SpoenkJack Tummers

In het sciencefictionboek De Verdronken Aarde beschrijft JG Ballard hoe de zon uit balans raakt en de aarde in korte tijd steeds warmer wordt. De polen smelten en samen met het opstijgende water uit diepgelegen aardlagen overstromen grote gedeelten van de bewoonde wereld. De gebieden rond de evenaar tot en met wat nu Europa is worden ingenomen door reptielen en tropische jungles. Wat er aan mensen en dieren heeft weten te overleven trekt zich terug naar gebieden binnen de poolcirkel waar het dan al 50 graden of meer is. Een boekje uit 1968 dat nog verder zal gaan dan wat ik nu beschrijf, maar waar ik meteen aan moest denken toen ik het nieuwsbericht las op de website van Trouw over dat planten en dieren steeds meer naar noordelijke gebieden trekken. Nu hou ik erg van de zomer, maar zodra ik de eerste krokodil in Tilburg tegenkom ben ik weg. Dan vertrek ik naar Schotland waar het dan het hele jaar door een aangename 25 graden zal zijn en ga ik lekker rokjes dragen.

‘This was 16 years ago, at the United Nations Conference on Environment and Development, also known as the Rio Summit, Earth Summit (or, in Portuguese, Eco ’92), a major conference held in Rio de Janeiro from June 3 to June 14, 1992. the UN international Environmental Conference. Did anybody listen?’

De geplande proefboringen in Nederland naar Schaliegas stuiten op veel weerstand bij de bevolking maar ook bij diverse wetenschappers. En niet alleen maar in Nederland, zo bleek tijdens mijn vakantie in Zuid-Frankrijk. Ook daar wil men gaan boren naar dit in gesteente opgeslagen gas en ook daar zijn groepen mensen actief die dit tegen willen houden. Langs vele wegen in de Ardèche stonden borden met ‘Non Au Gaz de Schiste’ en op een plaatselijke rommelmarkt stond een kraampje waar mensen informatie konden krijgen en een petitie konden ondertekenen. Het blijkt dat diverse actiegroepen uit verschillende Europese landen samen actie voeren om de boringen naar Schaliegas niet alleen maar in eigen land maar in heel Europa tegen te houden. Of het veel effect zal hebben is nog maar de vraag. Geld en macht zal toch wel weer zegevieren. Maar dat het een risicovolle onderneming is om dit gas uit de grond te halen is wel duidelijk. Voor de bevolking een reden om te protesteren, voor bestuurders een reden om alvast het volgende zinnetje goed te repeteren: ‘Op het moment van besluitvorming was er op grond van de toen aanwezige kennis geen doorslaggevende reden de boringen tegen te houden’. Heerlijk toch voor mensen met grote verantwoordelijkheden dat ze zich met het grootste gemak weer van deze verantwoordelijkheden kunnen ontdoen.

Achtergrondinformatie is te vinden op www.schaliegasvrij-haaren.nl.

Het is niet niks wat ze daar meemaken op dit moment, de bewoners van Queensland in Australië. Huizen zijn vernield, bezittingen weggespoeld. En toch hoor je er niemand klagen. Dat was een van de opvallende dingen die een journalist wist te melden. Hoe anders is dat in Nederland. Meteen zou er gezocht worden naar wie er verantwoordelijk is voor de ramp en hoe hoog de schadeclaims zouden kunnen worden. Nu ik dit schrijf merk ik dat ik een kriebel in mijn keel heb en wat benauwd ben. Ik vermoed dat het nog een roetdeeltje is uit Moerdijk dat mij via onderliggende en bovenwindse luchtstromingen uiteindelijk bereikt heeft. Eens kijken wie ik daarvoor aansprakelijk kan gaan stellen.

