SpoenkJack Tummers

‘Alles wat je maar kunt bedenken als mens is in principe ook mogelijk’. Ik weet niet meer wie dit ooit gezegd heeft, maar ik geloofde hem meteen. De fantasie en verbeeldingskracht van mensen, al dan niet ingegeven door de grote motivator ‘angst’, hebben steeds opnieuw geleid tot nieuwe uitvindingen. De dromen van Jules Verne zijn natuurlijk een beroemd voorbeeld hiervan, maar de bedenker van Star Trek, Gene Roddenberry, mag er ook zijn. Aardig wat apparatuur uit deze serie wordt inmiddels dagelijks door miljoenen mensen gebruikt. De website treknobabble heeft de bekendste tien op een rijtje gezet, waaronder over een tijdje wellicht ook de ‘phaser’, het handige pistooltje waarmee je geen kogels afschiet maar een straaltje licht.

‘Scientists have been working on a new type of coherent beam amplifier for sound rather than light Scientists theorize that phonons, which are the smallest discrete unit of vibrational energy, can be amplified by a phonon laser to generate a highly coherent beam of sound (particularly, high-frequency ultrasound), similar to how an optical laser generates a highly coherent beam of light’ (bron: physorg.com). En daarom noemen ze het apparaat geen laser (met de ‘L’ van Light) maar een phaser. Zelfs het woord dat men het apparaat wil geven is hetzelfde. In het onderzoek wordt niet gesproken over een mogelijke toepassing als wapen, maar dat is alleen maar een kwestie van het ding op de juiste manier te ‘modifyen’ of te ‘adapten’.

Veertien dagen later. Terug van vakantie is het altijd lastig om de draad weer op te pakken. Die draad die je soms op een achterbakse manier kan laten struikelen of zo scherp is dat hij tot diep in je vel kan snijden. Het normale leven. Verplicht of niet, uit noodzaak of niet, door eeuwen en eeuwen van onderlinge afspraken. Leuke dingen en minder leuke dingen. Mijn manier om de draad weer op te pakken was om de films 28 days later en 28 weeks later maar weer eens te bekijken. Horrorfilms van Britse makelij. Na de succesperiode van Hammer Film Productions in de jaren ’50 tot ’70 zijn er bij mijn weten niet veel goede en in het oog springende horrorfilms meer gemaakt in Engeland. Tot 28 days later dan, van Danny Boyle, die onder andere ook Trainspotting en Slumdog Millionaire regisseerde. Die laatste moet ik trouwens nog steeds zien.

28 days later is een rauwe, korrelige film waarbij de filmcamera vaak losjes gebruikt wordt. Dat levert soms schokkerige beelden op, naast eenvoudige en stille beelden die zomaar uit een Britse misdaadserie afkomstig hadden kunnen zijn. Dat maakt de film ook zo sterk. Geen gelikte opnames, geen overdreven acteerwerk of gebruik van special effects. Alles ademt de sfeer uit van naar realisme. Tijdens een scène aan tafel met een aantal militairen wordt er gefilosofeerd over wat nu eigenlijk de normale stand van zaken is. Iemand beweert dat de mensheid nog maar zo kort bestaat dat volledige uitroeiing alleen maar zou betekenen dat het leven op aarde weer terugkeert naar zijn normale staat. Zonder mensen. Daarop reageert een andere militair dat hij de afgelopen 28 dagen alleen maar gezien heeft dat mensen elkaar vermoorden. Maar dat zag hij ook al gebeuren in de 28 dagen daarvoor. En de 28 dagen daarvoor. Waardoor het elkaar uitmoorden in blinde woede de normale gang van zaken zou kunnen worden genoemd. Begint al aardig te lijken op een alledaagse discussie over de toestand in de wereld nietwaar? Hoe dan ook, beide films zijn topfilms. Kun je tegen dit soort films en schrik je niet terug voor wat esthetische viezigheid, dan zeker een keertje kijken.

‘Zo’n ovaal ding met twee van die uitsteeksels. En zo’n koker, en dan komen er van die foezeltjes omheen en daar gaan ze ergens opstaan en dan zijn opeens weg en dan krijg je ergens anders ook weer van die foezeltjes en dan staan ze daar opeens weer, heel ergens anders, buiten of waar dan ook.’

Vriendin MT en ik waren ‘s avonds laat nog wat herinneringen aan het ophalen over tv-series waar we als kind naar keken. Toen ik vertelde over de afleveringen en films van een bepaalde serie kon zij zich hiervan alleen nog maar het bovenstaande herinneren. Verteld door een volwassen vrouw, maar de herinneringen zijn die van een kind want dat was de leeftijd waarop zij voor het laatst beelden van deze serie zag op tv. Met dat ovale ding bedoelde ze dit ding, met de eerste foezeltjes dit en de tweede reeks foezeltjes is dit. Ik vond het zo grappig dat ik het meteen opgeschreven heb om later op mijn weblog te kunnen zetten.

