SpoenkJack Tummers

Ik kijk nog maar zelden tv, en als ik al zappend langs alle zenders ga is dat vooral omdat ik mezelf even wil verdoven, en waar kan dat beter mee dan met beelden uit het werkelijke leven? De tv is de kijkdoos op de wereld. Als iets niet op tv is geweest is het niet echt van wezenlijk belang en zal het nooit de geschiedenisboekjes halen, en daarom heb ik me er vanochtend toch maar weer eens toe gezet te kijken naar wat ik eigenlijk helemaal niet meer wil zien.

Op dit moment is via National Geographic in zes afleveringen het verslag te zien van The long way down, een reis per motorfiets van 23.000 kilometer die Ewan McGregor en vriend Charley Boorman in 2007 ondernamen van Schotland naar Zuid-Afrika. Prachtig avontuur uiteraard en leuke televisie, maar toch goed om even in perspectief te plaatsen, want toen ik zelf net mijn motorrijbewijs had (1986) las ik al regelmatig reisverslagen van mensen die per motor naar de meest afgelegen uithoeken van de aarde reisden. Per motor dwars door Siberië naar Japan of van Canada naar het uiterste zuiden van Zuid-Amerika. Ik keek altijd erg op tegen de mannen die dit soort tochten durfden ondernemen. Zelf ben ik namelijk niet zo heel erg avontuurlijk ingesteld en met de motor ben ik nog nooit verder gekomen dan de grens met Spanje of Albanië. Ook ‘way down’, maar dan vrij kort.

Wat ik maar wil zeggen is dat dit soort ondernemingen niet nieuw zijn. Een goed voorbeeld in deze is de eigenaar van de motorzaak waar ik mijn eigen motor tegenwoordig in onderhoud heb. Eind november vertrekt hij met twee vrienden voor een identieke reis naar Zuid-Afrika. Via Griekenland, Turkye, Jordanië en Israël zullen ze Egypte bereiken waar de motorfietsen voorzien zullen worden van andere banden. Van daaruit gaat de trip verder volgens zo goed als hetzelfde lijntje van wegen en landen als de twee helden uit de documentaire. Geen filmploeg, geen secretaresses die alles regelen, geen doktoren bij de hand, geen survivalopleiding en geen krachttrainingen vooraf.

Ik bedoel maar, echt avontuur bestaat nog wel degelijk. Maar of je die alleen maar op tv te zien krijgt?

Bij het tafeltennis speelde Liu Jia uit Oostenrijk (Chinese van geboorte) tegen Gao Jun uit de Verenigde Staten (ook Chinese). In een andere partij speelde Li Jiao uit Nederland (van oorsprong Chinese) tegen Ni Xialian uit Luxemburg (ook al Chinese). En de pingpongballen waren waarschijnlijk ook ‘made in China’.

Maar toch wel leuk al die vermengingen van nationaliteiten. Zolang het tenminste geen opgekochte zijn, zoals menig atleet uit Afrika die voor veel geld nu opeens rondliep in de kleuren van Qatar of Bahrain. Want als die trend zou doorzetten krijgen we over twintig jaar wederom Spelen te zien vanuit Peking en Hongkong, maar dan zal de naam gewijzigd zijn in ‘De Chinese Spelen’ en alleen toegankelijk voor sporters met de Chinese nationaliteit. Iedereen dus.

Ik kan genieten van de acrobatische toeren van de turners, de sprong- en slagkracht van de volleyballers en de concentratie en het gevoel van de tafeltennissers. En ook de paarden vind ik mooi om te zien, de roeiers, het fietsen, schermen, schieten en worstelen. Maar het mooist vind ik toch altijd weer atletiek, en dan met name de loopnummers.

Vorige week nog zat ik helemaal ontroerd te kijken naar de finale van de vrouwen op de 10.000 meter. Zo mooi! De bewegingen van dat prachtige ding dat een menselijk lichaam is, en zo puur de wedstrijd. Wat is er ouder op het gebied van sport dan de gedachte ‘Wie het eerst bij die boom is?’. En niets om je bij te helpen dan lopen, lopen en nog eens lopen. Zo lang mogelijk en zo snel mogelijk. Kort kan ook mooi zijn, zoals de 100 meter sprint, maar het maar doorgaan en doorgaan heeft iets ‘oers’. Zet wat bomen langs de baan en je ziet zo de mens lopen zoals hij dat duizenden en duizenden jaren geleden waarschijnlijk ook deed. Van toen naar nu, in eenzelfde soort beweging. En de tijd staat dan, voor mij in elk geval, even helemaal stil.

