SpoenkJack Tummers

Hét belangrijkste thema bij de komende Tweede Kamerverkiezingen: de economie. Maar is het ooit anders geweest vraag ik me af. ‘Het gaat nu om UW geld!’ wordt er geroepen. En de VVD is bij uitstek de partij die de economie altijd voorop heeft gesteld en dus het meeste praat over geld. En het lijkt wel alsof mensen nu naar die partij getrokken worden die het meest en hardst praat over geld. Dat zit een beetje in de aard van de mens. Als je bang in het pikkedonker zou zitten en iemand roept heel hard ‘licht, licht, licht!’, wil je heel graag naar dat licht kijken. Ook al zou je je ervan bewust zijn dat het licht afkomstig is van een bron die je misschien wel blind kan maken. Je hebt behoefte aan licht en dus kijk je in het licht. Men denkt ‘bij de VVD vinden ze geld zo belangrijk en zijn ze altijd bezig met het vermeerderen van dat geld, laten we daar dan maar op eens gaan stemmen’.

Vind je dat andere dingen ook belangrijk zijn in de politiek en je weet nog niet wat je wilt gaan stemmen, kijk dan ook even op www.groenekieswijzer.nl.

Wat moet je over die man vertellen? In 2000 werd hij door Time Magazine uitgeroepen tot een van de helden van onze planeet en keer op keer ontdekte hij nieuwe diersoorten in het Amazonegebied. Wat moet ik, kleine ik, daar dan nog aan toevoegen? Eigenlijk niks, en daarom heb ik afgelopen zaterdag vooral veel naar hem geluisterd toen we met een klein groepje mensen van de Partij voor de Dieren een tocht maakten door het Brabantse landschap en langs de Brabantse planten- en dierenwereld. Langs megastallen en verwoest weidevogelgebied, maar gelukkig ook met diervriendelijke initiatieven zoals die van bioboeren en vogelopvang Zundert.

Marc is inmiddels weer terug in zijn woonplaats Manaus in Brazilië, mét zijn nieuwe Nederlandse paspoort. Wanneer hij weer een keer terug is in Nederland valt niet met zekerheid te zeggen. In de tussentijd kan ik me ‘vermaken’ met zijn meest recente boek Tropenkolder dat ik op de valreep nog van hem kocht. Met krabbel uiteraard. Ik ben erg blij dat ik hem ontmoet heb en met hem heb kunnen praten. Daar zou ik wel wat over kunnen vertellen, maar ik merk dat me dat niet goed lukt. Te veel indrukken. En dat terwijl het zo’n ontzettend gewone man is. Misschien is dat nog wel het meest bijzondere. Er zal de komende tijd vast nog wel het een ander van deze dag door gaan sijpelen op dit weblog, daar ben ik zeker van.

Marc van Roosmalen op wikipedia »
De officiële website van Marc van Roosmalen »

Vorige week zaterdag – ik gaf al aan dat ik achter loop met mijn berichten en foto’s – was er ‘s middags een actie van de Anti Dierproeven Coalitie op de Heuvel in Tilburg, met daaropvolgend ‘s avonds een lezing van Esther Ouwehand van de PvdD over de situatie omtrent dierproeven in Nederland anno 2010. Interessant, maar je wordt er niet echt blij van. Esther is al jaren bezig met proberen openheid te krijgen omtrent de feitelijke gang van zaken met betrekking tot dierproeven. Ze loopt zich echter keer op keer stuk op de wetten die er op dit moment over gelden in Nederland. Wetten die buiten de wet vallen.

lees verder »

Dat is nou jammer. Ik lees net dat Rita Verdonk aanstaande maandag in Tilburg aanwezig is, samen met bijna alle 31 kandidaat-Kamerleden, voor de aftrap van de verkiezingscampagna van haar partij Trots op Nederland. Niet meer genoeg tijd nog even een t-shirtje te laten maken met mijn eigen logo. Alsof ik dat dat aan zou hebben gedaan en voor haar neus zou zijn gaan staan. Neenee, zo ben ik niet. Of zou ik het onderhand toch wel een beetje meer mogen zijn?

