SpoenkJack Tummers

Misschien moet ik mijn mening over de iPad gaan herzien. Voor het eerst is er een applicatie voor dit apparaat verschenen waarbij ik moet toegeven dat er misschien toch situaties kunnen zijn waarin het handig is zo’n ding in huis te hebben. Als je tenminste een kat hebt. Een hond kan ook, maar de hond in dit filmpje was nog niet zo erg onder de indruk. Misschien wel als je de iPad mee naar buiten neemt en een eind wegslingerd.

Klik hier voor de iPadCat »

In de nieuwste versie van Scrabble mogen volgens de spelregels ook eigennamen, merknamen en bedrijfsnamen gebruikt worden. Alles om het spelletje wat populairder proberen te maken onder de jeugd. ‘Een slecht idee’ schrijven kranten en internetsites, en ik kan het daar alleen maar mee eens zijn. Ik had het er laatst over met vriend Kwatsibl toen we op bezoek waren bij Plok en Brixupp. Die hadden de avond tevoren het nieuwe spel uitgeprobeerd met hun vriendinnen Lpuul en Namni en dat was uitgelopen in een grote ruzie. Volgens Lpuul was Krittka wel degelijk een eigennaam want een van haar hamsters heette vroeger zo, terwijl Plok vond dat Krittka wel erg onwaarschijnlijk was als eigennaam, zelfs voor een huisdier. De ruzie laaide nog meer op toen Brixupp later op de avond de namen Dbiel en Ktoffel op het bord legde omdat dat volgens hem de namen waren van de twee Rotweilers van zijn naar Canada geëmigreerde oom Blaplak. Belachelijk, vonden Lpuul en Namni. Hoe moet je zoiets nu controleren? En toen Plok daarna in één keer al zijn letters kwijt kon op het bord en daarmee vijftig bonuspunten scoorde zijn de beide vriendinnen kwaad vertrokken. Plapvrok, dat is toch geen naam voor een kanarie?

Het thema van de elfde editie van Domino Day was dit jaar ‘The World in Domino’ en het hield weer vele mensen bezig. Helaas dit keer geen mus of duif die het geluk van de bouwers kwam verstoren. Als ze er nou nog een symbolische act van zouden maken, bijvoorbeeld door op ieder steentje een boom te plaatsen, dan zou ik het nut er nog een beetje van kunnen inzien. Eén gekapte boom voor ieder gevallen steentje. Dat moet zo ongeveer wel de stand zijn van de wereldwijde bomenkap het afgelopen jaar. En dan een euro overmaken aan Greenpeace per omgevallen dominosteentje. Dat zou nog eens een leuke stunt zijn.

In Oisterwijk ligt het Kolkven. Aan dat Kolkven liggen bootjes aangemeerd. Eerst dacht ik dat die bedoeld waren om in de zomer lekker mee het ven op te kunnen roeien. Leuk voor kinderen en ook voor jonge stelletjes, om even alleen te kunnen zijn op het stille water. Maar de bootjes liggen er voor de leden van een hengelvereniging die nu helemaal gefrustreerd zijn omdat aalscholvers hun vis opeten.

Waar mensen zich druk om kunnen maken. Voorgaande jaren waren er blijkbaar zo’n dertig aalschovers, nu toch zeker wel zo’n veertig! ‘Een enorme toename!’ En de vissen worden er gestresst van en moeten voor de aalschovers gaan schuilen onder de bootjes… Er wordt elders in Nederland blijkbaar al geëxperimenteerd met het verspreiden van orcageluiden onder water om de vogels af te schrikken en met netten waar de vissen onder kunnen schuilen. Kun je het nog volgen? Aalscholvers die geen vis meer mogen eten omdat ze de hobby aantasten van sportvissers?

Schietgrage mensen schieten tegenwoordig op kleiduiven en niet op echte duiven omdat dat niet meer mag. Het wordt tijd dat sportvissers ook de overstap gaan maken naar een dergelijk alternatief. Het visspel bijvoorbeeld. Ook te spelen bij slecht weer met een bakje chips en een pilsje erbij. Echte vissen zijn er voor de aalscholvers en andere vogels en niet voor mensen. Voor ons mensen liggen er genoeg bloemkolen en aardappelen in de winkel.

