SpoenkJack Tummers

Vliegtuigspotten is net zoiets als hengelen. Je moet er echt voor gaan zitten en veel geduld hebben. Zeker bij Eindhoven Airport, waar niet iedere vijf minuten een vliegtuig opstijgt of landt. Met maar één landingsbaan is het een klein vliegveld, maar als je net als sommigen een mobiele telefoon bij je hebt met internet weet je wel precies hoelang je moet wachten op de komst van de volgende. Dat moet ik hengelaars nog zien doen met vissen. Voor mij was het de eerste keer dat ik dit vliegveld bezocht. Al meer dan vijfentwintig jaar rij ik over de A2 langs dit vliegveld door, en nog nooit was ik er even wezen kijken. En eigenlijk blijft het leuk, vliegtuigjes kijken, of je nu jong bent of oud. En zin om te gaan reizen krijg je ervan, ik tenminste. Misschien komt het er volgend jaar weer eens van, of wie weet, dit jaar nog wel. De volgende keer ga ik eens een kijkje nemen in de vertrek- en aankomsthallen. Zeker weten dat ik dan nóg meer zin zal krijgen in reizen. En ook een leuke plek om foto’s te maken, alleen weet ik bijna zeker dat ik dan aangesproken zal worden door iemand van de beveiliging. Iemand die aandachtig in het rond zit te kijken en dan ook nog eens af en toe een foto maakt, dat moet wel een terrorist zijn.

Het eerste wat ons opviel in Engeland zijn de ponden, en dan bedoel ik niet het geld. Ik doel op de ponden die aan mensen kleven. Bij mannen voornamelijk net boven de heupen en bij vrouwen de ponden in hun bh’s. Mijn God wat hebben Engelse vrouwen een dikke tieten, als ik mezelf even in plain dutch mag uitdrukken. En dat viel niet alleen maar mij op maar ook vriendin M, dus dat je niet denkt waar kijkt die jongen toch de hele tijd naar. Echt, ze zijn soms enorm. Het ene paar bungelt boven een dikke buik die bungelt boven dikke bovenbenen, anderen liggen zwaar ten ruste op een tafeltje voor een bord met engels ontbijt. En als je dat ontbijt kent begrijp je alvast voor een deel waar die Engelse ponden vandaan komen. Zelf eet ik geen vlees en vroeg in het hotel dus om een aanpassing van mijn ontbijt. Wat ik vervolgens kreeg was: een gebakken ei, gebakken rosti (of zoiets), een snee brood uit de pan, witte bonen in tomatensaus en een hoopje gebakken champignons. Alles gebakken, alles druipend van het vet. En zodra de kleine wijzer van de klok de tien is gepasseerd wordt er massaal bier gedronken. En dan niet een klein fluitje, maar grote kannen vol. Misschien heet zoiets in Engeland een gallon, hier zouden we het in elk geval een emmer noemen. En vrouwen drinken daar net zo hard door als mannen. Wat ik trouwens wel sympathiek vind. Een man aan het bier en de vrouw aan de Spa vind ik geen gezicht. Wat dat betreft houden de mannen en vrouwen in Engeland elkaar mooi in evenwicht.

Voor het tijdschrift Tuin & Landschap ben ik met vriendin M. afgelopen dagen kort in Engeland geweest in verband met het fotograferen van tuinen tijdens de RHS Tatton Park Show 2010. RHS staat voor Royal Horticultural Society. Samen met onder andere de RHS Flower Show Celsea is dit een van de grote toonaangevende tuinshows in de wereld. Vriendin M. is redactrice bij het genoemde tijdschrift en schrijft een artikel over deze show. Foto’s volgen nog.

Zo vlieg je maar af en toe, zo maak je vier vluchten in drie dagen tijd. Beiden zijn we geen ‘frequent flyers’. Tatton Park ligt net onder Manchester. Rechtstreekse vluchten naar Manchester zijn spaarzaam en duur en dus moesten we het doen met een tussenstop in London. De vluchten zelf duren maar een klein uur. De meeste tijd gaat zitten in het wachten op de aansluitende vlucht. Dat is echter geen straf, zeker niet in deze tijd van vakantie(gangers). Er is op luchthavens zo ontzettend veel te zien dat je je geen moment hoeft te vervelen. Tenzij je misschien een van die frequent flyers bent. Dan doe je niks anders dan de krant lezen of met je ogen dicht luisteren naar muziek via een mp3-speler.