Ik moet nu ook nog even terugdenken aan de marathon voor vrouwen tijdens de wereldkampioenschappen van 1991 in Tokyo. Dat heb ik moeten opzoeken en ik schrik weer eens hoe snel de tijd blijkbaar gaat. Toen startte de marathon ergens rond middernacht Nederlandse tijd. Het was toen niet mijn bedoeling de wedstrijd uit te kijken, maar deed het toch. Ene Yuko Arimori (ook moeten opzoeken) is me daarbij als beeld en gevoel erg bijgebleven. Ze had een techniek waarbij je je al vanaf het begin afvroeg hoe lang ze het nog zou volhouden. Ogenschijnlijk niet sierlijk, maar dat maakte het nog eens extra mooi om naar te kijken. Teer, broos, en tegelijkertijd volhardend liep ze toen naar een prachtige 4e plek. En misschien kijk ik zo ook wel naar de mens in het algemeen: teer en broos, maar wie weet hoever we nog kunnen komen.

Het was ‘groot’ nieuws: ‘@Home, Multikabel en Casema gaan samen onder de naam Ziggo’. Mijn eerste reactie was er een van verbazing. Welk (ongetwijfeld duur) reclameadviesbureau zou met deze ingenieuze naam op de proppen zijn gekomen? Of vonden die het misschien ook niks maar was het een noodgreep om de vader van Mr. Zap (van de voormalige ‘zap-box’ van Essent) tevreden te houden?

Het is al een tijdje mode om merknamen en namen van bedrijven te laten eindigen op een klinker of – lekker ‘eigenzinnig’ – op een medeklinker die je eerder aan het begin van een naam of woord zou verwachten dan op het eind, bijvoorbeeld de letter ‘z’ of ‘q’. Maar zoals wel vaker het geval is met mode, echt nieuw is het niet. De Zippo aanstekers bestaan al heel lang, en Groucho, Chico, Zeppo en Harpo waarschijnlijk nóg langer, maar wat lees ik op pagina 37 in het boekje En wel hierom… over de invloed van Kees van Kooten en Wim de Bie op de Nederlandse taal:

‘In de jaren tachtig werd het in Nederland mode om woorden te maken met een ‘o’ op het eind. Amerikaanse jongeren gebruikten toen woorden als beardo, bimbo, creepo, dumbo en weirdo. (…) Het is heel makkelijk om dit soort woorden te maken. Dat kan op twee manieren: door aan een bestaand woord een o vast te plakken (zoals bij frusto, lijpo en lullo) of door het mes te zetten in woorden waar al een o in zit, zoals aso, majo, psycho en socio.’

Ziggo zou dus een afkorting hebben kunnen zijn van Ziggoerat, maar ik ga er vanuit dat de directeuren van Ziggo zich niet willen vergelijken met een Berlusconi (‘Ziggurats were believed to be dwelling places for the gods. Through the ziggurat, the gods could be close to mankind.’). Blijft over dat het populair klinkende gebruik van een o op het eind al net zo oud is als de man uit de commercial van Ziggo. Een extreem ‘oudere jongere’ zeg maar. Niet echt het beeld wat je hebt van een ‘innovatieve en betrouwbare leverancier van (digitale) televisie en radio, internet en telefonie’ (website Ziggo).

Erich Mächler. Nooit geweten wie dat was, maar nu – jaren later en met gebruik van internet – kan ik vertellen dat hij in 1984 Zwitsers kampioen was ‘op de weg’ en in 1986 de 21e etappe won in de Tour de France. Een jaar later bereikte ik zelf ook de top, en wel de top van de Flüelapas. Niet op de fiets maar op de motor, maar het afzien was er niet minder om. Gekleed en gepakt voor een vakantie in het warme Portugal besloot ik ter hoogte van Bordeaux dat ik ook nog nooit in Zwitersland en Oostenrijk – en uiteindelijk Joegoslavië – was geweest en draaide om. Via de Franse Alpen en het zuiden van Zwitserland bereikte ik uiteindelijk Oostenrijk via de Flüelapas waar het op dat moment – ergens in augustus – bitter koud en erg mistig was. En op de top van deze col stond ik stil naast de motor en las op het wegdek de naam van Erich Mächler.

lees verder »

Bouwvakkers zijn ‘rauwe’ mannen, en deze rauwe mannen hebben vaak radio’s waar dan ook een dito rauw geluid uitkomt. Hard, een beetje hakketakkerig en met meer laag dan hoog. Ook aan de andere kant van het bouwterrein moet de muziek goed te horen zijn. En of het nu Celine Dion is of Rage Against The Machine, alles komt even schreeuwerig uit de met opgedroogde modder besmeurde speakers, en gesprekken en nieuwsberichten zijn vaak net zo moeilijk te verstaan als de van alle medeklinkers ontdane meldingen op treinstations.

Zojuist fietste ik nog langs een bouwterrein en hoorde op zo’n radio toch heel duidelijk iemand iets zeggen over ‘provocerende dikke vrouwen bij parlamentsverkiezingen’. Nieuwsgierig geworden naar hoe dit er uit moet zien heb ik het zinnetje thuis meteen even ingetikt bij Google, echter: Uw zoekbewerking – provocerende dikke vrouwen parlamentsverkiezingen – heeft geen overeenkomstige documenten opgeleverd.

