SpoenkJack Tummers

Dit speeltje lag in de ‘bench’ van de nieuwe hond van vriendin L. Een platgereden muis met een piepje als je erop gaat staan of de hond erin bijt. Ik twijfel zelf of ik dit wel vind kunnen. Ik, die het prima vind om naar afgehakte hoofden te kijken in horrorfilms en niet de Dierenbescherming gaat bellen als er in een sketch van een cabaretier een hond tegen een muur doodgeslagen zou worden. Een nephond wel te verstaan. Als het past in het geheel vind ik dat helemaal niet erg. Gedachten en associaties, en dus ook humor, hebben zo hun eigen wetten waaraan ze voldoen, en niets is vreemder dan de gedachten en dromen van een mens. Maar dit muisje met bandensporen als speeltje? Ik weet het niet. In een tekenfilm had ik het leuk gevonden, en als ik ooit eens een tekening zou tegenkomen van Roadrunner die zo plat als een dubbeltje tegen een rotswand zit aangeplakt zal ik hem meteen kopen en inlijsten. Dit speeltje doet me echter te veel denken aan platgereden dieren in het verkeer. Waarom zou je dat als thema gebruiken voor speelgoed voor honden?

De Tilburgse Kermis is afgelopen vrijdag weer begonnen en dit keer met een optreden van Gordon en Sieneke. Graag had ik even naar Gordon gaan kijken en luisteren, maar helaas was ik te moe die avond en is mijn afweermechanisme op het moment niet wat het zou moeten zijn. De dag ervoor ben ik echter al wel even over de kermis gelopen. Ik vind het altijd leuk om naar de mensen te kijken die de kermis opbouwen. En kijken naar de mensen die kijken naar de mensen die de kermis opbouwen. Vaak zijn het mannen van het type dikke buik met plakplaatjes of stoere skateboarder met piercings. En plakplaatjes. De hele dag lopen ze te sjouwen in de hitte. Sigaretje in de mondhoek, blikjes Red Bull op de grond. Mannen van het echte leven.

Zoals altijd zijn er weer veel kramen die uitpuilen van het pluche. Bij een kraam waren ze nog bezig met alles uit te pakken en op te hangen en lagen er nog een paar ongeopende zakken op de grond. Tachtig stuks voor 40 euro. Dat maakt de kostprijs van zo’n ding 50 eurocent, maar zeker weten dat ze dat spul in het groot opkopen en dus flinke kortingen krijgen. Dat je het maar weet als je je tien euro of meer uitgegeven hebt aan een spelletje.

De kermis is al lang niet meer wat het ooit geweest is. Vandaag de dag gaat het de kermisexploitanten alleen nog maar om zo snel mogelijk veel geld te verdienen. Dat zal vroeger ook wel de belangrijkste motivatie zijn geweest, maar niet zo eenduidig als nu heb ik het idee. Als ik over de kermis loop heb ik steeds het idee dat mensen genaaid worden waar ze bij staan. Maar niemand die dat interesseert, ook de genaaiden zelf niet.

In de nieuwste versie van Scrabble mogen volgens de spelregels ook eigennamen, merknamen en bedrijfsnamen gebruikt worden. Alles om het spelletje wat populairder proberen te maken onder de jeugd. ‘Een slecht idee’ schrijven kranten en internetsites, en ik kan het daar alleen maar mee eens zijn. Ik had het er laatst over met vriend Kwatsibl toen we op bezoek waren bij Plok en Brixupp. Die hadden de avond tevoren het nieuwe spel uitgeprobeerd met hun vriendinnen Lpuul en Namni en dat was uitgelopen in een grote ruzie. Volgens Lpuul was Krittka wel degelijk een eigennaam want een van haar hamsters heette vroeger zo, terwijl Plok vond dat Krittka wel erg onwaarschijnlijk was als eigennaam, zelfs voor een huisdier. De ruzie laaide nog meer op toen Brixupp later op de avond de namen Dbiel en Ktoffel op het bord legde omdat dat volgens hem de namen waren van de twee Rotweilers van zijn naar Canada geëmigreerde oom Blaplak. Belachelijk, vonden Lpuul en Namni. Hoe moet je zoiets nu controleren? En toen Plok daarna in één keer al zijn letters kwijt kon op het bord en daarmee vijftig bonuspunten scoorde zijn de beide vriendinnen kwaad vertrokken. Plapvrok, dat is toch geen naam voor een kanarie?