Dirpolcadimi? Wat een woord, dat imidacloprid. Ik dacht even dat ze het verkeerd om geschreven hadden, de chemici die deze naam bedachten voor dit gfitige goedje. Op dit moment weer even zeer actueel als vaak gebruikt insecticide in de landbouw en bollenteelt. Onlangs heeft Zembla daar nog een aflevering aan gewijd die hier terug te kijken is. Het middel werd door Bayer ontwikkeld en wordt in een product met de naam Admire wereldwijd het meest verkocht. In 2007 voor een bedrag van 556 miljoen euro. Kassa! Maar daar is het Bayer natuurlijk niet om te doen. Science for a better life is hun motto tegenwoordig, en deze boodschap wordt op hun website geïllustreerd met foto’s van voetballende kinderen en fietsende gezinnetjes. Er is dus geen enkele reden om ongerust te worden over het feit dat volgens Vara’s Vroege Vogels op ongeveer 50% van alle meetpunten in Nederland de normen voor het oppervlaktewater worden overschreden en dat er zelfs plekken zijn waar 10.000 keer zoveel voorkomt dan toegestaan. Dat laatste woordje verklaart veel. Toegestaan betekent nog niet goed gedaan.

Imidacloprid is zeer schadelijk voor bijen, hommels en vlinders en het middel breekt erg langzaam af in water, terwijl insecten essentieel zijn voor het behoud van biodiversiteit omdat ze voor bestuiving zorgen. Daarnaast leiden de hoge concentraties Imidacloprid tot hogere kosten voor de waterzuivering voor drinkwater. Toch wordt het middel wereldwijd op grote schaal toegepast en in Nederland vergelijkingsgewijs zelfs meer dan in andere EU-landen. Zou dat misschien niet ook komen door de commercieel slim bedachte merk- en productnamen? Producten met namen als Advantage (tegen vlooien bij katten en honden), Amigo, Gazon-Insect, MierenStop, MonAmi en POKON Mieren (als POKON goed is voor je planten, dan…). De volledige lijst met producten voor bloemisten die Imidacloprid bevatten staat op de site van Vakblad voor de Bloemisterij.

What’s in a name? Bedwelmen of vergassen, het is een groot verschil dat geen enkel verschil maakt. Als een varken na een maand of zes geleefd te hebben naar het slachthuis wordt vervoerd, wordt het aldaar vergast middels CO2. Slachterijen hebben echter liever niet dat je het vergassen noemt. Dat doet te veel denken aan het vergassen van Joden in de Tweede Wereldoorlog. De varkens zijn namelijk na het toedienen van CO2 technisch gezien nog niet dood. Dat het proces onomkeerbaar is maakt daarbij volgens deze slachterijen geen enkel verschil. Eenmaal ‘bedwelmt’ met CO2 kunnen de varkens nooit meer tot varkensbewustzijn worden gebracht, alleen nog maar geslacht worden. Maar dat was toch al de bedoeling. Saillant detail daarbij is dat de huidige problemen van CO2 uitstoot voor een groot deel voortkomen uit de mond en kont van het varken en ander vee. Je zou dus kunnen zeggen dat het varken vergast/bedwelmt wordt met zijn eigen ‘uitstoot’. Straks beweren slachterijen nog dat ze er niks aan kunnen doen en dat het om zelfmoord handelt.

Meer informatie over dit onderwerp is te vinden op de website van Varkens in Nood »

Het doel van permacultuur is samenwerking tussen de mens en haar omliggende natuur gericht op een lange termijn overleving van beide. Met permacultuur kun je een lekkere eetbare tuin ontwerpen die niet alleen mooi, maar ook nuttig is. Het slimme ontwerpsysteem van permacultuur biedt vele leuke en praktische mogelijkheden om zelf te bouwen aan een wereld die ook op de lange termijn goed is vol te houden. (bron: www.permacultuurnederland.org)

Een mooie gedachte, zo op het einde van het jaar. Relatief kleine boerderijen, plaatselijk en dus dicht bij de mensen, die alles kunnen leveren wat de mens maar nodig heeft door het jaar heen. Biodiversiteit is daarbij belangrijk omdat de ervaring heeft geleerd dat hoe meer variëteiten er naast elkaar leven, des te kleiner het aantal schadelijke parasieten. Ook dieren en insecten hebben binnen permacultuur hun eigen plek. Niet tégen de natuur werken om je doel te bereiken, maar mét de natuur. Dat alles is wat permacultuur betekent en wat de Duitser Sepp Holzer in bijgevoegde video al zijn hele leven lang probeert uit te dragen. Velen zullen nu roepen dat dit soort landbouw niet meer mogelijk is in onze tijd. Ik betwijfel dat. Permacultuur als enige bron van voeding zal in het begin niet voldoende zijn, daarvoor zijn we nu te afhankelijk van grote landbouwbedrijven die zich voor een groot gedeelte ook nog eens aan de andere kant van de wereld bevinden. Maar het een langzaam afbouwen en het ander weer langzaam integreren? Dat moet mogelijk zijn, zo niet noodzakelijk om op een lichamelijk en geestelijke manier gezond met elkaar en onze aarde te kunnen blijven leven.

