SpoenkJack Tummers

COSTA BLANCA – De Costa Blanca wordt momenteel hevig geplaagd door kwallen. De jongeren, voornamelijk jongens in de leeftijd van 16 tot 18 jaar, hangen veelal dronken op het strand rond en in de discotheken op de boulevard en maken het leven van andere toeristen zuur met hun asociaal en lawaaierig gedrag. De stranden zijn bevuild met blikjes bier, condooms, half opgegeten zakjes patat en plassen kots die eerst aangezien werden voor echte kwallen. Pensionados van het eerste uur hebben inmiddels hun woningen te koop gezet en zijn terugverhuisd naar Nederland.

HAARLEM – Een man van 80 jaar oud heeft woensdagavond getracht een aantal dieven in de kraag te grijpen. De dieven braken in bij een kledingzaak en gingen er daarna in een zwarte Volkswagen Golf GTI vandaar. Na een wilde achtervolging door de stad moest de bejaarde man uiteindelijk op de A9 van zijn fiets stappen wegens gebrek aan conditie. ‘Als ik 10 jaar jonger was geweest…’ was zijn reactie na afloop.

HILVERSUM – Antoine Bodar, de bekende en mediageile priester die regelmatig op de Nederlandse tv in praatprogramma’s te zien is, heeft aangekondigd nu eindelijk zijn radio eens te gaan maken. De zenderknop zat vast na jarenlang alleen maar afgestemd te zijn geweest op Radio Vaticaan. Niet zijn eigen keuze, maar nadat de volumeknop, toen hij nog in Rome woonachtig was, eens was doorgeschoten terwijl hij stilletjes dacht te gaan zitten luisteren naar de nieuwste single van Madonna, had hij zender en volume voor de zekerheid maar vastgezet op één stand.

Versie 1: Door een vliegtuigongeluk zijn meer dan honderd mensen overleden, waaronder 70 Nederlanders. De enige overlevende is een 9-jarig jongetje. Familie en vrienden van de slachtoffers worden zo goed mogelijk bijgestaan door hulpverleners en krijgen alle rust en ruimte dit plotselinge verlies te verwerken. Hopelijk zullen zij zich in staat weten over een tijdje de draad van het gewone leven weer op te pakken.

Versie 2: Door een vliegtuigongeluk zijn meer dan honderd mensen overleden, waaronder 70 Nederlanders. Als gevolg hiervan is de programmering op radio, televisie en in de geschreven media drastisch aangepast. De komende maanden zal er uitgebreid verslag worden gedaan van discussieavonden over ‘hoe heeft het zover kunnen komen’, wie wat en waar wonen en werkten de slachtoffers en waar deden ze hun boodschappen, stille tochten met en zonder fakkels, benefietvoorstellingen voor de nabestaanden, condoleanceregisters door heel het land, zal er alles aan gedaan worden zoveel mogelijk beeldmateriaal te bemachtigen van huilende en ineenstortende familieleden, zal verslag gedaan worden van alle (voorbereidingen op) herdenkingsbijeenkomsten en zullen er ieder moment van de dag herhalingen te zien zijn met het belangrijkste nieuws van die dag. En anders herhalingen van de dag ervoor. Of daarvoor. En vooral heel veel interviews. Of herhalingen van interviews. En huilende mensen. En interviews. Of had ik dat al gezegd?

Vanochtend erg vroeg wakker, nog vroeger zelfs dan de vogels. Om vijf minuten over vier hoorde ik ze pas voor het eerst. Ik denk dat het een paar staartmezen waren. Daarna was het even stil totdat ook de roodborstjes wakker werden en pas daarna kwamen de merels op gang. Het over en weer en door elkaar heen zingen van de merels deed me opeens denken aan die oude radio’s van vroeger, die met zo’n groot display waarop de steden te zien waren waar je op af kon stemmen: Hilversum, Köln, Bruxelles, London. Misschien dat de frequenties er toen ook al op vermeld stonden, maar dat kan ik me dan niet meer herinneren.

Als je met de grote draaiknop van zender naar zender en van stad naar stad reisde, en dat deed ik als kind altijd met erg veel aandacht, kon je tussen die plaatsen door allerlei spannend geruis en gefluit horen. Draaide je nog wat sneller aan de knop dan leek dat geluid erg veel op het geluid van deze merels in de vroege ochtend. En terwijl ik zo in mijn bed lag en buiten nog geen enkel menselijk geluid te horen was, vroeg ik me of al die merels, hier en op alle andere plaatsen, er elke ochtend tesamen voor zorgen dat alles in de wereld goed op elkaar wordt afgestemd, de juiste frequentie van die dag, klaar voor de mens om in te stappen.

Wat ik in elk geval zeker weet is dat er iets goed mis zou zijn als ik die vogels op een ochtend niet meer zou horen. Ik denk dat het zelfs nog erger zou zijn dan de breuk in de waterleiding van vanochtend waardoor alle inwoners van Tilburg en Goirle drie uur lang zonder stromend water hebben gezeten. Dan blijkt maar weer eens hoe nauw alles op elkaar afgestemd is en hoe makkelijk ontregeld: niet kunnen douchen, net genoeg water om nog één keer koffie te kunnen zetten en naar de wc te kunnen gaan, tanden poetsen met bronwater, handjes wassen met bronwater, bakje bronwater voor de kat. En toen was het op. En nergens een beekje of watertje in de buurt waar je wat uit zou kunnen drinken of waar je zelfs maar de afwas mee zou durven doen.