In de gelijknamige film zweeft een rode ballon rond door de stad Parijs. Soms alleen, soms in de nabijheid van de acteurs en actrices. Door de ballon verwachtte ik bij aanvang een film te gaan zien die bol zou staan van de mooie plaatjes; poëtisch en met kleurrijke personages. Een beetje zoals in de film Amelie. Maar ik vond het saaie en soms zelfs irritante film en dat heeft niks te maken met het feit dat er zo weinig in gebeurt. Vaak vind ik dat juist spannend en kan ik mezelf helemaal verliezen in zo’n film, maar in dit geval dwaalden mijn gedachten de hele tijd af; net als de ballon. Op het laatst zweeft de ballon hoog de lucht in en over de daken van de huizen. De personages en het verhaal was ik op dat moment al vergeten. De ballon was het enige constante en (on)grijpbare in de film, en misschien was dat ook wel de achterliggende gedachte van de regisseur.

Vandaag had ik de ballon alsnog kunnen pakken als ik dat had gewild. Na een tocht van een paar maanden is hij uiteindelijk vast komen te zitten in een struik in Tilburg. Ik heb hem maar laten liggen. Sommige films moet je niet proberen te begrijpen. Gewoon even aan je voorbij laten komen en dan weer snel vergeten.

In het Universitair Medisch Centrum Groningen (UMCG of waarom noemen ze het niet gewoon Academisch Ziekenhuis Groningen…) is een speciale afdeling waar kinderen eens per jaar hun zieke beer kunnen brengen om genezen/opgelapt te worden. Toen was het niet nodig, maar de laatste tijd begint mijn eigen Teddy wat mankementjes te vertonen. Zal de ouderdom wel zijn, maar hij heeft nogal wat last van exceem op zijn voorhoofd, een chronisch ontstoken oog en een op handen zijnde liesbreuk. Zelf heb ik een hekel aan ziekenhuizen en is beer bovendien niet verzekerd, vandaar dat ik besloten heb eerst maar eens iets via het alternatieve circuit te proberen. Bijgesloten is een foto van Teddy bij de acupuncturist. Tot nu toe helpt het nog weinig, maar hij gaf geen kick! Dappere Teddy.

Deze foto van een bosmannetje stuurde J. me op per mail. In een handomdraai in elkaar geknutseld, gefotografeerd een doorgemaild. Ze vroeg zich af of kinderen dit soort dingen tegenwoordig nog maken of dat ze alleen nog maar achter de pc zitten. Eerlijk gezegd weet ik dat niet, wel dat ikzelf vroeger nooit van dit soort poppetjes maakte. Het rapen lukte nog prima, liefst meerdere plastic zakken vol. Ik vond ze prachtig, dat wel, maar mijn creativiteit bleef meestal steken in het zoeken van de grootste exemplaren om mee te kunnen gooien, of de kleintjes die nog net in een pvc-buis gepropt konden worden om weg te kunnen blazen. Zonder hoedje uiteraard. De harde punt onderaan de eikel maakte dat ze extra pijnlijk waren voor de slachtoffers. Jammer, maar dan hadden ze maar binnen moeten gaan zitten poppetjes maken.

Om de poppetjes te leren maken moeten kinderen toch eerst even achter de computer gaan zitten. J. geeft namelijk geen cursussen hierin want ze heeft het te druk. Op internet zijn er echter genoeg pagina’s te vinden over wat je allemaal nodig hebt om aan de slag te kunnen gaan met het maken van bosmannetjes. Mochten er kinderen zijn die vragen hebben over pvc-buizen, blaastechnieken en voorwerpen die als projectiel gebruikt kunnen worden, dan kunnen ze contact met mij opnemen. Wel eerst even kijken of mama en papa niet toevallig over je schouder meekijken.