Klik hier voor de video met Sepp Holzer »

Het lek in de bodem van de Mexicaanse Golf is gedicht en verdwenen zijn de nieuwsberichten over deze milieuramp. Sommige wetenschappers – waarschijnlijk in dienst van BP – zeiden dat de zee zelf zorg heeft gedragen voor het opruimen van de miljoenen liters gelekte aardolie. Gelukkig, maar niet om blij van te worden, zijn er nog mensen die de zaak blijven onderzoeken en hun bevindingen met enige regelmaat naar buiten brengen. Op de website van npr.org staat een verslag van een van die onderzoeken. De zeebodem van de Golf van Mexico is op veel plaatsen bedekt met een bruine smurrie die er niet zou moeten zijn. Wat de precieze gevolgen hiervan zijn wordt op dit moment nog onderzocht, in elk geval is al duidelijk dat 500 jaar oud koraal het niet heeft overleefd. Geen leuk nieuwsberichtje, maar aangezien Kerstmis weer voorbij is dacht ik dat we wel weer over zouden kunnen gaan naar de orde van de dag…

In Kyoto, nog niet zo lang geleden,
had iedereen het plotseling over het milieu.
De aarde moest gered worden, en snel,
maar nu is iedereen het alweer beu.

In Cancún wordt er nu opnieuw over gepraat
maar niemand die het nog interesseert.
Onze betrokkenheid was van korte duur,
we hebben er weer eens niks van geleerd.

Het gaat slecht met de economie,
althans, dat is wat er wordt beweerd.
De aarde moet dus maar even wachten,
tot ons financiële geluk is wedergekeerd.

En toch, schrijven de kranten,
is Sinterklaas dit jaar extra gul.
We kopen ons weer lekker suf,
en de aarde is nog steeds de lul.

Bomen hebben last van elektromagnetische straling: Elektromagnetische straling heeft een negatief effect op de gezondheid van bomen. Dit blijkt uit recent onderzoek van onder meer de TU Delft, TNO, de gemeente Alphen aan den Rijn en de leerstoelgroep plantcelbiologie (Wageningen Universiteit). (bron: Tuin & Landschap).

In het onderzoek werden de bomen blootgesteld aan straling die opgewekt werd door wifi-accesspoints (toegangspunten voor draadloze netwerken). De gevolgen na drie maanden waren bepaalde afstervingsverschijnselen en een vertraging in groei en bloei. Maar dat zijn maar bomen, wij als mens hebben geen last van die straling. Denken we. Blaadjes en bomen zijn zwakker dan mensen. Denken we. Maar een boom overleeft de strengste winter zonder jas, muts, sjaal of verwarming. Een mens zou dan al lang het loodje hebben gelegd. Het is erg kortzichtig te denken dat de straling waar we in onze moderne samenleving aan blootgesteld staan geen enkel effect op ons zou hebben. Omdat we complexere wezens zijn zal het effect alleen langer op zich laten wachten. Misschien blijft het zelfs onopgemerkt. Als ieder mens op aarde straks dezelfde ‘afstervingsverschijnselen’ gaat vertonen hebben we geen ijkingsmateriaal meer. Het is net als met langzaam ouder worden. Je merkt het zelf niet of nauwelijks. Pas als je echt gebreken gaat vertonen zul je beseffen dat er iets verandert is in je lijf. Of als je een sprintje gaat trekken met een veel jonger iemand. Dan weet je opeens zeker dat ook jij vroeger veel sneller kon rennen en minder snel moe werd. Als iedereen tegelijkertijd verandert of ziek wordt is dat de status en weet je niet meer wat normaal is of was. Of moeten we hier stiekem gelukkig mee zijn. Als niemand iets merkt of zich er druk om maakt blijft alles bij het normale, en dat is toch wat we het liefst willen.