SpoenkJack Tummers

Ergens in januari worden in het hele land de kerstbomen opgehaald. Tenzij de boom een plaatsje krijgt in de tuin van de eigenaar, wachtend op volgend jaar, als het voor hetzelfde geld nog een keertje als feestboom in de huiskamer mag staan. Daarna zal het echt afgelopen zijn voor deze boom en zal het met alle anderen eindigen op een grote gemeentelijke composthoop of verbrand worden tijdens een ‘kerstbomenverbrandingsceremonie’. Met oude meubels gaat het net zo, alleen iets eerder. Net als bij deze boer op het erf worden dan stoelen, tafels, banken en allerlei ander brandbaar meubilair op een grote hoop gegooid en in de nacht van oud op nieuw in de fik gestoken. Een crematie.

Marinet Haitsma schreef net weer een mooi stukje op haar weblog over haar bank die ze aan de straatkant moest zetten. Ze houdt hem goed in de gaten om te zien of niet iemand anders er snel mee vandoor gaat. Ze moet er niet aan denken dat iemand anders nog gebruik zal gaan maken van die bank waar zoveel van haar herinneringen in het stof opgeslagen zitten. Ik weet dat het voor onze maatschappij te veel gevraagd is, een donorcodicil voor immateriële zaken, maar een openbare verbrandingsplaats voor zaken waarvan je echt wilt dat die niet meer door andere gebruikt kunnen worden?

Jammer voor degenen die nog dachten te kunnen gaan schaatsen dit jaar. Het dooit momenteel en dat betekent dat het ijs echt te dun is om op te schaatsen of op te lopen. Even met de hak van de schoen in het ijs stampen en je zult zien dat het ijs erg broos is. Zelf vind ik dat niet zo heel erg. Ik kan namelijk niet schaatsen (zou het natuurlijk kunnen leren) en dooi levert weer hele andere mooie plaatjes op om te fotograferen. Zoals deze pegels aan de rand van een kleine koeienstal en een herfstblad dat langzaam weer zichtbaar wordt onder een laagje smeltende sneeuw. En schaatsen en tegelijkertijd foto’s maken gaat niet echt goed samen denk ik. Ik heb het Ritsma en dergelijke tenminste nog nooit zien doen.

Een begraafplaats is altijd al een mooie en stille plek om even doorheen te lopen. Ik doe het geregeld. Niet iedere week ofzo, maar als ik tijd heb en het licht is mooi is het een prachtige plek om samen met je gedachten even tot rust te komen. Of, zoals nu met de sneeuw, om er foto’s te maken van de graven en beelden. In het album met foto’s van kerken en beelden staan er nog meer.

Sneeuwvlokken zijn eigenlijk een soort gepofte waterdruppels. Popcorn, maar dan van water. Wetenschappelijk gezien klopt er helemaal niks aan deze vergelijking. Mais ploft uit elkaar tot een prachtig stukje popcorn als gevolg van warmte. Als je een sneeuwvlokje opvangt en op de vensterbank legt blijft er al gauw alleen nog maar een druppel water achter. Vandaar mijn vergelijking. Die dus voor geen meter klopt. Maar mooi zijn ze wel, die sneeuwvlokken. Voor het menselijk oog, als je er heel dicht met je neus op gaat zitten, zijn ze al prachtig om te zien. Er zijn echter van die mensen die er een electronenmicroscoop bij pakken om ze nog van dichterbij te kunnen bekijken. Zo iemand is Kenneth G. Libbrecht die er een hobby van gemaakt heeft sneeuwkristallen te fotograferen. Als je zo’n zacht sneeuwvlokje omlaag ziet dwarrelen kun je je moeilijk voorstellen dat ze opgebouwd zijn uit iets dat meer weg heeft van glas dan van donzig zacht water. En niet vormloos, maar perfect geometrisch.