Er wordt inmiddels al druk gefolderd voor sinterklaas en in de kranten zie ik ook al wekenlang advertenties voorbij komen voor kerstinkoopbustochten of een sfeervol kerstweekend voor de hele familie. Voor mij hoeft het allemaal niet en verlang ik al naar de dag na carnaval, als al dat knusse wintergedoe eindelijk achter de rug is en ik weer kan gaan uitkijken naar de lente en de zomer. Maar misschien is dat het oordeel van een volwassene met een winterdepressie, en een volwassene die net bij zich thuis een oud zwartepietenspel tegen is gekomen waar hij vroeger veel plezier aan heeft beleefd. Bij opa en oma, met neven en nichten en op het kleedje bij de kachel. En tegenwoordig? Ach, in plaats van een zwarte piet is het nu een of andere engerd uit een videogame waar samen tegen gestreden kan worden. Gezellig samen op een kleedje voor de tv. Het beeld verandert, maar het gevoel van nostalgie zal later niet veel verschillen met dat van mij. Als dat computerspel het tenminste al die tijd zal overleven, ergens bewaard in lade of doos.

Nu ik hierover schrijf, ik geloof dat ik nog ergens op een harde schijf een kopie heb staan van de allereerste adventuregame die ik speelde op de pc: Leisure Suit Larry in the Land of the Lounge Lizard. Als je ziet hoe blokkerig het scherm er toen uitzag zou je niet denken dat je dit spel ooit nog eens zou willen spelen, maar dat zal ik met dat zwartepietenspel ook niet doen. Het gevoel blijft echter hetzelfde. In plaats van de kaartjes zie ik nu de schermpjes voor me en hoor ik de geluidjes en deuntjes die er in het spel zitten. Niet meer dan piepjes eigenlijk, maar genoeg om mijn hoofd te vullen met herinneringen. Goh, wat heb ik toch een lol gehad met dit spel. En wie weet, destijds kon ik van de totaal te behalen 210 punten er maar 202 vinden. Er ligt dus nog een uitdaging voor me en misschien wel de perfecte manier om de naderende winter door te komen.

Al doorgeklikt op de link uit het vorige bericht? Dan was je op de pagina gekomen met een overzicht van wat er zoal buiten gespeeld kan worden, waaronder het onsterfelijke ‘pijltjes schieten‘.

Zelf heb ik vroeger veel pijlen geschoten en nog vaak raak ook. Door open ramen bij flats, door wc-raampjes, op fruit in bomen, was die buiten hing (met name onderbroeken en bh’s), op bromfietsers en andere achteloze voorbijgangers (sorry, zou het nu nooit meer doen). Het beste waren relatief korte pvc-buizen die naar smaak – met luciferdoosjes en heel veel tape – nog opgetuigd konden worden met handgrepen en een volkomen nutteloos vizier.

Even had ik het idee om voor de grap een korte video te gaan maken met instructies over hoe je het beste zo’n pijltje kunt rollen uit een Libelle of Margriet, maar mijn internetervaring heeft me geleerd eerst eens te gaan kijken of niet iemand al eerder op hetzelfde idee is gekomen. En ja hoor… Vele filmpjes te vinden – alleen al op YouTube – en daar zitten hele leuke tussen. Een ervan heb ik hier ingevoegd, maar als je er nog meer wilt zien moet je op YouTube even zoeken op ‘pijltjes schieten’.

Klik hier voor het filmpje »

Bij Texaco kun je op dit moment na elke tankbeurt even eenentwintigen. Na het afrekenen krijg je een klein kartonnetje mee met drie ronde lipjes die je er één voor één af kunt halen. Eronder zitten cijfers, en opgeteld leveren ze een getal op dat zo goed als altijd veel minder is dan 21, maar waarschijnlijker nog dik erboven.

‘Klantenbinding’ heet dit soort acties, en meestal verdwijnen ze bij mij meteen in de prullenbak. Maar dit keer vergat ik het en zat ik achter het stuur van de auto met in mijn linkherhand de portemonnee, het bonnetje en kartonnetje en in de rechter de contactsleutel. Ach ja, dan toch maar even voor de vorm meespelen en dan weg ermee.