Trots op Nederland, Trots op Tilburg. Ik moet er niks van hebben. De rillingen lopen over mijn rug als ik iemand hoor praten over ‘wij Nederlanders’, ‘het Brabantse volk’ of ‘onze jongens’. Ben ik er dan niet trots op Nederlander te zijn? Wat een rare vraag is dit toch. Als ik nee zou antwoorden zou men gaan denken dat ik een hekel heb aan ‘mijn eigen volk’. Maar ik zou er ook geen ja op kunnen antwoorden want wat is in vredesnaam ‘n Nederlander? Ik kan zelfs niet eens trots zijn op mijn beste vriend of vriendin. Wat hij of zij doet of bereikt heeft is van hem/haar. Op zijn hoogst kan ik er veel waardering voor voelen en blij zijn dat ik deze persoon tot mijn vrienden mag rekenen. Maar trots? Dat riekt net iets te veel naar eigenbelang. Mijn vriend, mijn kind, mijn volk. Het enige dat ik met goed fatsoen kan zijn is trots op mijzelf, en daarom heb ik een nieuwe partij opgericht: TOM. Nee, je kunt er geen lid van worden en ook niet op stemmen. Niemand niet. Deze partij is helemaal van mijzelf. Richten jullie maar je eigen partij op, je eigen TOM. Maar ja, als iedereen dat gaat doen is ook raar. Dan zijn we allemaal samen TOM. STOM.

Je kent het wel. Je belt voor informatie en wordt eerst een tig aantal keren doorverbonden voor je de juiste persoon te pakken hebt. De laatste dagen heb ik weer aardig wat minuten in de wacht gestaan of kreeg opeens weer de receptioniste te pakken. Voor de verkiezingen van de Tweede Kamer ben ik ook dit jaar weer de contactpersoon in Midden-Brabant voor vrijwilligers die meehelpen met plakken en flyeren voor de Partij voor de Dieren. En voor het plakken bel ik altijd even met de verschillende gemeenten voor de meest recente lijst met locaties van de plakborden.

Hoe groter de gemeente hoe vaker je wordt doorverbonden en hoe vaker je iemand hoort zuchten en zeggen ‘Oei… Dat weet ik niet. Heeft u een momentje?’ Je zou toch denken dat ze die informatie op hun website zetten of dat er één iemand contactpersoon is voor alle zaken omtrent de verkiezingen. Blijkbaar niet. Maar hoe kleiner de gemeente hoe duidelijker het wordt. En hoe persoonlijker. ‘Oh, dan moet je waarschijnlijk Kees hebben.’ Vervolgens hoor je haar roepen: ‘Moniek! Zit Kees in z’n kamertje!?’. Waarna je Kees aan de telefoon krijgt die duidelijk hoorbaar het laatste stukje van een boterham zit weg te werken.

Hoe kleiner de gemeente of instantie, hoe sneller je de juiste persoon te pakken hebt. Een groot voordeel als je mij te spreken wilt krijgen. Bel je mij, krijg je mij. Tenzij ik even een boodschapje aan het doen ben of geen zin heb dat ding op te nemen. Maar dat is dan juist ook goed. Dan zou er van een ‘verbinding’ toch geen sprake kunnen zijn.

Het valt niet mee, dat samenwerken.

Gisteren was het partijcongres van de Partij voor de Dieren. Als ik van tevoren had geweten dat het zo’n interessante dag zou worden had ik me er wel voor ingeschreven. Maar ik wist het niet. Wat ik wel weet, ook al ken ik nog niet alle bijzonderheden van het meningsverschil tussen Marianne Thieme en Esther Ouwehand, is dat enige wrevel binnen de partij niet uit te sluiten was. Maar welke (beginnende) politieke partij is er ooit wel zonder interne strubbelingen vanaf gekomen?

Het probleem is volgens mij, en dat is ook meteen de meerwaarde van deze partij, dat de Partij voor de Dieren niet alleen maar een politieke partij is maar ook een beweging. Wat mij betreft momenteel nog de enige partij die bestaat op basis van een principe, een ideaal, een ethisch besef (even de Christelijke partijen buiten beschouwing gelaten). Daar staat iedereen in de partij en alle leden en sympathisanten achter. Alleen is er ook nog die stugge werkelijkheid: de regeltjes en de bureaucratie van de politiek. Dat maakt het soms voor de Partij voor de Dieren lastig om te functioneren. Hoe kun je je best doen voor iets betere regels voor veevervoer terwijl je eigenlijk diep van binnen weet dat het hele idee van dieren (over grote afstanden) vervoeren idioot en onethisch is.