Sneeuwvlokken, maar dan anders »

Net als de beelden van een steenmarter van een paar dagen geleden, vastgelegd door een webcam terwijl hij ‘s nachts over het ijs wandelde, zijn ook overdag sporen te vinden van ander leven dan dat van de mens. Voor iemand die er verstand van heeft zijn die iedere dag te vinden, ook en vooral in de zomer. Voor de gewone ontwetende mens zoals ik is de sneeuw een handig hulpmiddel om te zien dat er voor mij ook al iemand door de vers gevallen sneeuw banjerde. Ik hou het op een groepje konijnen, maar het zouden ook hazen geweest kunnen zijn. Of dassen, vossen?

Nederland vlak? Brabant niet heuvelachtig? Als we maar genoeg afval blijven produceren zal ons landschap vanzelf veranderen. Op de foto zijn de bergen afval te zien van afvalverwerkingsbedrijf De Spinder in Tilburg. In de zomer grazen er schapen op de flanken van de heuvels, in de winter zou men er goed een skipiste van kunnen maken, of in ieder geval een helling voor kinderen om met hun sleetjes vanaf te kunnen glijden. Beter zo dan zoals ik dat vroeger moest doen. Met een groepje trokken we dan naar de Kollenberg in Sittard. Via een steil en kronkelig pad dat we omgedoopt hadden tot bobsleebaan gleden we in een rotvaart naar beneden, om na een scherpe bocht te eindigen midden op een doorgaande weg. Geen drukke weg, dat niet. Maar toch. Als kind neem je vaak meer risico’s dan een olympisch skieër tijdens het onderdeel afdaling of reuzenslalom.

Vorige week was het weer eens zover. Een serie documentaires op Discovery Channel over ongelooflijk onverklaarbare waar of niet ware gebeurtenissen, geesten en nog meer van dat soort dingen. Een daarvan was een man die als aap verkleed door een bos liep, ergens in Noord-Amerika. Nee, dat zeg ik niet goed. Het zou om een wezen gaan waarvan nog niemand het bestaan wetenschappelijk heeft kunnen bewijzen. Het loopt als een aap en is zo groot als een volwassen man. De enige bewegende beelden die er zijn van dit wezen zijn vage beelden. Dat schijnt zo te horen in deze branche van wetenschap. Ik geloof er niet zo in. Misschien dat de Yeti, de verschrikkelijke sneeuwman uit de Himalaya, een uitzondering hierop vormt. Het zou best eens kunnen dat er in dit uitgestrekte en moeilijk toegankelijke gebied ooit eens zo’n wezen leefde. Maar of dat nu nog zo is? En zoals altijd, als de ene mythe ontkracht wordt dient de volgende zich alweer aan. Zoals deze foto die ik opgestuurd kreeg van J. uit Doetinchem van een mysterieus wezen bij haar in de achtertuin. Wat zou het toch kunnen zijn?

Na de herrie van grasmaaiers en een tijdje later de bladblazers was het vanochtend de beurt aan de zuigwagen om me in alle vroegte met hoofdpijn wakker te laten worden. Maar als ze dan toch zonodig rond moeten rijden, kunnen ze dan niet ook meteen even de sneeuw mee opzuigen? Dat wit in de lucht en op de grond, ik kan er steeds moeilijker tegen. Ik ben niet de enige, iedereen klaagt hierover. En ik weet ook wel dat dat onzin is en typisch nederlands, maar een mens zou geen mens zijn als hij niet spontaan zou gaan nadenken over mogelijke oplossingen: vloerverwarming door heel de stad, van die terrasverwarmingslampen aan bomen en lantaarnpalen, groen pigment in de wolken injecteren zodat alles groen wordt in plaats van wit. Wetenschappelijk gezien is het allemaal mogelijk, nu de wil nog om het te doen.

Ziehier het laatste nog in levend zijnde lid van het Bah-volk. Ik zal geen traantje laten als ook die eenmaal verdwenen is.