Een tegenvaller. Op zijn minst had ik toch wel één verwijzing verwacht naar één provocerende dikke vrouw, of een suggestie van Google voor iets anders: ‘Bedoelde u mischien…’. Aan de andere kant, ‘Google says no’ overkomt je ook niet elke dag.

Computer says no »

Deze vacature zag ik zojuist staan: Customer Service Advisor in Outdoor-and Backyardproducten.

Backyard-advisor? Dat kan er maar één zijn. Tevens gespecialiseerd in ‘frontyard’ aangelegenheden…

Klik hier voor een advies op maat »

AMSTERDAM – De Stichting Landelijke Inspectiedienst Dierenbescherming (LID) heeft donderdag in samenwerking met een hondengeleider van de politie Amsterdam-Amstelland honderd hamsters van kunstenares Tinkebell in beslag genomen. Dat maakte de Dierenbescherming donderdag bekend. (bron: De Telegraaf)

In de uitzending van De Wereld Draait Door begint het met het feit dat ze haar eigen kat de nek omgedraaid zou hebben omdat deze depressief was. Of dit echt waar is laat ik even in het midden, ik zou het zelf in elk geval niet gedurfd hebben. Misschien wil ze ook alleen maar shokkeren. Wat ik wel weet is dat als de kat in kwestie een varken was geweest en eigenhandig gedood door een man ergens in Roemenië die de dieren daarvoor jaren achter elkaar lekker had laten rondscharrelen op zijn erf, dan had iedereen gezegd dat die man goed was voor zijn dieren, dat ze een goed leven hebben gehad én dat het niet op gruwelijk systematische gebeurt zoals in de bio-industrie.

En die hamstertjes… Die zullen het misschien niet leuk vinden om 4 uur aan een stuk in dat bolletje te zitten (die voor dat doel wel verkocht worden in de winkels!), maar ze mishandelen? En wat zijn 4 uur vergeleken met het leven van varkens die niks anders kunnen doen dan de hele dag vreten op de vierkante meter en een half jaartje later 24 uur of langer opgesloten zitten in een vrachtauto zónder drinken en eten. Maar die link werd in het programma niet gelegd.

Blijkbaar moet er altijd iets gebeuren voordat er iets gebeurt. En moet er altijd iets gedaan moet worden voordat er iets wordt gedaan. Er moet eerst bloed uit een vrachtwagen druipen wil men serieus praten over de langeafstandstransporten met vee en moeten er eerst urenlang honderd hamsters in bolletjes gestopt worden om de reactie uit te lokken dat dit eigenlijk niet kan. En wat is het dan makkelijk om deze Tinkebell uit te schelden op forums en te beschuldigen van dierenmishandeling.

Link naar de uitzending van De Wereld Draait Door

Eergisteren zijn de twee tv-momenten van het jaar 2007 gekozen: De Grote Donorshow van BNN en Hans Teeuwen in gesprek met de meiden van Halal. Beide momenten heb ik gemist, maar dat is niet ook niet zo moeilijk. TV is altijd een medium geweest van momenten, en aangezien een moment nooit (aantal zenders x) 24 uur duurt is het erg moeilijk als kijker om die momenten te vinden. Dan zou het wel handig zijn als men die momenten zou kunnen bundelen tot een uitzending van een paar uur ergens op het einde van het jaar. Op de andere momenten zou een melding volstaan met ‘Een momentje alstublieft. Aan deze uitzending wordt nog gewerkt. U bent vrij om andere dingen te gaan doen.’

Ik ben zelf ook iemand van momenten. Maar die momenten vallen schijnbaar vaak als er niemand in de buurt is. Dan is het lastig om ze naderhand voor jezelf te kunnen terughalen. Als er iemand getuige van zou zijn geweest had die kunnen zeggen dat ik toen en toen een goed moment had of me kunnen wijzen op een leuke of bijzondere gebeurtenis uit mijn leven. Want ook het leven is iets van momenten. Uiteindelijk krijg je die momenten toch wel te zien, helemaal op het laatst, als je leven als een film aan je voorbij trekt. Een soort preview, maar dan achteraf. Tenzij je dan dement bent natuurlijk, want dan bén je het moment.

Ik bedenk me nu, zou je bij je geboorte al zo’n soort preview te zien krijgen? Een samenvatting van het beste wat je leven je zal gaan bieden? Dan heb ik toch vaak het gevoel dat de film, net als in de bioscoop, in vergelijking met die preview alleen maar tegenvalt. Aan de andere kant, het leven bestaat juist niét uit momenten maar is één lange film die je óf mokkend uit kunt zitten óf die je met een zak popcorn en een flesje drinken kunt ondergaan.

Of misschien zit ik hier wel ergens tussenin. Als een soort filmrecensent die constant zijn eigen leven en alles om zich heen zit te beoordelen. Lijkt me een vreselijke vent. Ik hoop niet dat ík ooit zo word…