SpoenkJack Tummers

Deze dingen kwam ik nog tegen op internet: een paar oude props uit de originele Star Trek, bouwjaar 1966-1969. Ik had al een keer geschreven dat de makers van deze serie altijd al een vooruitziende blik hebben gehad, want naast de ‘iPadd‘ lijken ook deze twee dingen verdomd veel op apparaatjes die vandaag de dag te koop zijn: een communicator (met docking station) en een vroege versie van een headset.

Allemaal visioenen die in onze tijd werkelijkheid aan het worden zijn. Persoonlijk wacht ik echter vooral op twee dingen die de wetenschap nog niet voor elkaar heeft kunnen krijgen. Namelijk de injectiespuit van de doktor waar je niks van voelt en de ‘transporter’. Eventjes een paar uurtjes slenteren aan een strand op Hawaii en daarna weer op tijd thuis om de kat te eten te geven en het journaal.

Zondagmorgen 15 oktober debatteerden politici van CDA, PvdA, VVD, D66, EénNL, GroenLinks, SP en Partij voor de Dieren de positie van dieren in Nederland. Het debat heeft voor de dieren opmerkelijk gunstige resultaten opgeleverd.

Klik hier voor het volledige artikel op de website van Varkens in Nood en hier om het debat in zijn geheel te bekijken.

OK, ik geef het toe. Ik ben verzot op science fiction. Vroeger las ik ook nog veel romans, maar tegenwoordig is het vooral beperkt tot het kijken naar films en tv-series. Elke serie volg ik of heb ik op zijn minst een paar afleveringen van gezien, maar alleen Stargate was ik op de een of andere manier nooit aan toegekomen. Tot vorig jaar dan.

Eerst kocht ik op goed geluk één dvd-box en ik was meteen verslaafd. De andere boxen volgden in snel tempo en op dit moment heb ik alle afleveringen (bijna 200) van de in totaal 9 seizoenen tweemaal bekeken. Seizoen 10 loopt op dit moment op het amerikaanse SciFi Channel en zal ik dus pas volgend jaar kunnen bekijken.

Helaas werd echter na de 200ste aflevering bekend gemaakt dat de serie zou stoppen na dit tiende seizoen. Oh kommer en kwel! Meteen ontstonden er op allerlei sites petities om de serie door te laten gaan en ik heb daar driftig aan meegedaan. Maar naar het nu lijkt zal de serie echt stoppen, hoewel er volgende jaar nog twee films direct op dvd uit zullen komen. Stargate Atlantis (een spin-off) gaat nog wel door en wordt er volgend jaar misschien gestart met een derde serie.

Maarrrrr, wat ziet mijn gulzig kinderzieltje op de nieuwste site van MGM? Seizoen 11? Misschien toch nog? Ja? Please??? Of alleen maar een lokkertje om de franchise op gang te houden? Voor mij in elk geval weer een reden om binnenkort maar weer eens te beginnen bij aflevering 1, seizoen 1. Zo kom ik de wintermaanden wel weer door…

Een paar weken terug heb ik me laten verleiden deel te nemen aan de werkgroep voor de Partij voor Dieren in Noord-Brabant. Op dit moment zijn we druk bezig met het inzamelen van ondersteuningsverklaringen.

En elke dag nu zitten de volgende zinnetjes in mijn hoofd:
… dieren zijn precies als mensen.
Met dezelfde mensenwensen.
En dezelfde mensenstreken …

Het stond dus allemaal al in de krant, in 1968. Het moet alleen weer even op de voorpagina gezet worden.

Afgelopen zondag in het programma Buitenhof van de VPRO, tussen de gesprekken over seksuele intimidatie bij de krijgsmacht en gratis kinderopvang, was daar de column van Désanne van Brederode. Kwetsbaar, puur en heel oprecht. En het was zó vreemd om te merken dat niemand op dit verhaal reageerde. Eindelijk weer eens iets wat écht de moeite waard was om naar te luisteren i.p.v. de gebruikelijke blabla in dit soort programma’s en niemand die het de moeite waard vond er iets over te zeggen: Solidariteit.

