SpoenkJack Tummers

Vandaag heb ik ook nog maar een nieuwe kaart van Tilburg gekocht.

Mickey loopt vanochtend wat onrustig heen en weer. Van de keuken naar de hal en omgekeerd. Als ik opsta om een deur voor hem open te houden, van het halletje of balkon, draait hij zich ongeïnteresseerd van me weg.
Dit is dus niet wat hij wil. Wat hij wél wil is een schoteltje met melk, en dat allemaal omdat ik hem dit op een onbewaakt moment van mededogen één keertje ‘s ochtends als extraatje gegeven heb.

lees verder »

Een aantal jaren geleden kreeg ik drie dozen kerstballen mee van mijn moeder. Het formaat (uitklap)boompje wat ze nu nog hebben biedt toch geen plaats voor extra ballen en een echte boom hoeven ze niet meer zo nodig. Het eerste jaar vond ik het best leuk om al die ballen weer terug te zien, dit keer bungelend in mijn eigen boom. Dan kreeg ik herinneringen aan de kerstavonden thuis, hoe we met zijn drieën een hele avond bezig waren de boom ‘recht’ te krijgen en de verlichting, ballen en slingers gelijkelijk verdeelden over de boom. Heel voorzichtig pakte ik dan elke bal uit een doos en reikte deze mijn moeder aan die hem vervolgens in de boom hing. En een paar weken later deden we alles in omgekeerde volgorde en pakten we alles weer netjes in voor het volgende jaar. Een kat had ik toen nog niet, wel een hamster.

Tot nu toe is er elk jaar één kerstbal gesneuveld. Alle kerstballen die over waren kon ik tot nu toe kwijt in twee i.p.v. drie dozen. Maar ook hier in huis worden elk jaar records gebroken en zojuist zijn er dan ook twee in één keer stuk gevallen toen Mick er met het snoer van de verlichting vandoor wilde gaan. Nog een paar jaar en de ballen zijn op. Dan kan ik er natuurlijk weer een paar bij gaan kopen (made in China), maar dat was ik niet van plan. Die ballen zijn eigenlijk toch maar overkill, en dat vond mijn kat waarschijnlijk ook.

Misschien omdat bovenop de eet/teken/klei/werktafel de luchtcirculatie beter is en hij dus tijdens deze warme dagen koeler blijft, maar Mick heeft er de laatste weken in elk geval de gewoonte van gemaakt languit op die tafel in de weg te liggen.

Tijdens het ontbijt hangt zijn staart altijd boven de koffiemok, als ik iets wil lezen zal hij er bijna altijd minimaal deels op gaan liggen, en ook als hij zogenaamd aan de rand gaat liggen zal hij dit altijd op zo’n manier doen dat … Nou ja, kijk maar naar de foto. Zo dus. Hoe kan een mens dan nog rustig lezen of zich concentreren?

Mensen die kinderen hebben kunnen vaak klagen over het feit dat hun dagen zo volledig bepaald worden door hun ‘kids’. Sommigen verdenk ik er daarbij van dat ze het oneigenlijk gebruiken om even te kunnen aangeven hoe ‘vol’ hun leven wel niet is. Ik hoor het dan meestal aan en denk “Ach gut! Wat erg voor je.” Maar ook een kat weet je dagindeling behóórlijk te bepalen.

In de winter valt het wel mee. Dan zet ik af en toe de balkondeur van de flat open zodat mijn kat even kan voelen hoe nat en koud het is. Vrij snel begint hij dan weer aan de deur te krabben om toch maar weer naar binnen te mogen. Vensterbank en bed zijn dan toch behaaglijker. Maar in de zomer ligt hij het liefst de hele dag en nacht in de tuinstoel met kussen. Ik moet het dan doen met de andere tuinstoel zónder kussen.