Esther en Marianne. Ik heb Esther altijd als de betere politica gezien, Marianne als een van de mensen die de beweging in gang hebben gezet. Om die reden zou ik zelf het liefst een soort tweedeling zien binnen de partij. Binnen een bedrijf bestaan er vaak divisies. De ene divisie houdt zich bezig met logistiek en productie, de ander met marketing en reclame. Zoiets zou binnen de Partij voor de Dieren ook moeten gebeuren: Marianne en Nico Koffeman staan voor de beweging, en Esther Ouwehand en anderen doen in de tussentijd wat mogelijk is binnen de grenzen van de politiek. De hele actie om ‘Esther op 2′ te krijgen had wat mij betreft net zo goed ‘Esther op één’ mogen zijn. En nummer twee (en hopelijk nummer drie) zouden dan ook mensen moeten zijn die goed kunnen functioneren binnen een politieke omgeving. Daar is Marianne namelijk in mijn ogen helemaal niet zo geschikt voor. Geeft allemaal niet want zij heeft weer andere kwaliteiten. Maar laat hij/zij doen wat hij/zij het beste kan.

Marianne Thieme moet dus uit de fractie en in die zin ook uit de politiek en zich helemaal gaan bezighouden met de beweging. Films maken, lezingen geven, reizen, contacten leggen met andere organisaties in binnen- en buitenland. En Esther Ouwehand geeft vorm aan de partij binnen de politiek. Daar is de partij aanvankelijk ook voor opgericht en dat kan Esther verschrikkelijk goed. De partij en de beweging. Eigenlijk een perfecte combinatie. Esther op één en Marianne op één. Waarom niet?

GroenLinks in Tilburg heeft iets unieks bedacht: Smulgroen. ‘Inwoners in parken, het bos of gewoon langs het fietspad moeten daar kunnen stoppen om een framboosje, een braam, noten, bessen, appels of vijgen te rapen of te plukken. Wethouder Marieke Moorman (PvdA, milieu) stemt in met het plan dat GroenLinks daar maandagavond in de raadsvergadering voor indiende.’ (bron: Brabants Dagblad).

GroenLinks heeft duidelijk een paradijselijke lente voor ogen. Nieuw is het echter niet. Her en der in de stad kon men al langs de straat of in het bos melk en aardappels op die manier tot zich nemen. Melk in de vorm van ijsjes met slagroom en aardappels heerlijk gefrituurd in een bakje of puntzak. Lekker smullen in de open lucht. De vogels zullen er straks blij mee zijn.

‘Historisch’ werd het debat over de megastallen genoemd. Belangwekkend en een ommekeer in denken. Jaja. De relaxte houding en de in mijn ogen geveinsde interesse van de leden van de Provinciale Staten beloofde niet veel goeds, en dat blijkt nu ook wel. Er zit rek in lopende zaken waardoor nieuwbouw in landbouwontwikkelingsgebieden wel degelijk mogelijk is. ‘Megastellen Nee’ wordt ‘Megastallen Nee, Tenzij’.

GS willen een uitzondering maken voor inmiddels al vijftig lopende zaken. Dat blijkt uit de Verordening Ruimte die volgende week vrijdag door Provinciale Staten van Noord-Brabant wordt behandeld. Daarin zijn enkele achterpoortjes ingebouwd voor veehouders. De Brabantse gedeputeerde van Ruimtelijke Ordening, Ruud van Heugten, begrijpt de opwinding niet. ‘We hebben ook op 19 maart al aangegeven dat we een uitzondering wilden maken voor lopende zaken.’ (bron: Brabants Dagblad)

Die laatste opmerking is de relaxte houding waar ik op doelde. No worry. We hebben gezegd dat er uitzonderingen zijn en die zullen er dan ook zijn. Politiek is een rekbaar begrip. Volgens de omschrijving op Wikipedia is ‘politiek de (per definitie onvolmaakte) wijze waarop in een samenleving de belangentegenstellingen van groepen en individuen tot hun recht komen – meestal op basis van onderhandelingen – op de verschillende bestuurlijke en maatschappelijke niveaus’. Net als binnen de wereld van de commercie en reclame is misleiding toegestaan. Zolang je per definitie maar geen onwaarheden vertelt. Maar ook waarheid is dus heel rekbaar.