Wat zijn nu precies zware beroepen? Daar wordt momenteel aardig veel over gediscussieerd vanwege de verhoging van de AOW-leeftijd, maar is niet elk beroep zwaar als je het te lange tijd achter elkaar uitoefend? Ik moet er niet aan denken dat ik in de verpleging was blijven werken tot mijn vijfenzestigste, zeker niet in de psychiatrie. En de tijd dat ik in een winkel werkte was ook niet altijd makkelijk. Ik hoefde nooit iets zwaarders te tillen dan een fotocamera of een doos videobanden, maar onderschat vooral niet de stress die je kunt oplopen door lastige klanten of filiaalleiders. En dagenlang stil moeten zitten achter een pc is misschien nog wel het zwaarste dat ik gedaan heb. Of wat te denken van het beroep van pastoor? Vroeger had je in de wijk waar ik ben opgegroeid één kapelaan en één pastoor. Samen deelden ze de taken van hun parochie en meestal deden ze ook samen de mis. Maar volgens mijn moeder moeten nu, met steeds minder kerkgangers en steeds minder ‘beroepsgeestelijken’, twee pastors hun werk verdelen over meerdere parochies. Dat betekent dat een pastor soms in de ene kerk een ochtendmis verzorgt en vervolgens als een gek naar een andere parochie moet om daar een uitvaartmis te leiden.
Mensen zouden gewoon nooit hun hele leven lang hetzelfde beroep mogen uitoefenen, wat het beroep dan ook is. Ons onderwijssysteem en onze maatschappij vinden het fantastisch en heel erg efficiënt als iedereen wél zijn hele leven lang hetzelfde blijft doen, maar zo zit een mens nu eenmaal niet in elkaar. Maar het probleem is – denk ik – dat veel mensen zelf nog steeds vinden dat dit normaal is en zo hoort, en dus gewoon door blijven ploeteren tot ze door hun rug gaan, een burn-out krijgen of depressief raken. Maar dat is weer een andere discussie, namelijk die van de steeds hoger wordende kosten van onze gezondheidszorg.