De Hasselbraam in Loon op Zand is een nieuwe speciale dagopvang voor kinderen met een stoornis in het autistisch spectrum, ontwikkelingsstoornis of een gedragsstoornis. De website is eenvoudig van opzet en wordt de komende tijd nog verder uitgebreid met extra pagina’s met ondere andere introductiefilmpjes.
Alles en iedereen is voortdurend onderhevig aan verandering. Misschien dat we daarom steeds maar op zoek zijn naar de constante factor. In ons persoonlijke leven, in het maatschappelijke leven en in de wetenschap. God is een constante factor, voor wie er in gelooft. Aan God valt niet te tornen. De rest van ons past zich voortdurend aan aan de (ge)tijden, of we willen of niet. Of we ons daarvan bewust zijn of niet. Al van jongs af aan worden we op de hoogte gebracht van de constante factoren in ons leven. Iets is zoals het nu eenmaal is en het zij zo. Pas je daar maar aan aan, dan maak je het jezelf niet zo moeilijk. Zo is het leven nu eenmaal. En zo proberen mensen vooral van zichzelf een constante factor te maken. Onveranderlijk, vast en zeker. Van eetgewoonten tot politieke voorkeur. Van baan tot partner. Voor mijn moeder was haar relatie met mijn vader de constante factor in haar leven. Een slecht voorbeeld. Hun relatie wás een constante factor. Totdat de dood hen scheidde. Geen enkele factor is daarmee constant, wat je als mens ook hoopt of verlangt. En toch proberen mensen zich nog steeds te verzekeren van zekerheden. Daar willen ze zelfs voor betalen, met premies. En soms ook met hun leven, door niet te willen veranderen en door halstarrig proberen te blijven wie ze denken dat ze zijn of willen zijn. Dat is heel erg jammer, en daar kan ik zelf over meepraten. Want niets is juist zo veranderlijk als jijzelf en daarmee relaties tussen mensen. Als we dat nu eens zouden leren accepteren. Als ons dat nu eens als kind geleerd zou worden. Wat voor Mens zouden we dan kunnen worden in de toekomst?
Afgelopen zaterdag kregen de dieren in safaripark Beekse Bergen weer hun jaarlijkse kerstdiner voorgeschoteld. Hoewel het overal spekglad was op de paden was het toch nog behoorlijk druk. Al glibberend wist ik ook meteen weer het voordeel van op vier benen lopen in plaats van op twee. De hele tijd moest ik oppassen dat ik niet onderuit zou gaan en mijn camera en ik in duigen zouden vallen, ook al ben ik dan goed en duur genoeg verzekerd. Nog zoiets waar dieren geen last van hebben.
De leeuwen kregen kalkoenen, de hyena’s witte konijntjes en de apen groente en fruit. En terwijl ik zo langs alle dieren door het park liep viel me nog een voordeel op van dieren boven mensen. De jongen van dieren maken aanmerkelijk minder kabaal dan mensenkinderen. Goeie God wat een herrie kunnen kinderen maken en dom dat ze zijn! Maar dat kun je ze niet kwalijk nemen, want ze werden de hele tijd aangemoedigd door hun net zo domme ouders. ‘Kijk! Aapje doet raar!’ of ‘Kijk wat een vieze bips die aap heeft!’. En die ouders kun je het eigenlijk ook niet kwalijk nemen, want die worden op hun beurt weer aangemoedigd door de reclameborden van de Beekse Bergen waarop de dieren ook alleen maar afgeschilderd worden als grappig amusementsobject. Op de posters beweren cheetahs ‘kinderen zijn om op te vreten’. Nou, dat had ik dan best eens willen zien gebeuren. Het zou een stuk rustiger zijn geweest in het park en de cheetahs zouden het beste kerstdiner hebben gekregen dat ze in jaren hebben gehad.
Je hoort wel eens dat het beter is om kinderen een paar keuzemogelijkheden te geven in plaats van op gebiedende wijs te zeggen wat ze wel of niet mogen doen. Als ze een keuze kunnen maken uit een aantal opties hebben ze het gevoel dat ze zelf nog iets in de pap te brokkelen hebben en dat wat ze uiteindelijk gaan doen hun eigen keuze is geweest. Slim bekeken van die psychologen. En wordt trouwens ook in de politiek toegepast als er ‘harde keuzes’ gemaakt moeten worden maar men wil ‘het volk’ laten kiezen. Maar je kunt ook de verkeerde keuzes aanbieden.
Vanmiddag wandelde ik door de stad en voor mij stapte een vrouw van haar fiets met achterop een sip kijkend jongetje. ‘Stop nu eindelijk eens met zeuren!’, zei ze tegen hem. ‘Nou, wat wil je dan? Brinta of een ijsje?’. Wat is dat nu voor keuze voor een kind? Dertig graden in de schaduw en een luchtvochtigheid van 98%! Wie kiest dan niet voor een ijsje? Ik denk dat die moeder iets niet helemaal begrepen heeft, of het betreft een hoogbegaafd kind dat op een slimme manier zijn moeder het idee heeft gegeven dat hij brinta net zo lekker vindt als een ijsje. Het enige voordeel van brinta is dat het niet smelt.
Ik schreef al eens eerder iets over moedertaal, en zojuist kom ik een mooie video van Björk tegen op YouTube waarin ze in haar eigen (moeder)taal een oude IJslands lied zingt: Vökurò.
