SpoenkJack Tummers

Het thema van de elfde editie van Domino Day was dit jaar ‘The World in Domino’ en het hield weer vele mensen bezig. Helaas dit keer geen mus of duif die het geluk van de bouwers kwam verstoren. Als ze er nou nog een symbolische act van zouden maken, bijvoorbeeld door op ieder steentje een boom te plaatsen, dan zou ik het nut er nog een beetje van kunnen inzien. Eén gekapte boom voor ieder gevallen steentje. Dat moet zo ongeveer wel de stand zijn van de wereldwijde bomenkap het afgelopen jaar. En dan een euro overmaken aan Greenpeace per omgevallen dominosteentje. Dat zou nog eens een leuke stunt zijn.

Geen autoloze zondag meer zoals in 1973. Afgelopen zondag deden slechts 26 gemeenten mee en dan ook nog maar deels. Mijn eigen zondagen zijn tegenwoordig altijd autoloos, net als alle andere dagen van de week trouwens. Voor mij zouden de koopzondagen en de autoloze zondagen elkaar het hele jaar door mogen afwisselen. Lijkt me een mooie deal tussen degenen die van rust houden en degenen die hier krankjorum van worden.

Zelf hoor ik bij de eerste groep. Het lijkt me dan ook heerlijk als we eens een medialoze zondag zouden kunnen organiseren. Een hele dag geen nieuws. Geen krantjes of ander leesvoer in de bus, providers die alle tv- of radiouitzendingen een dag lang blokkeren, geen internetverbindingen, helemaal niks. De meeste mensen zouden zich hier waarschijnlijk goed op voorbereiden door alvast uren aan extra tv-uitzendingen op te nemen of eindelijk die James Bond verzamelbox uit de kast te halen die indertijd in een opwelling bij de Free Record Shop werd gekocht. Je moet iets om zo’n dag door te komen.

Ik verwacht uiteraard weinig van dit idee, en mij persoonlijk maakt het ook niet zoveel uit. Ik heb nog zo ontzettend veel films liggen die ik nog niet gezien heb dat ik toch geen tijd heb om de krant eens goed te lezen of tv te kijken. Eigenlijk zou je dus kunnen zeggen dat ik al heel veel medialoze dagen heb vanwege een overvloed aan nog niet bekeken media. Om krankjorum van te worden zoveel.

Het beroep van onderzoeker zie ik met enige regelmaat in vacatures staan, maar die van opzoeker ben ik nog nergens tegengekomen. En ik zoek zo graag op!

Onderzoeker zijn is ook zo beperkt vind ik. Je pakt iets beet en gaat dat helemaal onderzoeken totdat de onderste steen boven ligt of de subsidie stopt. Zo saai! Opzoeken is veel leuker en afwisselender. De ene keer zoek je dit op, de andere keer dat. Zeg me wat je wilt weten? Wat wil je dat ik even opzoek? En hup ik ben al weg. Even hier kijken, even daar. En tussendoor lekker afgeleid worden door onverwachtse bijzaken. En bijzaken zijn zo veel leuker dan hoofdzaken, maar dat hebben mijn leraren vroeger nooit begrepen. Ik zoek graag op in boeken en uiteraard via internet, maar ik wil ook best oppezoek gaan bij vrienden of onbekenden en daar vanalles aan de weet komen.

Er komen trouwens steeds meer opzoekers. Dat zie je al bij de quiz Twee voor Twaalf. Maar een enkele keer geven de kandidaten tegenwoordig meteen een antwoord, meestal zoeken ze het wel effe snel op. Als dat gekund had in de tijd dat ik psychologie studeerde had ik die studie wel afgemaakt, maar opzoek nam toen nog maar een klein deel in beslag van de opleiding.

Vriendinnen J. en E. hebben sinds kort naast een paard ook een pony met veulen in de wei staan. Halfdood bij een boer weggehaald – maar inmiddels weer helemaal opgeknapt – genieten ze nu beiden van hun nieuwe thuis met satelliet-tv. Op de foto staat het veulen te kijken naar een golfwedstrijd, waarbij ik vermoed dat ze het groene gras interessanter vindt dan het spelletje zelf.

Gordon, Gerard Joling, René Froger, Ron Brandsteder, Caroline Tensen, Jantje Smit, Frans Bauer, Marianne Weber en nog veel meer van dit soort Nederlandse artiesten en presentatoren. Zelf moet ik er niets van hebben, en als Nederlands staatsburger krijg ik zelfs last van plaatsvervangende schaamte als ik zie hoeveel aandacht en tijd deze personen krijgen op de Nederlandse tv, maar ik beschouw mezelf als een tolerant iemand en kan me voorstellen dat er mensen zijn die – op onbegrijpelijke wijze – waardering kunnen opbrengen voor dit soort ‘muziek’ en ‘talenten’. Daarom ben ik voor het oprichten van een speciale tv-zender waar al deze ‘persoonlijkheden’ volop de ruimte krijgen hun ‘kunsten’ te vertonen: Nederland 4. De enige voorwaarde die ik aan dit idee stel is dat deze zender door geen enkele provider via de kabel of ether doorgegeven mag worden.

Was dit iets te mopperig?