Onder het eerste lipje stond een 8 en de tweede leverde een 6 op. 14 dus al in totaal, weinig nut om dat derde lipje ook nog omhoog te buigen. Een 7. Ja hoor, 22 in totaal, ik wist het wel! Ik gooide het kartonnetje dus naast me op de andere stoel en wilde al wegrijden toen ik begon te twijfelen. Nog een keertje kijken en optellen… Ja, toch echt 22, ik had goed geteld. Toch?…

Ik heb wel vijf keer het rekensommetje opnieuw in mijn hoofd moeten uitvoeren totdat ik begreep dat het wel degelijk 21 was en niet 22. Ik vind van mezelf dat ik best aardig kan hoofdrekenen, maar dit keer hield mijn hoofd té veel rekening met mijn verwachtingen. Het optelsommetje moest en zou óf minder óf meer dan 21 gaan bedragen, daar was ik van overtuigd. En dus was het ook zo.

De ‘hoofdprijs’ dus, in dit geval een tankbon ter waarde van 50 euro. Toch weer mooi meegenomen. En met dit in het vooruitzicht ben ik meteen maar een flink stukje gaan omrijden. Hoe eerder mijn tank weer leeg is hoe eerder ik mijn prijs in ontvangst kan nemen. En voortaan weet ik dus wel beter: altijd verwachten wél in de prijzen te gaan vallen, net zoals die Belgische meneer.

Ik zal binnenkort naar een nieuwe (regionale) krant moeten uitkijken. Het lezen van de krant sluit ik traditiegetrouw elke ochtend af met het lezen van de strips ‘Single’ en “Elsje”, waarna ik nog even de tien verschillen opzoek tussen de twee tekeningen van Bertus. Een soort ochtendgymnastiek voor de hersenen, maar de laatste weken merk ik dat ik wel érg ingespeeld raak op de plekken waar die verschillen te vinden zijn.

Een stukje van een been, een schaduw of deel van een struik of wolk. Ik scan de tekeningen tegenwoordig zo snel dat er eigenlijk geen lol meer aan is. Sudoku is niks voor mij met al die cijfertjes, dus moet ik misschien toch maar eens gaan uitkijken naar een andere krant? Zijn er eigenlijk nog wel andere mensen die dit soort tekeningen maken voor kranten, of doet Bertus ze allemaal? Ik ga de krant eens bellen voor een antwoord op deze vraag. Tot dan zijn er nog deze acht verschillen voor wie zich verveelt.

Op de Garfield site staat een spelletje dat een rechtstreeks kopie is van een (poging tot) spelletje dat ik een paar jaar geleden eens maakte. Ik heb even overwogen ze aan te gaan klagen en er dik geld aan te verdienen, maar waarschijnlijk is dit idee vast al eens eerder door iemand bedacht. Niettemin vind ik de mijne leuker.

Link naar mijn versie van het spelletje.

Het is maar een spelletje, maar dan wel op leven en dood! Vanochtend zorgde een klein musje ervoor dat tijdens de voorbereidingen van alweer een volgende Domino Day alvast 23.000 steentjes omver gingen. Iedereen in paniek natuurlijk. Tsja, en wat kun je dan anders dan het vogeltje met een luchtbuks doodschieten? Opgeruimd staat netjes. Stel je toch voor dat er nóg meer schade zou zijn aangericht? Welke verzekeraar zou dat vergoeden?

Het feit dat het hier ging om een relativiteitsmus is iedereen ontgaan. Ondanks het duidelijke teken was er vooral angst en chaos te bespeuren bij de organisatoren en vrijwilligers. Al dat werk voor niks, een droom in duigen.

Ik vraag me af waar de grens zou hebben gelegen. Stel je voor het was geen musje geweest maar een kat of een hond. Zouden ze die ook doodgeschoten hebben? Of nog erger, het kind van één van de vrijwilligers dat zich losrukt uit de hand van zijn moeder: “Oh mama, kijk! Allemaal gekleurde blokjes!”.