HILVERSUM – Een groot aantal radio- en televisiezenders organiseert donderdag een benefietactie voor de slachtoffers van de aardbeving in Haïti. (bron: Volkskrant)
Tijdens de Golfoorlog werkte ik nog in de psychiatrie als verpleegkundige. Mijn nachtdiensten werden toen helemaal gevuld met urenlang kijken naar CNN dat toen pas recent aan het zenderaanbod was toegevoegd. Ik vond het heerlijk en de vele herhalingen tussendoor stoorden me absoluut niet. Het was échte tv, live en kicking. Net zoiets als een WK of de Olympische Spelen of de val van de Berlijnse Muur. Tussendoor moet een mens zich tevreden stellen met wat eenvoudiger actietelevisie zoals het Glazen Huis of de Top 2000. Wat fijn is het dan dat er ver weg weer eens een ramp gebeurt zodat we weer even dat adrenalineverhogende ons-gevoel kunnen ervaren dat ons aanzet tot gezamenlijke actie. Of ons op z’n minst op het puntje van de stoel voor de tv zet. Wie weet hoe hoog de opbrengst donderdag wel niet zal worden. Misschien halen we wel weer een record. Er liggen in Haïti in elk geval genoeg stenen voor de verkoop, veel meer als destijds in Berlijn.
Ja goed, dit klinkt waarschijnlijker cynischer dan bedoeld en ben ik wel niet ‘verbonden’ genoeg om mee te kunnen doen en mee te kunnen voelen. Ik moet bekennen dat een ramp als in Haïti me niet veel doet. Natuurlijk is het erg, maar zo erg dat het voor mij te veel is om te behappen. De grote hoeveelheid aan tv-beelden en foto’s die ik ongewild voorgeschoteld krijg lijken op me in te willen beuken, net zo lang tot ik misschien iets zou kunnen gaan voelen. Maar het lukt niet. Het enige dat ik zie zijn de prominent aanwezige logo’s van de televisiezender in de bovenhoek van het scherm, de keurig in het pak zittende nieuwslezer of de (bijna met opzet zo) gehavende journalist ter plaatse. Bloed, puin, huilende kinderen en smekende moeders. Ik heb het allemaal al eens eerder gezien via eendere beelden, via de tv of door de ogen van een kunstenaar. En natuurlijk is het goed dat er aandacht en hulp voor is, maar hoe massaler dit soort ellende bij me komt, hoe meer ik me ermee vervreemd voel. Gek eigenlijk, want dat voel ik dan weer heel duidelijk.