In mijn oren klinkt ze nu opeens heel anders en niet alleen vanwege de melodie. Meer van het kleine meisje in Björk, meer kwetsbaarheid ook. Of beeld ik me dat maar in? Ik zou bijna een beetje medelijden krijgen met alle ABN’ers die geen dialect hebben. Of euverdrief ich noe weier (Of overdrijf ik nu weer)?
Waarschijnlijk wel, want het klinkt vooral leuk wanneer je je eigen dialect of taal voor eventjes hoort ‘in den vreemde’. Maar in de loop der jaren treedt er toch ook vervreemding op, en dat is maar goed ook. Ook voor mijn weblog. Het zou toch heel anders overkomen als ik dit helemaal in het Limburgs zou hebben geschreven… En zoals Björk op haar laatste cd zingt: “I have lost my origin, and I don’t want to find it again”.
De video kan en mag niet opgeroepen worden vanuit een andere site, dus je moet even hier klikken om hem te zien.
Zomaar een gedachte terwijl ik stond te wachten op de trein: Als het zo makkelijk zou zijn als bij dit pasfotohokje, wat zou je dan willen veranderen aan je eigen ‘achtergrond’?
Vandaag ontving ik weer eens een spambericht in mijn mailbox die eigenlijk bedoeld is voor de vorige eigenaar van mijn domeinnaam en die blijkbaar ingeschreven staat bij de Kamer van Koophandel. De berichtregel luidde: ‘Als u honderd euro ziet liggen? Raapt u het dan op?’.
Deze ‘kerstgedachte‘ is afkomstig van een aanbieder van telefoonabonnementen voor het MKB, waarmee men eigenlijk wil zeggen dat als je het niet doet (het niet opraapt) je wel héél erg stom moet zijn. Ik heb de mail uiteraard weggeklikt, maar niet voordat ze een oude herinnering in me opriep uit mijn kindertijd.
Het wordt straks een koud (of warm) kunstje om een chip te plaatsen in de luier van een kind die gegevens zal kunnen laten zien over de gezondheid aan de hand van een analyse van diens poep. En daaraan vooraf gaand natuurlijk de vaststelling dát er iets is wat geanalyseerd kan worden. Liegen is er straks dus niet meer bij en dat lijkt mij dit niet goed voor de ontwikkeling van het jonge kind.
Papa ruikt iets en kijkt naar het kleine kind. Dit zet grote verschrikte ogen op want het is bang dat het iets verkeerds gedaan heeft. Zo’n verkeerde gedachte is dat helemaal niet, want dat natte en warme goedje tegen je billen voelt na een tijdje behoorlijk irritant aan.
“Heb jij in je broek gepoept?”, vraagt papa op gemaakt vriendelijke toon.
“Neeeee…”, zegt het kind dan intuïtief terwijl het meteen al weet dat het niet gelooft wordt, want de luier licht helrood op. De chip herprogrammeren is nog iets te veel gevraagd van het kind, ook al zou het een echte ‘wizkid’ zijn, en dus wordt het kind al op jonge leeftijd in een machteloze positie geplaatst. Protesteren heeft dus geen zin, en dit lijkt me allemaal niet goed voor de ontwikkeling van een gezonde identiteit en zelfvertrouwen.
Daarnaast moet ik ook onwillekeurig denken aan een methode die in grote delen van Australië en de VS gebruikt wordt bij het controleren van koeien en varkens in de bio-industrie. Via een GPS-systeem wordt het gedrag van vee in de gaten gehouden bij bedrijven die dit niet zelf kunnen doen door de omvang van hun veestapel. Persoonlijke aandacht voor het dier is er dan niet meer bij. Het systeem geeft een melding als een dier zich ‘abnormaal’ gedraagt, bijv. veel ligt of zich afzondert, waarna er actie ondernomen kan worden. Echt handig dus voor de toekomstige ouder die ook amper tijd heeft voor zijn kroost.
Afgelopen zondag met mijn ouders gaan uit eten ter gelegenheid van de verjaardag van mijn moeder. Heel leuk, eigenlijk. Maar nu, twee dagen later, krijg ik opeens weer een onaangenaam gevoel als ik me een paar van hun zinnen herinner van die avond. Ook toen kromp ik ineen en werd ik opeens heel stil, net als vroeger. Van buiten dan, want van binnen was het mengeling van allerlei emoties tegelijkertijd: woede, onbegrip, frustratie, verdriet, walging…
“Ach, die vrouw houdt zich alleen maar bezig met kijken naar van die psychologische films, allemaal onzin. Veel te moeilijk, daar word je toch alleen maar depressief van? En dan houdt ze zich ook nog bezig met dromen en wat die zouden kunnen betekenen. Er is iemand waar ze wel eens naar toe gaat die ze dan zogenaamd voor haar uitlegt. Ook allemaal onzin. Dromen kun je niet uitleggen, dat is één grote onzin. Als ze in plaats daarvan eens zou zorgen dat haar huis op orde is!…
Ik weet dat dit de omgeving is geweest waarin ik opgegroeid ben, maar ik vind het nog steeds soms onbegrijpelijk hoe sterk dit soort ‘oud zeer’, ook twintig jaar later, nog opgeborgen kan liggen in je lijf en geest, ergens in het vooronder van je ziel.