Maar zo kunnen herinneringen dus werken. Je maakt iets mee op een bepaalde leeftijd en die informatie wordt opgeslagen in je geheugen met het verstand en uitdrukkingsmogelijkheden van degene die je op dat moment bent en met de rationele vermogens die je op dat moment hebt. Zo herinner ik me nog dit – en ik blijf even bij tv-series: ‘Het begon altijd met iemand die met zijn kont naar de camera toestond en door mijn oma daarom ook altijd de boajum* genoemd werd (*Limburgs voor het zitvlak van een broek). En ook zo’n oude opgetutte vrouw met een enorme zwarte stip op haar wang en een zwerver met een ezel en die had een scheve mond. Die zwerver bedoel ik dan, en er was ook nog een dokter die de hele tijd aan de zuip was’. Zo herinner ik me Gunsmoke ongeveer, maar ik had het ook kunnen vertalen naar het heden en kunnen zeggen ‘Het begint met een duel tussen de hoofdrolspeler in de serie, een sheriff gespeeld door James Arness, gefilmd vanaf de grond zodat je meteen een dynamisch beeld op het westernstadje kreeg. Andere personages in deze serie waren de eigenaresse van een saloon, gekleed en opgemaakt in de stijl van die tijd en plaats, een eenzame zwerver met een ezel en een eveneens eenzame en met treurige herinneringen beladen dorpsdokter die om die reden regelmatig te veel alcohol tot zich nam.

Geef mij maar die eerste omschrijving. Hij is niet zo leuk als die van MT over Star Trek, maar wel zoals ik me de serie zo ongeveer herinner. Als ik het op die manier aan iemand vertel wordt de herinnering bijna voelbaar. Vertel ik het op de herschreven manier, dan is het contact met de herinnering verbroken. Misschien werkt het bij geschiedschrijving ook wel zo en zijn daarom verhalen en romans zo belangrijk. De Tweede Wereldoorlog in tien delen zegt niets zonder een boek als ‘Het Achterhuis’ ernaast.

Teasers – oftewel ‘lokkertjes’ – voor nieuwe films of tv-series kunnen soms erg mooi zijn. Je ziet ze vaak in de vorm van een poster of korte trailer met als enige bedoeling om ons alvast warm te maken voor iets wat we ab-so-luut niet mogen gaan missen. Het wordt mooi, spannend, vernieuwend, kortom je weet niet wat je gaat zien. Maar als je het eenmaal ziet valt het vaak vies tegen, want de beste momenten of ideeën heb je al gezien in de bioscoop of op tv of als aankondiging in de vorm van een poster, zoals deze mooie van Terminator: The Sarah Connor Chronicles, ook al is die duidelijk geïnspireerd op een opzetstuk uit een andere film.

De teaserposter van TSCC (handige afkorting van The Sarah Connor Chronicles, maar als ik elke afkorting ga uitleggen niet meer zo kort) ben ik trouwens pas achteraf tegengekomen nu de serie al aan zijn tweede seizoen bezig is, en actrice Summer Glau ben ik in deze pose nog niet tegengekomen. Misschien pas wanneer de serie tegen zijn einde loopt, als teaser voor de producers zodat ze weten wat ze nooit te zien zullen krijgen als ze de serie cancellen. Want dat blijft toch een beetje de vraag voor deze serie. Voor een actieserie verlopen de afleveringen namelijk relatief traag maar wel met een mooie opbouw en goed geacteerd. Maar who cares als de kijkcijfers te laag zijn.

In boeken zitten tegenwoordig ook regelmatig teasers, vooral dan in Engelse pockets. Ben ik net begonnen met lezen in Northern Lights – het eerste deel van His Dark Materials van Philip Pullman – wordt ik achterin verleid om alvast het eerste hoofdstuk te lezen van het tweede deel: ‘NOW READ the first chapter of the next book!’. Is het eerste deel dan zo slecht soms? Of moet ik voortaan gewoon bij het begin beginnen en niet meteen doorbladeren naar de laatste pagina?

AMSTERDAM – Het Britse farmaceutische bedrijf GSK heeft een vaccin ontwikkeld tegen het beruchte H5N1-vogelgriepvirus. (…) Ongeveer 350 mensen zijn ermee besmet geraakt, de meesten in Vietnam en Indonesië; tweederde overleed direct na besmetting. (bron: Volkskrant / Broer Scholtens)

Dit nieuws komt wel erg kort na de première van de film I Am Legend. De film, versie 2 naar het gelijknamige boek van Richard Matheson, gaat juist over een middeltje dat mensen lijkt te genezen (van kanker), maar uiteindelijk nog erger blijkt dan de kwaal. Als er bij het ontwikkelen van dit vaccin ook al gerommeld is met DNA kunnen we nog een leuke toekomst gaan beleven. Ik denk dat ik voor de zekerheid maar vast metalen rollluiken ga bestellen.

De film zelf vond ik tegenvallen. Voor de verandering eens weinig tot geen muziek (een pluspunt), maar het gevoel van verlatenheid en eenzaamheid vond ik sterker in filmversie 2 van het boek van Richard Matheson, hoewel ook deze tweede versie flink afweek van het oorspronkelijke verhaal. Charlton Heston speelde daarin de hoofdrol en naar mijn smaak beter dan de overdreven extrovert acterende Will Smith.