Beste buur,

Wegens uiteenlopende interesses word ik vandaag helaas elders beziggehouden. Hopelijk zijn er echter andere buren die wel thuis zijn gebleven om deze speciale dag onder het genot van een kopje koffie (Excellent of Mocca) met jou te willen vieren. Ik zal het zelf moeten doen met een bekertje koffie in de trein (Roodmerk), maar wellicht dat een eveneens gedupeerde medereiziger zich bij me wil aansluiten om samen toch nog iets van deze dag te kunnen maken.

Ik wens je in elk geval optimaal genot dankzij de uitgebalanceerde ingrediënten en aroma’s en hoop er volgend jaar wel bij te kunnen zijn.

Met vriendelijke groet,

Jack

ps. kun je de punten voor me bewaren?

Bij deze ook maar even mijn antwoord: Ik zat op mijn werk en een klant kwam binnenlopen. Of de tv even aan mocht want er was een vliegtuig in het World Trade Center gevlogen. Ja ‘plllllrrrrtttt’, dat geloof je toch zelf niet?

De tv ging aan (die er alleen maar stond om in de zomer Wimbledon te kunnen kijken) en we zagen beelden van de brandende torens en hoorden de soms hakkelende commentaarstem van een CNN-reporter. Het leek allemaal echt te gebeuren, maar ik draaide me toch weer om naar het computerscherm om verder te werken. Zoiets als je wel eens hoort van mensen in panieksituaties: rustig doorgaan met strijken of de afwas doen. Ik draaide me weer om naar de tv, naar het computerscherm, weer naar de tv, en voelde me steeds nerveuzer worden. Werd er nu nog van me verwacht dat ik doorging met werken? Mag ik naar huis?

De wereld stond op zijn kop en voor het eerst gebeurde er iets concreets ‘in my lifetime’ wat écht wereldschokkend was. Afgezien van al die andere slepende zaken die ook als wereldschokkend gezien zouden moeten worden maar waar we tezeer aan gewend zijn geraakt. Olietanker lek? Nog steeds honger in Afrika? Miljoenen dieren in een razend tempo fokken en slachten? Ach, wat zou het. Het zal mijn ‘lifetime’ wel duren. Maar die aanslag op het World Trade Center kwam onverwachts en gebeurde NU! Althans toen.

Daarna heb ik me goed kunnen vermaken met alle tv-uitzendingen rondom de aanslag, net als in de tijd van de Golfoorlog. Ook die tijd kan ik me trouwens nog goed herinneren omdat ik toen regelmatig nachtdiensten draaide. De meeste tv-zenders hadden in die tijd nog geen nachtprogramma, behalve dan CNN. Hele nachten zat ik geboeid te kijken naar de groene tinten van de nachtkijkers en de bommen die net wel of net niet doel troffen. Geweldige tv was dat toen! En af en toe kwam de hoofdwacht dan binnenlopen om te vragen of er nog iets nieuws te melden was en dan zaten we even te kletsen. Ik kon niet goed tegen nachtdiensten draaien, maar als ik er nu zo aan terugdenk was het toch wel een erg leuke tijd.

Het internet staat inmiddels al vol met de melding van de dood van Steve Irwin. Overleden op pas 44-jarige leeftijd, maar wat een leef-tijd heeft die man gehad! ‘Unbelievable!‘.

Toen ik hem voor het eerst op tv zag vond ik het maar een aansteller. Zo’n opgefokt en alleen maar aan zichzelf denkend type dat net als in die winkelprogramma’s alleen maar probeert je aandacht vast te houden opdat hij er zelf beter van wordt. Maar zo was hij niet, of slechts zeer ten dele. Deze man wás zo, dit was zijn natuurlijke aard. Zijn schreeuwerig en kinderlijk enthousiasme voor dieren en natuur was echt, ook al vinden wij in Nederland dit soort opgewondenheid al gauw overdreven.