Het wordt steeds drukker tijdens de zondagochtend wat betreft programma’s met tv-dominees die prediken over het woord Gods. Sinds kort is er weer eentje bijgekomen, namelijk Joseph Prince van de New Creation Church. Alweer een man overigens, nooit een vrouw. Het wordt een aardige strijd zo tussen al deze persoonlijkheden om kijkers te blijven trekken, en vandaar waarschijnlijk dat Joseph van tevoren goed gekeken heeft naar de techniek van die andere grote godheid. Ook verkrijgbaar trouwens in een speelgoedversie voor de jonge gelovigen.

Zojuist was de inauguratie van Barack Obama te zien op tv. Zo’n twee miljoen mensen die getuige waren van zijn inauguratie en zijn speech over de moeilijke maar ook uitdagende tijd waar we nu in leven. Het Amerikaanse volk werd opgeroepen sterk te zijn, en dat waren ze. Bij -5 graden celsius urenlang mijn plas ophouden, ik zou het zelf niet gekund hebben.

De afgelopen dagen waren bij de BBC alle afleveringen te zien van de serie Wainwright Walks. Een reis/wandelverslag gepresenteerd door Julia Bradbury van een aantal langeafstandswandelingen die ene Alfred Wainwright (1907-1991) in de periode tussen 1952 en 1966 met de hand beschreven én getekend achterliet voor toekomstige wandelaars in het Lake District in het noorden van Engeland. Het is een prachtig gebied waar ik zelf ook nog eens graag zou willen gaan wandelen en fotograferen, en dan liefst van ‘Coast to Coast’.

Die ‘Coast to coast’-wandeling is zo’n 300 km lang en loopt van St. Bees aan de Ierse zee naar het vissersdorp Robin Hood’s Bay aan de Noordzee en loopt door drie National Parcs: Het Lake District, de Yorkshire Dales en de North York Moors. Volgens kenners een van de mooiste wandelroutes van de wereld, maar 300 km loop je niet even in 7 dagen, en ook niet in 14. En zeker niet als ik mijn fototoestel meeneem, want mezelf kennende haal ik dan soms maar een snelheid van 500 meter in drie uur.

Maar zover is het nog niet, en wanneer dan wel zou ik op dit moment ook niet kunnen zeggen. Binnenkort kan echter wel alvast genoten worden van deze wandeling, maar dan wederom over de schouders van Julia Bradbury. Na het succes van de eerdere twee series gaat ze dan namelijk verslag uitbrengen van deze Coast to Coast. Arme Julia…

Websites: The Wainwright Society en Julia Bradbury.

Back to the Future 2 & 3, James Harriot, Mr. Bean, Freek de Jonge, War of the Worlds, Ghost Town, Animal Cops, Yes Minister, Schone Schijn, Shrek, Definitely (Maybe), Die Ludolfs, Dr. Phil, American Chopper, Mega Mindy, Top 2000, Myth Busters, Shooting Stars, Paulie, Two Brothers, Lingo, Superman Returns, Inside Man, Wallace & Gromit, Logan’s Run, Hour of Power, Moeders Mooiste, Wordt u al geholpen?, De Slimste Mens, Iets met Boeken, Best of Home Shopping, Oprah, The Wainwright Walks, Larry King Live, Allo Allo, Micha Werthheim, Joanna Lumley en het Noorderlicht, How it’s made, Postman Pat, Goofy…

Bovenstaand een kleine selectie van wat ik de afgelopen dagen gezien heb op tv, waarbij ik fragmenten van programma’s niet eens meegerekend heb. Als je een aantal dagen met iets meer dan 40 graden koorts op de bank ligt valt er niet veel meer te doen dan te zappen. En hoe hoger de koorts, hoe simpeler het programma of de film. Postman Pat blijkt dan opeens weer heel erg leuk te zijn.

Via Mininova heb ik wat oude afleveringen gedownload van I Dream of Jeannie, een Amerikaanse comedy uit de zestiger jaren. Als kind zag ik deze serie al op de Nederlandse TV en nadien waarschijnlijk ook nog wel een aantal keren in de herhaling. De mooie jonge dame – van tweeduizend jaar oud – die in een fles woont (‘the jeannie in a bottle) en kan toveren met een knikje van haar hoofd en ogen, met of zonder daarbij haar armen over elkaar heen te slaan om het toveren nog wat extra kracht bij te zetten. Misschien was ze wel de eerste ‘liefde’ in mijn jonge leven.

Wat ik een paar dagen terug zei over tv-kijken klopt niet. Ik moet hier namelijk toegeven dat ik nu sinds een week iedere avond naar een paar afleveringen van deze serie kijk en hier erg veel plezier aan beleef. Op een bepaalde manier komt ze tijdloos over, ondanks dat de zestiger jaren volop te zien zijn in de felgekleurde kleding of interieurs, muziek en gastoptredens van destijds populaire popgroepen of iemand als Groucho Marx in wie het personage Major Healey omgetoverd wordt als hij wenst ‘the funniest man on earth’ te willen zijn.

De dvd’s met alle afleveringen uit de 5 seizoenen waren al langer te koop, maar binnenkort verschijnt er nog een luxe verzamelbox incl. allerlei leuke extra’s. Nee, die ga ik niet kopen, maar ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die dat wel doen. Zo’n ‘echte’ fles in je huiskamer zou toch uitnodigen er af en toe een blik in te werpen. Je weet maar nooit wanneer ze weer terug komt.

Ik ben trouwens niet de enige ‘fan’ van deze serie. Hier lopen er nog wat.