SpoenkJack Tummers

Afgelopen zaterdag belde vriend P. op of ik mee ging de supermaan fotograferen. Na de spectaculaire zonsverduistering van 4 januari mochten we dit eigenlijk ook niet missen. Maar liefst 14% groter en 30% helderder. In de media had men het over een supermaan. Nou, dat viel best wel een beetje tegen. Die 14% en 30% hebben betrekking op het verschil tussen de kortste afstand tot de aarde, het periguem genaamd, en de langste afstand, het apogeum. Het verschil tussen die twee zie je alleen maar als ze meteen na elkaar zouden plaatsvinden, maar zo gaan die dingen niet in de natuur. De maan was dus helemaal niet zo super. Eigenlijk vond ik het maar een zielig maantje. Helder, dat wel, maar groot? Ik heb hem wel groter gezien, hier op de parkeerplaats achter de flat. Daar zit ‘m waarschijnlijk ook de clou. Als je de maan ziet naast iets dat je erg vertrouwd is, bijvoorbeeld een kerktoren, dan zou je pas kunnen zien hoe groot of klein de maan is in vergelijking tot anders. Maar niettemin toch een mooi maantje.

Zelf heb ik vroeger nachtdiensten gedraaid in de verpleging. Soms 3 nachten, soms 4 en soms een hele week achter elkaar. Nooit heb ik eraan kunnen wennen, maar voor een dergelijk beroep is het noodzakelijk dat er ‘s nachts iemand aanwezig is. Dat kan ik begrijpen, net zoals ik kan begrijpen dat de brandweer en politie paraat moeten staan en bepaalde chemische processen dagenlang kunnen duren en dus 24 uur per dag toezicht behoeven. Maar als ik dan eens op een avond laat nog op de snelweg zit en wegwerkers onder dat akelig witte licht hun werk zie doen, denk ik vaak ‘Ga toch alsjeblieft naar bed, morgen is er weer een dag. Ik vind het heus niet erg als ik nog een paar dagen extra om moet rijden’. Maar ook al zou ik het tegen ze zeggen, ze zullen het werk daarom echt niet stil gaan leggen, want het werk moet nu eenmaal af, af, af.

Ik heb zo het idee dat veel mensen nachtwerk verrichten alleen maar omdat onze economie daarom vraagt. Zo zag ik gisterenavond laat nog mensen werken bij het busstation in het centrum van Tilburg, en alleen maar omdat een stoepje er nog niet helemaal netjes bijlag. Dat is natuurlijk ‘een doorn in het oog van de reizigers’ en daarom kan er niet even voor een nacht een hekje omheen geplaatst worden. Persoonlijk heb ik liever een hekje dan al dat nachtelijke lawaai van graafmachines en bulldozers. Dat maakt het reizen veel plezieriger en kun je ‘s nachts lekker ontspannen gaan slapen. En daardoor ‘s morgensvroeg fit weer uit bed om voor het werken gaan nog snel even naar de bakker te kunnen gaan voor een paar versgebakken croissantjes.

Op drie maart jongstleden was er een maansverduistering. Dat is oud nieuws, maar wat ik nog niet gemeld heb is dat ik die avond naar buiten ben gegaan om deze maansverduistering te fotograferen.
Ergens tussen de weilanden ten zuiden van Tilburg, met de camera op statief en op de achtergrond het geluid van een groep kievieten. Verder was het er doodstil en de lucht was helder op wat losse sliertjes wolken na. Echt heel mooi.
Maar wat gaat zo’n maansverduistering traag!

Na zo’n vijftien minuten hield ik het maar weer voor gezien. Voor zover ik überhaupt nog iets kon zien door de tranen in mijn ogen vanwege de kou en een stijve nek. En zoals altijd zijn de mislukte foto’s weer het mooist.

Vannacht kon ik weer eens niet slapen. Ik was klaarwakker en besloot dat ik er maar beter even uit kon gaan, want proberen meteen weer in te slapen zou vast niet lukken. Maar wat doe je dan zo ‘s nachts? Ik hád mijn fiets kunnen gaan repareren maar besloot dat het beter zou zijn het wat rustiger aan te doen en met de afstandsbediening neer te strijken op de bank.

De meeste zenders zonden herhalingen uit van de journaals of een ander actualiteitenprogramma, maar daar word je niet echt slaperiger van. Bij beelden van een overstroming moest ik naar de wc en bij een hongersnood greep ik naar de peperkoek. De dames van de datingsites waren me te jong en een comfortabel voetbed in mijn schoenen heb ik al. Maar gelukkig is daar nog de BBC met vannacht een herhaling van de Space Files.

Het complete heelal in vogelvlucht. De aarde, de planeten, kometen, sterrenstelsels en zwarte gaten. Vreselijk interessant allemaal en ik ben dus anderhalf uur blijven kijken, vastbesloten het nu eens allemaal te gaan bevatten. In de laatste tien minuten werden de (verst verwijderde) sterrenstelsels behandeld en de grootte van het uitdijende heelal waarbij de afstanden tot onze aarde telkens uitgedrukt werden in aantallen lichtjaren: 2 miljoen lichtjaren. 10 miljoen lichtjaren. 50 miljoen lichtjaren. 100 miljoen lichtjaren. 300 miljoen lichtjaren. 2 biljoen lichtjaren. 5 biljoen lichtjaren. 15 biljoen lichtjaren. 80 biljoen lichtjaren. 150 biljoen lichtjaren ………

Gaap!… Ik ben toen maar weer naar bed gegaan. Mijn hoofd begon te tollen bij wat ik me probeerde voor te stellen bij die afstanden en mijn ogen werden zwaar. En zo is wetenschap toch weer ergens goed voor geweest.