SpoenkJack Tummers

Mijn kat Mickey mocht van mij nooit naar buiten, behalve op het balkon. Ik woon in een flat met aan weerszijden een drukke weg en een druk fietspad met aangrenzend parkeerterrein. Katten die ik hier in de buurt zie zijn ofwel dood of erg schichtig. Het leek me dus van het begin af aan beter om mijn kat binnen te houden en hem daar alle vrijheid te gunnen die ik hem maar kon geven. Toch heb ik hier altijd wroeging over gehad. Een kat is in eerste instantie toch een ‘buitenbeest’. Zelfs katten die jaren achter elkaar alleen maar binnen zijn geweest zullen, na een korte periode van gewenning, altijd gebruik gaan maken van de mogelijkheid naar buiten te gaan. Sommigen blijven in de buurt van de voor- en achtertuin, anderen gaan de wijk verkennen, en sommigen vertrekken opeens naar ‘elders’, om een paar dagen of weken later plotseling weer op de stoep te staan voor je huis.

lees verder »

‘Het CDA maakt zich al sinds jaar en dag hard voor gezinnen in de stad, het klassieke huisje-boompje-beestje’ zegt de tekst op de website van deze politieke partij. Maar het valt me nu pas op dat er in dat rijtje huisje boompje beestje nooit gesproken wordt over kinderen. Het ‘ideaal’ van de doorsnee burger, het knusse gezin met kindertjes, is geen ideaal. De hoeksteen van de samenleving bestaat vooral uit dat huisje, en een boompje waar je appels van kunt plukken of beschutting kunt vinden tegen de felle zon. En een hond en een paar poezen waar je lekker mee op de bank kunt kroelen. Maar kinderen? Natuurlijk ga ik als kinderloos alleenstaand gezin niks zeggen over het onnoemelijke geluk van mensen die wel kinderen hebben, maar het spreekwoord zegt dat ze niet noodzakelijk zijn om gelukkig te kunnen zijn. Huisje boompje beestje. Niks geen kids.

Het zag er even naar uit dat er van de twee zetels maar eentje zou overblijven. In het begin van de nacht werden het er toch nog twee. En eigenlijk had ik dat in deze situatie ook als het hoogst haalbare gezien. Met een verkiezing die alleen maar draaide rondom de ‘economische crisis’, Geert Wilders die dit keer veel kiezers naar zich toe wist te trekken en daarnaast nog een heel groot deel strategische kiezers, mag je als partij blij zijn dat je niet al te veel zetels verliest. En al helemaal als het (nét) lukt ze te behouden. Marianne en Esther kunnen dus weer lekker aan de slag. Tegenover een gehalveerd CDA dit keer, dus wie weet wat er de komende tijd nog valt te bereiken binnen de politiek. Hier in Tilburg pakken we binnenkort de draad ook weer op met de werkgroep. Ook op lokaal niveau is er genoeg te doen. En als er even niks te doen is is het altijd gezellig om even met gelijkgestemden te kunnen kletsen en een kop koffie of een pilsje te drinken. Doen ze in Den Haag ook.

Zometeen begint het laatste lijsttrekkersdebat bij EenVandaag. Eerst de drie kleinere partijen (PvdD, TON, SGP) en na acht uur de grotere partijen. Het kleine debat, ik denk niet dat ik dat wil zien. Marianne Thieme is gewoonweg niet zo goed in dit soort debatten. Dat moet ze eigenlijk overlaten aan Esther Ouwehand. Daarbuiten is ze erg goed en erg gepassioneerd, maar voor een camera, op tv, tegenover een type als Rita Verdonk?

Polls komen er niet meer, tenminste niet tot morgen. Tijd dus om ook mijn eigen poll af te sluiten waar maar liefst 46 mensen op hebben gereageerd! Niet echt wat je noemt een goede opkomst :(. Verrassende winnaar is geworden: de PVV van Geert Wilders. Minder verrassend is natuurlijk de PvdD op twee. Er zijn nu eenmaal vrienden die regelmatig op mijn site kijken en ook PvdD stemmen. Maar dan is de VVD op drie toch weer verrassend, net als de SGP op vier. De CDA staat lekker laag, net als TON (0!).

Als ik naar de resultaten kijk moet ik me toch afvragen of ik niet zelf de oorzaak ben van deze uitslag. Toevallige bezoekers die de moeite hebben genomen een keuze te maken kwamen waarschijnlijk op mijn pagina’s terecht omdat ze gegoogeld hebben op een bepaald woord of zin. Iets van wat ik dus geschreven heb heeft de aandacht getrokken van een PVV- of VVD-stemmer. Zo zie je maar dat je dat aantrekt waar je het vaak over hebt. Maar goed dat morgen de verkiezingen zijn, dan kan ik me daarna weer richten op de gewone dingen.

Een van de voordelen als je als partij een eigen drukkerij hebt die snel kan reageren. In dezelfde opmaak en met hetzelfde lettertype heeft de SP een nieuwe poster laten drukken die nu over de andere posters heen is geplakt: ‘Voor wie weinig verdient: nog minder’.

