk zwart snorretje onder de neus, dan kun je een foto van je kat naar deze website mailen. Meer als drieduizend katten staan er al op de site en sommigen lijken inderdaad spreken op Hitler, anderen meer op Charlie Chaplin. Verder is de site helemaal ok, dus geen initiatief van een of andere groep Neo-Nazi’s. De bijgevoegde foto van een nors kijkende Mickey – waarop hij meer lijkt op een jonge Al Pacino in een maffiafilm dan op Hitler – is door de keuring gekomen en staat inmiddels tussen alle andere ‘kitlers‘.
Behalve het geven van kopjes is een kat toch vooral een diertje dat erg goed in ontvangen is. Eten, drinken, knuffels. Vannacht verrastte Mickey me echter door de telefoon op te nemen toen die onverwachts overging. Terwijl hij de hoorn bij zijn oortje hield zag ik zijn gezicht langzaam vertrekken. Even later vielen zijn ogen dicht en begon hij heel zielig en langdurig te miauwen.
Wat de boodschap was ben ik niet achter kunnen komen. Mijn kat kan nog niet spreken, maar dat komt nog wel. De telefoon opnemen vind ik al heel wat, ook al gebeurde dat alleen maar in een droom.
Niet Mickey Mouse, die is al veel ouder, maar ik bedoel die kleine zwart-witte vriend van me. Vandaag tien jaar geleden werd hij geboren, ergens in de buurt van Bavel. Zes weken later ging ik daar kijken met een vriendin omdat ik een kat wilde. Twee waren er nog over uit het nest. Eigenlijk had ik dus alleen nog maar keuze uit twee achterblijvertjes. Eentje had een zwart druppeltje onder aan zijn kin, de tweede een klein snorretje. Beiden kwamen tegelijkertijd de huiskamer binnengelopen. De druppel liep meteen naar de etensbak, het snorretje kwam naar mij toe. Dat werd hem dus. Bij gebrek aan beter.
Nu zijn we tien jaar verder, tien jaar samen. Met een vriend of vriendin zou je dit gaan vieren, maar hoe doe je dat met een kat? Ik heb hem in de ochtend gefeliciteerd en een extra knuffel en kus op zijn hoofd gegeven. En straks krijgt hij een paar extra kattensnoepjes. Er is meer tussen mens en dier, daar ben ik zeker van, maar de liefde van een dier gaat toch eerst en vooral door de maag.