Een dag reizen, een dag fotograferen en weer een dag reizen. Het lijkt niks, maar toch heeft het zoveel indrukken opgeleverd dat ik er nog weken over zou kunnen schrijven. En misschien doe ik dat ook wel. Beetje bij beetje. Net wat er op een bepaald moment naar boven komt. Zoals bijvoorbeeld die Deense freelance fotograaf die wist te vertellen dat hij bij het plaatsje Knutsford, waar ons hotel zich bevond, steeds moest denken aan de Deense koning Knoet, of Knut. Net als in het Nederlands zou je in het Deens ‘Knutsford’ uit willen spreken met een harde ‘K’. Zo klinkt ‘Knuts’ in het Deens net zo lollig als in het Nederlands. Duitsers zouden misschien moeten denken aan hun ijsbeertje Knut. Ook dat is grappig. Knutsford zelf is gewoon Brits. Klein en erg sfeervol. Het stationnetje heeft vorig jaar nog een prijs gewonnen als best onderhouden station in Engeland. Een van de vele prijzen die er in Engeland te winnen vallen. Want de prijzen die de tuinen tijdens de RHS Tatton Park Show kunnen winnen lijken erg veel op de prijzen die honden kunnen winnen tijdens een show als Crufts. Bronze, silver, gold en ‘best of show’. Engelsen zijn dol op awards.

Klik hier voor de lokatie van Tatton Park »

Inmiddels ben ik alweer een tijdje terug uit de Picardie in het Noorden van Frankrijk. Het weer was goed, de camping redelijk en we hebben lekker veel gewandeld. En cappuccino’s gedronken. En wijn. En croissantjes gegeten. En omeletten. En crêpes. Kortom, het was een korte maar fijne vakantie en veel zin gekregen de komende jaren de rest van de Franse kust eens te gaan verkennen. En verder nog iets opgevallen?

• Het woord toilet is afgeleid van het Franse woord ‘toilette’, maar dat heeft de Fransen er nog nooit toe bewogen die dingen ook eens goed schoon te maken en te onderhouden. Zeker niet op campings.
• Zoeken naar mooie schelpen is altijd leuk, maar soms heb je geluk en vind je iets bijzonders.
• In Frankrijk staan niet zo veel verkeersborden opgesteld als in Nederland, maar ze worden wel efficiënter gebruikt.
• Visjes kijken is iets van alle leeftijden. Zowel kleine jongens vinden het leuk als volwassen mannen.
• Een slaapzak draait ‘s nachts, net als de aarde, rond zijn as. De rits van de slaapzak zal ‘s morgens altijd aan de andere kant te vinden zijn als waar hij de avond tevoren nog zat.
• De kust van Engeland ligt veel dichter bij het Europese vasteland dan de Britten wel zouden willen.
• Kreeften worden nog steeds bij voorkeur levend gekookt.
• Mickey heeft in het plaatsje Wimereux zijn eigen strandhuisje.
• Het doodtrappen of tegen de muur gooien van krabben is blijkbaar niet iets waar door de plaatselijke bevolking vreemd tegenaan gekeken wordt.
• Ook in Frankrijk wordt serieus gedacht over dijkverzwaring.
• Mislukte foto’s kunnen nog steeds erg mooi zijn.
• In Nausicaa, het Centre National de la Mer, worden de bezoekers dan wel voorgelicht over wat de mens op dit moment met de zeeën aan het doen is, dezelfde vissen als die sierlijk in grote aquariums rondzwemmen worden honderd meter verderop met bakken tegelijk door vissers aan wal gebracht.

Binnenkort nog wat meer foto’s…

Ik ben gek op webcams. Via een venstertje live meekijken hoe het er ergens anders op de wereld op dat moment uitziet. Het maakt me daarbij haast niet uit wat er te zien is via de webcam. Dat mag gerust de hoek van een straat zijn, een binnenplaats waar niks gebeurd, een achtertuin, een vlaggenmast, een geparkeerde auto. Alleen de gordijnen en een plantje ontbreken dan nog om het gevoel van naar buiten zitten te kijken compleet te maken. Alleen is het wel jammer dat de meeste webcams geen bewegend beeld laten zien maar hooguit om de tien seconden een nieuw stilstaand plaatje presenteren. Maar omdat ik een ervaren striplezer ben denk ik de beweging er zelf wel bij.

Ook leuk zijn deze webcams als er ‘fouten’ optreden in het beeld. Meestal zijn het namelijk goedkope camera’s die meteen op tilt slaan als er bijvoorbeeld sprake is van een beetje tegenlicht en ook de resolutie en de scherpstelling zijn vaak waardeloos, maar juist dat levert vaak leuke en intrigerende plaatjes op. Een paar heb ik er gedownload en bij elkaar gezet op een aparte pagina.

Om zelf eens te gaan rondkijken via webcams kun je het beste even zoeken via Google. Regelmatig verschijnen er nieuwe websites die locaties verzamelen van webcams zodat je snel van de ene naar de andere kunt zappen, maar nl.webcams.travel heeft er al heel wat.