De Partij voor de Dieren heeft de laatste dag voor de verkiezingen aangegrepen om vier pagina’s te vullen in de Metro van vandaag. Ik heb ze vanmorgen samen met nog een paar andere vrijwilligers staan uitdelen op het station. De Partij van de Arbeid stond er ook en iemand van het CDA deelde Luikse wafels uit. Ik moet bekennen dat ik er daar ook eentje van heb opgegeten. Even wat extra suiker is niet weg als je om zeven uur ‘s ochtend temidden van een hoop lawaai en drommen mensen een uur of twee rechtop moet blijven staan. Het was al de derde keer in een week tijd dat ik op het station stond. Naast ons stonden de mensen van de Spits hun eigen krantjes uit te delen en op de grond lag nog een stapel exemplaren van De Pers. Net als dat er lezers zijn die alleen maar de Trouw lezen of de Volkskrant, blijken mensen inmiddels ook een duidelijke voorkeur te hebben voor welk gratis krantje ze aanpakken en welke niet. De oude mevrouw die iedere ochtend met haar hondje even langs komt om alledrie de kranten mee te nemen was er ook weer, net als medewerkers van de NS en Interpolis die meteen een hele stapel meenemen voor alle collega’s. Een heel leven gaat zo aan je ogen voorbij. Ik ben blij dat ik geen onderdeel uitmaak van die drukte, maar het is wel erg leuk om naar te kijken.

PvdD in de Metro: pagina 1 en 4 en pagina 2 en 3.

Mensen houden het liefst van altijd en alles hetzelfde. Ik ook, ergens. Daarom duurt het bij mij ook lang voor er dingen veranderen. Hoe dieper het verlangen naar hetzelfde, hoe langer het duurt. Zo heb ik mijn levenlang het liefst aan de kant gestaan, of achteraan, of liever maar helemaal thuis. Naar buiten, naar voren, dan wist ik het al gauw niet meer. Daar moest ik even aan denken toen ik vandaag ik in de binnenstad van Tilburg stond met een stapeltje flyers in mijn hand. Hallo mevrouw, hallo meneer. Alstublieft mevrouw, alstublieft meneer. En als er nu maar niemand een discussie met me aangaat. Totdat dat gebeurde en ik – uiteraard – prima in staat bleek duidelijk te maken waarom ik zelf op de Partij voor de Dieren ga stemmen. En waarom ook niet? Ik was bang van niet, omdat dat het vertrouwde beeld was, herkenning, verwachting, self fulfilling prophecy. Maar het kan altijd anders. Ook in de politiek.

En daar sta je dan, temidden van winkelend publiek. En toen ging ik toch weer even twijfelen, want ook dat is zo’n vertrouwd beeld: die geplastificeerde blik in de ogen van veel mensen, die houding van ‘je doet me toch niks’. Amper een hand vrij om überhaupt een flyertje aan te kunnen nemen. Te druk met bellen, ijsje likken, kroketje happen. Opmerkingen die ik een paar jaar geleden echter wel nog regelmatig te horen kreeg bleven nu achterwege, zoals ‘Het moet niet gekker worre’ of ‘Weg met de dieren!’. Dat heeft de partij dan toch maar vast bereikt. Maar voor de rest? Ik moet bekennen dat ik tijdens die paar uur weleens moest denken aan het woord ‘hersenbeschadiging’. Ik weet het, dat mag ik niet doen ten aanzien van mijn medemens. Ik schaam me dan ook diep ;), maar soms weet ik niet hoe ik veel gedrag anders zou kunnen verklaren.

Gisteren was Job Cohen in Tilburg, en als ik niet genoeg zou hebben van strategisch stemmen zou ik mijn stem misschien zelfs wel op hem hebben willen uitbrengen. Het is een ontzettend aardige man. Niet opdringerig, rustig en op een politieke manier heel bescheiden. Ik moest onwillelkeurig even terugdenken aan Joop den Uyl. Samen met lokale leden van de Partij voor de Arbeid kuierde hij langs de Tilburgse terrasjes en deelde rozen uit. Aan oudere mensen, zoals het hoort, maar ook met voldoende oog voor schone jonge meiskes…

Een paar foto’s (de rest staat op Oypo):

Gisteravond was de voorstelling van Sea the Truth in het natuurmuseum in Tilburg. Marianne Thieme leidde de film in en beantwoorde achteraf vragen van bezoekers. De meeste beelden kende ik al wel. Die van Dos Winkel, die van Greenpeace, die van die grote vissen (dolfijnen?) die met haken uit het water worden getrokken om daarna langzaam te mogen sterven in die grote ruimte vol verstikkende lucht. Beelden zeggen meer dan woorden, en woorden schieten te kort. De boodschap is heel duidelijk. We vernietigen stelselmatig al het leven in de oceanen, en wanneer we rustig wachten tot het kraampje van de visboer nog maar voor de helft gevuld is zal het te laat zijn. We moeten nú stoppen met vis eten, en dat gedurende heel wat jaren. En als het eens lijkt alsof er na een aantal geslaagde vangsten nog meer dan genoeg vis in zee zit, geloof dit dan niet. Het is nog slechts 3% van wat het ooit is geweest.

Dat voor wat betreft de boodschap. Voor de rest vond ik de film onverwachts professioneel gemaakt. Ik had een aaneenschakeling verwacht van ‘geleende’ beelden uit het nieuws of andere documentaires, maar de makers van Sea the Truth hebben het grondig aangepakt en er een volwaardige documentaire van gemaakt die eigenlijk iedere maand wel even op tv uitgezonden zou mogen worden. Maar geen kip die dat interesseert natuurlijk.

Meer foto’s op Flickr »

Op een boerenschuur aan de Nieuwe Dijk 1 in Den Bosch is een graffiti-afbeelding geplaatst van een geit aan een parachute, met de tekst ‘Q could you please drop me in parliament?’. Het lijkt een beetje op die van de Londense kunstenaar Banksy, die in zijn werk wel vaker aandacht vraagt voor dieren, natuur en milieu en eerder ook al samenwerkte met Greenpeace. Of het ook echt van Banksy afkomstig is weet nog niemand, maar hoe dan ook en Banksy or not, het is een heel leuk ding geworden.