Als Mickey flink uit zijn humeur is of erg onrustig, dan is zijn vacht plakkerig en kun je het zweet bijna zien verdampen. Is hij echter lief en aardig, dan voelt zijn vacht zijdezacht aan en kun je als je een beetje blaast bijna elk afzonderlijk haartje zien bewegen.
Ik weet dat ‘zachtaardig’ daar niet van afgeleid is, maar ik vind het wel een mooie verbeelding van het woord.
Hoe lang het gemiddeld bij een mens duurt voordat je hersteld bent van een traumatische ervaring hangt af van de hevigheid van de ervaring en de duur. Bij dieren werkt dat net zo. Uit recent onderzoek, door mijzelf uitgevoerd, is gebleken dat het bij een kat, in dit geval Mickey, ongeveer een jaar duurt eer die zich weer een beetje normaal kan gedragen.
Dit onderzoek betrof dus maar één voorval en één kat, maar de uitkomsten kunnen toch significant genoemd worden. Precies een jaar geleden namelijk, terwijl Mick rustig lag te slapen op de bank, brak het balansgewicht van de wasmachine (een soort beton) doormidden tijdens het centrifugeren en sloeg met enorme klappen tegen de dunne metalen zijwanden.
Zelf ben ik geloof ik nog nooit zo snel vanachter mijn pc opgestaan als toen, maar toen ik de keuken bereikte om te zien wat er precies ontploft was zat Mickey al lang verscholen onder het bed. En bij elk wasje dat ik daarna heb gedraaid (met gerepareerde trommel uiteraard) kroop Mickey weer snel weg richting de slaapkamer. En pas vandaag, precies een jaar later dus, bleef hij voor het eerst rustig zitten op zijn huidige stekje zonder aanstalten te maken weg te gaan.
Zijn oren heb ik tijdens dit onderzoek trouwens niet getest. Hij is vorige maand 9 jaar geworden en ik weet niet hoe het zit met het gehoor van katten. Ik neem aan dat dat ook nalaat in de loop der jaren.
Een soort Dutroux-versie van een kattenbox. Gemaakt van gewapend beton en met een luik van massief ijzer en dito voederbuis aan de zijkant.
Gelukkig niet nodig voor Mickey. Die is af en toe dan wel niet voor de poes, maar dat hoort bij zijn karakter. En dat karakter heb ik toch liever dan zo’n dotje dat de hele dag alleen maar op de vensterbank ligt te snorren.
Helemaal in lijn met het aankomend North Sea Jazz Festival kreeg ik zojuist bezoek van een ‘Dizzy Bird’ (beetje flauw: Dizzy Gillespie en de bekende – tot 2007 – Bird Awards). Een doffe klap tegen het raam en zowel mijn kat Mickey als ik renden naar de deur van het balkon. Hij om te kijken of er iets te pakken viel en ik om de deur snel dicht te doen omdat ik al vermoedde dat het een vogel zou zijn.
De vogel is inmiddels weer gevlogen. Hij heeft ongeveer twintig minuten roerloos op dit plekje gezeten, alleen maar af en toe knipperend met zijn ogen. Mickey ook.
Deze uitdrukking staat voor ‘een makkelijk karweitje’, maar in het echt valt dat toch erg tegen. Mick moest naar de dierenarts omdat zijn adem al een tijdje niet meer zo fris rook. Zelf zijn tanden en tandvlees controleren bleek ondoenlijk en dus zat er niks anders op dan naar de dierenarts te gaan. Die zouden er wel raad mee weten…
Maar de kat in het bakkie was WILD! De dierenarts kreeg hem na een vluchtig onderzoekje (ontstoken tandvlees) niet meer terug in het bakkie en ook de potige assistente hield het na een paar schrammen voor gezien. Van zijn baasje moest hij inmiddels ook niks meer hebben en dus zat er niks anders meer op dan de ‘nekklem’ (heet dat zo?) tevoorschijn te halen.
Gewikkeld in een deken, zijn nek nog in de klem en met een spuit in zijn achterste moest hij zich uiteindelijk gewonnen geven. Eigenlijk was ik best wel een beetje trots op ‘m.
Bij het naar buiten gaan zat in de wachtkamer een klerenkast van een vent met dito hond, een soort kruising tussen een Hollandse herder en een Deense dog. De hond jankte aan één stuk door terwijl zijn baas hem de hele tijd over zijn kop bleef aaien en sussend toesprak.
Een indrukwekkend gezicht misschien zo’n grote hond, maar uiterlijk zegt lang niet alles…
Als ik zo naar mijn kat kijk valt het me op dat ik hem door de jaren heen zo goed heb leren kennen. En hij mij natuurlijk. Ik ken zijn dagindeling en zijn gedrag en daarin zitten voor mij niet echt veel verrassingen meer. Als ik op de bank zit en hij loopt langs, staat stil, gaat zitten, kijkt even naar mij en dan weer in het rond, kan ik bijna feilloos aanvoelen welk luikje er op dat moment in zijn hoofdje opengaat en wat dus zijn volgende stap zal zijn.
Dit gaat natuurlijk alleen maar op voor mijn eigen kat. De kat van iemand anders heeft weer zijn eigen luikjes en die weet ik niet zo gauw te zitten. Ik kan wel een vermoeden hebben natuurlijk, maar het is in het begin toch altijd weer afwachten. Maar eigenlijk geldt dat voor mensen net zo. Wij hebben onze eigen vertrouwde kattenluikjes waar we dag in dag uit doorheen schieten. Misschien met een grotere achtertuin, maar vaak net zo voorspelbaar. En m(i)auwen kunnen we als de beste.
Herontdekt beeldmateriaal van een nog jonge Mickey. En omdat foto’s van jonge katjes per definitie altijd leuk zijn…
Het is vandaag dierendag, en dat is goed aan Mickey te merken. Of dat nu ligt aan dat schaaltje koffiemelk of die paar kattenstickies die ik hem gegeven heb, maar hij gedraagt zich vandaag echt totáál anders…
Op het balkon staat al een aantal weken een bak met viooltjes. Gekregen met mijn verjaardag van een vriendin die waarschijnlijk hoopt dat ik ooit nog groene vingers zal krijgen. En misschien krijg ik die ooit nog wel, maar niet zolang ik het moet doen met een balkon in plaats van een tuin. Bovendien biedt mijn balkon een dermate groen uitzicht dat ik nooit de behoefte heb gevoeld hier nog iets aan toe te moeten voegen.
Water geven lukt in het begin nog wel maar dat vergeet ik altijd na een tijdje. Gelukkig ben ik echter niet de enige schuldige in deze kwestie. Mickey heeft ook goed meegeholpen de viooltjes te pletten terwijl hij zich te goed deed aan dit braakopwekkend plantje. Toch nog iemand die er iets nuttigs mee heeft weten te doen.