Zelf heb ik trouwens ook al jaren een webcam, maar die heeft alles bij elkaar geloof ik twee uurtjes aangestaan tijdens een chat. Kijken is leuk, maar bekeken worden toch heel wat minder. Wat niet wil zeggen dat ik de webcam niet meer ga gebruiken, maar dan toch echt alleen maar privé.

De afgelopen week zat ik voor een weekje op La Palma, het meest westelijke eiland van de Canarische Eilanden. Niet te verwarren met de stad Las Palmas op het zeer toeristische Gran Canaria. Het was een groepsvakantie met bijna iedere dag een flinke wandeltocht. Heel mooi weer (soms naar mijn smaak zelfs een beetje té warm), mooi landschap en eindelijk weer eens gevlogen. Want ook al vind ik vliegen best wel leuk, ik vind het ook altijd weer erg spannend. Spannender in elk geval dan een klein kind dat twee stoelen verderop zat. Toen ik tijdens de landing stijf rechtop zat en stevig de armleuningen omklemd hield hoorde ik haar alleen maar zeggen: ‘Vliegtuig maakt leuke bochies hè pap?’.

Ook leuk op La Palma zijn de vele zwerfkatten. Iedere stad of dorp heeft er wel enkele tientallen die her en der in verlaten huizen wonen of tussen het struikgewas op een stuk braakliggend terrein. Ze zagen er allemaal gezond uit en ik ben er geen tegengekomen met vlooien of iets dergelijks. De meesten worden dan ook bijna dagelijks op vaste locaties voorzien van brokjes en vers drinkwater. Daarna – en daarvoor – liggen de meesten te slapen achter of op een muurtje of onder een auto of afvalcontainer, wachtend op de volgende dag met nieuwe brokjes en vers water.

Een enkele kat was wat actiever, zoals een kleine zwarte die elke ochtend bij de deur van ieder apartement ging zitten miauwen in de hoop nog wat lekkers te kunnen krijgen. Hij maakte ook deel uit van het groepje zwerfkatten dat toch al verzorgd werd, maar blijkbaar vond hij wat hij daar kreeg niet voldoende. Eigenlijk zag ik hem als iemand die gedwongen in de bijstand zit maar af en toe zwart nog iets bij probeerde te verdienen, en dat lukte hem wonderbaarlijk goed. Maar ook weer niet zo wonderbaarlijk, want als er ooit een grote natuurramp mocht gebeuren ben ik ervan overtuigd dat het vooral de insecten en katten zijn die het zullen overleven.

Een leuke site voor mensen die – voor langere tijd – op reis gaan en hun belevenissen willen delen met anderen (maar geen zin hebben daarvoor een eigen website te starten) is waarbenjij.nu. Af en toe de pagina van vrienden of familie lezen en je weet precies waar ze uithangen en wat ze meegemaakt hebben. Voor mij is het echter helemaal niet nodig me aan te melden bij zo’n website als ik op reis ga, want ik kan gewoon alles wat ik meemaak tijdens mijn vakantie kwijt op mijn eigenste website. Als ik tenminste gegaan was…

lees verder »

Op dit moment is via National Geographic in zes afleveringen het verslag te zien van The long way down, een reis per motorfiets van 23.000 kilometer die Ewan McGregor en vriend Charley Boorman in 2007 ondernamen van Schotland naar Zuid-Afrika. Prachtig avontuur uiteraard en leuke televisie, maar toch goed om even in perspectief te plaatsen, want toen ik zelf net mijn motorrijbewijs had (1986) las ik al regelmatig reisverslagen van mensen die per motor naar de meest afgelegen uithoeken van de aarde reisden. Per motor dwars door Siberië naar Japan of van Canada naar het uiterste zuiden van Zuid-Amerika. Ik keek altijd erg op tegen de mannen die dit soort tochten durfden ondernemen. Zelf ben ik namelijk niet zo heel erg avontuurlijk ingesteld en met de motor ben ik nog nooit verder gekomen dan de grens met Spanje of Albanië. Ook ‘way down’, maar dan vrij kort.

Wat ik maar wil zeggen is dat dit soort ondernemingen niet nieuw zijn. Een goed voorbeeld in deze is de eigenaar van de motorzaak waar ik mijn eigen motor tegenwoordig in onderhoud heb. Eind november vertrekt hij met twee vrienden voor een identieke reis naar Zuid-Afrika. Via Griekenland, Turkye, Jordanië en Israël zullen ze Egypte bereiken waar de motorfietsen voorzien zullen worden van andere banden. Van daaruit gaat de trip verder volgens zo goed als hetzelfde lijntje van wegen en landen als de twee helden uit de documentaire. Geen filmploeg, geen secretaresses die alles regelen, geen doktoren bij de hand, geen survivalopleiding en geen krachttrainingen vooraf.

Ik bedoel maar, echt avontuur bestaat nog wel degelijk. Maar of je die alleen maar op tv te zien krijgt?