Maar zoals met al dit soort films, ik moet hem later in het jaar nog maar eens rustig op dvd gaan bekijken, want ik kan dit soort films in de bioscoop toch al bijna niet meer volgen. Te veel beeldwisselingen in te korte tijd, en vanaf rij 5 (stoelen 1 en 2) was het beeld ook niet echt optimaal meer te noemen. Je moest volledig onderuit gaan hangen wilde je geen risico lopen serieuze nekklachten te krijgen, en daarbij was het beeld niet scherp en ook een beetje vervormd. Wat dat betreft, een thuisbioscoopje zou zo gek nog niet zijn.

‘Tijdmachine’ had als titel ook gekunnen, maar klonk opeens teveel als ‘eierwekker’ toen ik het opschreef. Dus dan toch maar op z’n Engels. Het is tevens de titel van een prachtige en sfeervolle sciencefiction klassieker uit 1960: The Time Machine. Een film waarvan het verhaal begint rond de kerst/jaarwisseling van 1900 en past dus heel mooi in deze tijd van het jaar.

Ik moest er aan denken toen ik vanuit mijn huiskamer naar buiten keek. Beneden in het parkje achter mijn flat liep een jonge vrouw haar hond – een kleine zwart-witte poedel – uit te laten. Het uitlaten was al lang geen vreugd meer zo te zien, want met haar mobieltje tegen haar oren gedrukt zat ze met haar hoofd duidelijk in een hele andere wereld. De hond maakte het niks uit natuurlijk, als die maar naar buiten kan.

lees verder »

Ha, leuk! Ik kwam net de vooraankondiging tegen van de release van seizoen 10 van Stargate SG1 op dvd, en net toen ik op het punt stond mijn avond te gaan vullen met piekeren en ander soort hoofdzeer. Helaas komt de box, het allerlaatste seizoen, pas in juli uit in de Verenigde Staten en dat betekent op zijn vroegst pas september voor Nederland.

Maar voorplezier is het halve plezier, ook al kun je dat tegenwoordig teniet doen door de nieuwste afleveringen per Bit Torrent te downloaden. Voor deze serie hou ik me echter in en wacht netjes totdat hij in de winkels ligt. Nou ja, een beetje ongeduldig ben ik toch wel, dus zodra hij als pre-order besteld kan worden via internet doe ik het natuurlijk meteen.

Deze dingen kwam ik nog tegen op internet: een paar oude props uit de originele Star Trek, bouwjaar 1966-1969. Ik had al een keer geschreven dat de makers van deze serie altijd al een vooruitziende blik hebben gehad, want naast de ‘iPadd‘ lijken ook deze twee dingen verdomd veel op apparaatjes die vandaag de dag te koop zijn: een communicator (met docking station) en een vroege versie van een headset.

Allemaal visioenen die in onze tijd werkelijkheid aan het worden zijn. Persoonlijk wacht ik echter vooral op twee dingen die de wetenschap nog niet voor elkaar heeft kunnen krijgen. Namelijk de injectiespuit van de doktor waar je niks van voelt en de ‘transporter’. Eventjes een paar uurtjes slenteren aan een strand op Hawaii en daarna weer op tijd thuis om de kat te eten te geven en het journaal.

OK, ik geef het toe. Ik ben verzot op science fiction. Vroeger las ik ook nog veel romans, maar tegenwoordig is het vooral beperkt tot het kijken naar films en tv-series. Elke serie volg ik of heb ik op zijn minst een paar afleveringen van gezien, maar alleen Stargate was ik op de een of andere manier nooit aan toegekomen. Tot vorig jaar dan.

Eerst kocht ik op goed geluk één dvd-box en ik was meteen verslaafd. De andere boxen volgden in snel tempo en op dit moment heb ik alle afleveringen (bijna 200) van de in totaal 9 seizoenen tweemaal bekeken. Seizoen 10 loopt op dit moment op het amerikaanse SciFi Channel en zal ik dus pas volgend jaar kunnen bekijken.

Helaas werd echter na de 200ste aflevering bekend gemaakt dat de serie zou stoppen na dit tiende seizoen. Oh kommer en kwel! Meteen ontstonden er op allerlei sites petities om de serie door te laten gaan en ik heb daar driftig aan meegedaan. Maar naar het nu lijkt zal de serie echt stoppen, hoewel er volgende jaar nog twee films direct op dvd uit zullen komen. Stargate Atlantis (een spin-off) gaat nog wel door en wordt er volgend jaar misschien gestart met een derde serie.

Maarrrrr, wat ziet mijn gulzig kinderzieltje op de nieuwste site van MGM? Seizoen 11? Misschien toch nog? Ja? Please??? Of alleen maar een lokkertje om de franchise op gang te houden? Voor mij in elk geval weer een reden om binnenkort maar weer eens te beginnen bij aflevering 1, seizoen 1. Zo kom ik de wintermaanden wel weer door…

Star Trek heeft altijd al een vooruitziende blik gehad, want zelfs in 1967 wisten ze dit al.