Vlekkenkaart
Ik ben altijd gek geweest op vlekkenkaarten, maar deze is toch wat minder. En veel te dichtbij. Tijdens aardrijkskundeles kon ik altijd wegdromen bij de bolletjes die diamantmijnen voorstelden of havens aan de andere kant van de wereld. De bosatlas was voor mij een expeditie en ik vond het heerlijk om boven de kaarten te hangen en de lijnen te volgen van een bergmassief of kustlijn, en op de eilanden Java en Japan zaten de rode bolletjes van bevolkingsdichtheid zo dicht op elkaar dat het grote inktvlekken leken.
Morgen ga ik eens kijken bij een bolletje bij mij in de buurt. Uitgaande van het centrum van het bolletje dat boven Tilburg hangt denk ik te weten om welk bedrijf het gaat dat geruimd zal gaan worden. Uiteraard ga ik er niet naar binnen want ik heb geen zin zelf ook besmet te raken, maar ik ben gewoon benieuwd hoe zo’n vlekje er in het echt uitziet. Als de weg er naartoe al niet afgezet is zal ik er wel een foto van plaatsen.
Die arme maar dappere Marianne Thieme. Gisteren zat ze weer eens bij Pauw en Witteman aan tafel en mocht ze het standpunt van haar partij verkondigen in zake de op handen zijnde ruiming van de geiten (met of zonder Q-koorts). Ik heb veel bewondering voor haar. Als ze aan het woord is voel je dat de anderen haar niet serieus nemen, en toch blijft ze doorgaan met vertellen hoe het volgens haar allemaal zit. Zelf denk ik dat dat komt omdat de anderen haar in stilte gelijk geven maar vinden dat ze niet realistisch is. Maar wat is dan realistisch als dat wat feitelijk is niet het gelijk aan zijn kant heeft?