Twee oudere berichten over eikels:
Eikels »
Groeten uit Parijs »

Je kent ze wel, de prachtig vormgegeven miniatuurtjes van stripfiguren of karakters uit (teken)films of computergames. Ze zijn vaak zo mooi gemaakt dat je ze meteen zou willen kopen. Allemaal. Alleen kan dat nogal oplopen qua kosten, want de kleine gummi figuurtjes zijn dan nog wel te betalen met hun prijs van zo’n 5 euro per stuk, de exclusievere modellen van bijvoorbeeld Kuifje zijn vaak pas te koop vanaf zo’n 30 euro tot ver over de honderd.

Van Buurman en Buurman zijn sinds kort ook poppen te koop via de webwinkel van de VPRO. Erg leuk natuurlijk, maar als je even de eerste aandrang tot bestellen voorbij laat gaan vraag je je toch al snel af wat je er nou eigenlijk mee moet. Niks dus, en als ik ooit nog een figuurtje écht zou willen hebben zou het toch een levensgrote latex Guust zijn zoals welke waarmee hij in zijn verhalen regelmatig overhoop ligt. Of trouwens, laat ook die maar zitten, want zo’n groot geval zou net als in de strips al snel in de weg liggen. Ik hou het dus maar bij die paar poppetjes die ik nu heb. Een Guustje, een Vondelaar, een Kleine Robbe, een Smurfje en Asterix en Obelix. En die laatsten zijn een erfenis van mijn opa die ze op de slaapkamer had staan. Misschien niet veel – andere (klein)kinderen erven schilderijen of hele landgoederen – maar die van mij kan ik tenminste in een la stoppen.

Barbie is tijdloos. Barbie wordt nooit ouder en blijft altijd mooi. En net als met mooie vrouwen maakt het niet uit wat voor kleren ze dan aanheeft, ze ziet er altijd even prachtig uit. Zelfs met een vieze vaatdoek als jurk.

Als kind kon je vroeger spelen met Lego, Technics, Bambino en het minder bekende Plasticant. In alle gevallen ging het om bouwsteentjes waar je – in theorie – hele mooie dingen van kon maken. Als je ouders maar genoeg geld hadden om steeds maar weer een nieuw doosje met van die bouwstenen voor je te kopen. In mijn herinnering was er toen ook ergens sprake van een recessie en hield de nieuwbouw, net als nu het geval is, al snel op bij gebrek aan bouwmaterialen. Trouwens, ik ben nooit zo’n Bob de Bouwer geweest. Meestal gebruikte ik ze om een infrastructuur aan te leggen die de hele vloeroppervlakte van gang, huiskamer en slaapkamer besloeg, waarna ik met mijn autootjes kon gaan spelen. En de elleboogvormige elementen van Plasticant waren weer ideaal om met een katapult af te schieten op de muren van Bambino.

Onlangs kwam mijn moeder aanzetten met een kist Plasticanten waarvan ik niet wist dat ze die al die tijd bewaard had. In die kist zaten veel minder onderdelen dan in mijn herinnering, nog niet eens voldoende voor de fundering van zo’n wolkenkrabber als op de foto. Ik heb de kist meegenomen naar huis om eens te kijken wat ik er nu, als volwassene, mee zou kunnen aanvangen. Mijn intelligentie en ruimtelijk inzicht zijn in de jaren flink toegenomen, dus ik had het idee nu toch wel iets magnifieks in elkaar te kunnen zetten met die steentjes. Maar helaas, de katapult leek me nog steeds de beste en leukste oplossing, en de gele elastische verbindingsstukjes blijken erg geschikt te zijn om vanaf een dun stokje weg te ‘pingen’.

Ik heb het spul dus maar op marktplaats gezet en binnen een week was het verkocht. ‘Bedankt voor dit stukje nostalgie. Ik heb er vroeger altijd erg veel mee gespeeld!’ was de reactie van de koper. Ik ook, maar ik ben blij dat ik er weer vanaf ben.

Tijden veranderen, en ook (oorlogs)materieel. Alles wordt steeds maar beter, sterker en sneller. Vergelijk de plaatjes en kijk waar mijn leeftijdsgenoten en ik het vroeger mee moesten doen en wat kinderen van nu tot hun beschikking hebben. Wij zouden met onze wapens van toen nu geen schijn van kans meer maken.

Gelukkig hoeven we het nooit tegen elkaar op te nemen en trekt de tijd toch alles weer gelijk. Tegenwoordig heeft iedereen zo’n moderne Halo Warrior en wij hadden vroeger allemaal kromme geweren.