Het probleem ontstaat als ik eens even weg moet. Ik woon op één hoog, dus de balkondeur open laten staan als ik weg ben vind ik geen goed idee. En dus moet de kat naar binnen. Maar hoe krijg ik hem uit zijn stoel? Ik weet een manier maar die is niet zo fijn voor Mick en ook niet voor mij. Hij eindigt met een rothumeur en ik met een paar nieuwe schrammen op mijn handen en onderarmen. En dus oefen ik meestal maar mijn geduld. Want als je de foto bekijkt, zoiets wil je toch echt niet verstoren, of wel soms? Daar zou iedereen begrip voor moeten hebben.

Nadat ik dit op andere sites gezien heb wil ik ook al een tijdje een plek op mijn site met wat leuke citaten, en net las ik op de site van Els de volgende:

He who is cruel to animals becomes hard also in his dealings with men. We can judge the heart of a man by his treatment of animals.
Immanuel Kant

Even daarvoor gooide ik uit kwaadheid een pluchen hondje naar mijn kat omdat hij weer om aandacht verlegen zat. Hij gaat dan ergens ver bij me vandaan aan een willekeurige deur krabben, net zolang totdat ik opsta. En daarna is hij ‘m natuurlijk gesmeerd. Die ***kat.

Maar ‘what kind of man’ ben ik dan? Zal ik mijn lidmaatschap bij de Partij van de Dieren maar opzeggen? Of is het gewoon af en toe een lekkere authentieke ***kat!?

Ik heb altijd iets tegen het teveel verengelsen van onze eigen taal. Een aantal jaren terug zei een toenmalige vriend eens dat hij dagelijks een uurtje ‘qualitytime’ ( = aandacht hebben voor) doorbracht met zijn kids (kinderen). Ik keek hem nog eens extra goed aan om te kijken of hij niet toevallig grappig probeerde te zijn. ‘Are you kidding me?’, dacht ik nog. Daarna ging ons contact langzaam maar zeker ‘down the drain’. Niet vanwege zijn taalgebruik overigens, ons contact was eigenlijk al langer ‘over and out’.

Ik noem het dus liever kwalitijd. Ik heb gemerkt dat als ik met mijn kat ‘s morgens en ‘s avonds minstens een kwartiertje kwalitijd doorbreng, hij de rest van de dag veel rustiger en plezieriger is.
En ik ook trouwens.

Vandaag is het dierendag, het wel en wee van dieren gaat me erg aan het hart, en nu was ik het bijna toch nog vergeten!

Maar beter laat dan nooit, dus bij deze nog even van harte proficiat,
mijn kleine…
Mickey
knorrepot
vriendje
dröpke
jungske
mormel
rotzak
slaapkop
dikke mick
gossymickey
rolmops
gekske
menneke
schatje
poepert
sulleke
luilak
lieverd.

Het was alweer zo ontzettend lang geleden dat ik gewoon maar wat heb zitten tekenen, dat ik vanmiddag maar eens potlood en papier bij elkaar gezocht heb. Lekkere pot thee zetten, muziekje erbij, echt een ouderwetse vrije middag. En als uitgangspunt, had ik me bedacht, zou ik eens kunnen proberen Mick na te tekenen.

Met een volle pot thee terug in de huiskamer zag ik echter dat hij midden op het vel tekenpapier was gekropen. Ik ben toen maar op de bank voor de tv gaan zitten. Zo levensecht, dat overtref ik nóóit meer.

Van Els kreeg ik een link door over behendigheidswedstrijden voor katten. Ik moet zeggen dat ik me daar niks bij kon voorstellen, maar aan de foto’s op die site te zien is het wel degelijk mogelijk katten iets te leren. Dus heb ik een aanzienlijk deel van mijn vrije tijd de afgelopen weken gebruikt om te kijken wat voor kunstjes ik mijn eigen kat, Mick(ey), zou kunnen aanleren. Maar helaas nog zonder succes. Misschien betreft het hier katten die ook al genetisch aangepast zijn, of anders zodanig uitgehongerd dat ze meer dan gewillig een hand volgen die daarvoor nog even in een blik kattenvoer heeft gezeten.

Het enigste wat ik mijn kat heb kunnen leren is ‘dood liggen’, maar ik moet zeggen dat hem dat van nature al erg goed af ging, dus in hoeverre ik daar zelf de hand in heb gehad?