Ons wereldje is dus toch al behoorlijk ontregeld vrees ik…

Bouwvakkers zijn ‘rauwe’ mannen, en deze rauwe mannen hebben vaak radio’s waar dan ook een dito rauw geluid uitkomt. Hard, een beetje hakketakkerig en met meer laag dan hoog. Ook aan de andere kant van het bouwterrein moet de muziek goed te horen zijn. En of het nu Celine Dion is of Rage Against The Machine, alles komt even schreeuwerig uit de met opgedroogde modder besmeurde speakers, en gesprekken en nieuwsberichten zijn vaak net zo moeilijk te verstaan als de van alle medeklinkers ontdane meldingen op treinstations.

Zojuist fietste ik nog langs een bouwterrein en hoorde op zo’n radio toch heel duidelijk iemand iets zeggen over ‘provocerende dikke vrouwen bij parlamentsverkiezingen’. Nieuwsgierig geworden naar hoe dit er uit moet zien heb ik het zinnetje thuis meteen even ingetikt bij Google, echter: Uw zoekbewerking – provocerende dikke vrouwen parlamentsverkiezingen – heeft geen overeenkomstige documenten opgeleverd.

Een tegenvaller. Op zijn minst had ik toch wel één verwijzing verwacht naar één provocerende dikke vrouw, of een suggestie van Google voor iets anders: ‘Bedoelde u mischien…’. Aan de andere kant, ‘Google says no’ overkomt je ook niet elke dag.

Computer says no »

Op weg naar huis na een bezoek aan mijn ouders neig ik er soms toe in de auto nog even de radio op Limburg 1 te zetten. Als een vorm van geleidelijke overgang naar mijn leven in Tilburg. Ik viel meteen in een interview met Pierre Cnoops, buuttereedner eerste klas en inmiddels ook gepensioneerd postbode. Ik schrijf dit op uit mijn herinnering, dus het zal niet allemaal woordelijk kloppen. Maar het was erg plezierige radio zo ‘s avonds laat in de auto, al hadden ze de fanfaremuziek wat mij betreft achterwege mogen laten. En een carnavalsliefhebber ben ik overigens ook niet.

“Pierre, ik zie dat je nog steeds rookt?”
“Ja dat klopt. Ik kan het niet laten en dat is heel slecht van mij, dat weet ik. Gisteren nog las ik in de krant een heel artikel over hoe slecht roken wel niet is voor de gezondheid. Ik ben dan ook meteen gestopt …. met lezen.”

“Die vrouw van tachtig is nog zo vitaal dat ze zelf gymles geeft aan bejaarden. En alle oefeningen doet ze eerst zelf voor. Ook aan het klimrek. Die leggen ze dan natuurlijk eerst plat op de grond.”

“En laatst was je nog in Amsterdam voor een optreden?”
“Ja. Ik zag daar trouwens nog een blinde op de stoep zitten met zijn hoed naast hem. Ik heb er toen maar een euro in gegooid. Ik vind je moet wat doen voor de gehandicapte medemens. Maar ik mikte niet goed en de euro kwam naast de hoed terecht. Toen ik hem wilde oprapen had die blinde hem al snel opgeraapt. Ik zei ‘Volgens mij bent u niet blind’. ‘Nee’ zei hij, ‘Ik ben zijn plaatsvervanger’. ‘En waar is die blinde dan nu?’. ‘Die is naar de bioscoop’.

Het is weer eind van het jaar en dus Top tijd. Niet persé een top tijd om door te maken, maar wel veel Top lijsten of beter gezegd hitlijsten. Iedere (pop) zender heeft tegenwoordig zo zijn eigen top 100-5000, en ondanks dat het elk jaar weer een grotere show wordt is het toch ook wel erg leuk. Zelf was ik meer een ‘albumtype’. Singles kocht ik eigenlijk nooit, dat vond ik geld weggooien. In mijn hele leven heb ik daarom maar 3 singles gekocht.

De eerste was op de middelbare school: ‘Peter Gunn’ van Emerson, Lake & Palmer. Ik kocht die single omdat hij op geen enkele plaat uitgebracht werd, dus ik moest wel. Ik had zo’n beetje alle lp’s van hun en vond dat wel stoer. Je moet wel heel bijzonder zijn om van zulke moeilijke rockmuziek te houden toch? Alleen was ik de enige die dat wist en daarom kwam deze hit voor mij erg gelegen. “Ik heb al hun platen. Goed hè?”. Maar niet echt dus.

De tweede single was van Prince. Een remix van het nummer ‘The Future’. Toevallig heb ik ook van Prince bijna alles en is ook dit nummer op geen enkele cd verschenen. Dus dan maar het singletje. Omdat hij zo lekker doordreunt. Er staat trouwens ook nog een mooie remix op van ‘The Chair’, met de prachtige zin “If I’m guilty for what goes on in my mind, then give me the electric chair for all my future crimes”.

Het derde singletje is vrij recent. Een zomerhit van een paar jaar geleden waar ik om de een of andere reden maar geen genoeg van kon krijgen. ‘Moi Lolita’ van ‘het jonge ding’ Alizee. Zo kinderlijk vrolijk en met zo’n aanstekelijke melodie dat ik niet kon wachten tot hij weer op de radio werd gedraaid. Ik heb hem gekocht en zelfs voor in de auto op een cassettebandje gekopieerd. En dan 2×30 minuten lang op herhaling zodat ik het bandje niet hoefde terug te spoelen!

Ik heb het nummer net nog een keer gedraaid, maar in de avondschemering en met een verwarming die nog op toeren moest komen is het toch niet hetzelfde als toen ik het singletje kocht.
Zucht, was het maar weer zomer.