Ik denk dat velen met mij stiekem erg jaloers waren op zijn optimistische en avontuurlijke levenshouding. Ontmoetingen met krokodillen, haaien, slangen, apen, kangaroes en met een motor door het Australische land scheuren. En ik? Ik zit hier met een pilsje achter de pc en sloeg net een mug dood tegen het behang. Niet wat je noemt een ‘really really wild animal!‘.

Ik zal hem missen tijdens het zappen. Tussen alle tv-ellende door werkte zijn spontane en enthousiaste gedrag altijd erg aanstekelijk. En dat zal die pijlstaartrog ook wel gedacht hebben toen hij de punt van zijn staart onverwachts in de hartstreek van Steve stak. En zo is hij dan toch bezweken onder het gevaar dat hij steeds opnieuw opzocht. Alhoewel, het échte gevaar heeft hij altijd weten te vermijden:
“Crikey, mate. You’re far safer dealing with crocodiles and western diamondback rattlesnakes than the executives and the producers and all those sharks in the big MGM building!“.

Bij de jaarlijkse boekenmarkt in Tilburg hoorde ik achter mij een mannenstem die zei: “Oh, kijk hier eens. Dit is leuk! Dit is pas écht leuk. Dit is nostalgie!”

Ik ga me dan niet meteen omdraaien natuurlijk, dat is niet fatsoenlijk. En dus liep ik in een boogje om de tafel met uitgestalde boeken heen zodat ik via de andere kant een blik kon werpen op (1) de persoon in kwestie en (2) wat er dan zogenaamd écht leuk is. Want wie wil dat nu niet weten?

Zonder een oordeel te willen geven moet ik zeggen dat wat ik zag me nog het meest deed denken aan Carla en Frank van Putten, de bekende typetjes van van Kooten en de Bie (Frank: “Ik wil helemaal geen …, ik wil een naakte vriendin insmeren met slagroom… Maar ik héb geen vriendin.“).

Ik was hier zo door teleurgesteld dat ik ben vergeten te kijken wat hij in zijn handen hield. Of misschien wilde ik dat wel helemaal niet meer weten. Waarschijnlijk zal het wel een boek zijn geweest als “Hoe Corrie aan haar Rekels kwam” of “De memoires van Klukkluk”.

Maar toch… Ik moet hem wel een klein beetje gelijk geven, want terwijl ik hier op goed geluk een boektitel verzon als die van Klukkluk en twijfelde of het los of aan elkaar moest worden geschreven, kwam ik deze website tegen. Klik vooral even op ‘Over Klukkluk’ en dan ‘Spreuken’. Erg leuk! En zo zie je maar weer, “Het leven is van de opschrikbarende”!

Al zolang ik me kan herinneren zijn er de Mainzelmännchen. En iedere Nederlander die wel eens tijdens het zappen de zender ZDF tegenkwam (Zweites Deutsches Fernsehen) moet ze wel eens tegen zijn gekomen. De Loeki’s van de duitse tv en dus de korte onderbrekingen tussen twee reclamefilmpjes.

Voor mij zijn ze erg bekend aangezien ik vroeger meer duitse dan nederlandse tv keek. Voor mij was het bedtijd als ook de avond van de Mainzelmännchen eindigde, nl. met een ‘extra lange aflevering’ van wel twee minuten, zo rond een uur of kwart voor zeven. Maar terwijl Loeki al lang weer verdwenen is bestaan de Mainzelmännchen nog steeds. Alleen zag ik onlangs dat ze in een nieuw jasje gestoken zijn. Ze houden nu het midden tussen mangafiguurtjes en figuurtjes uit een of ander computerspelletje voor kinderen.

Het is leuk om te zien dat ook in Duitsland veel mensen wonen met een ongeneeslijke vorm van nostalgie. Hele websites draaien rondom petities om de Mainzelmännchen hun oude uiterlijk terug te geven, hoewel dat waarschijnlijk weinig nut zal hebben. En wat betreft vernieuwing is het eigenlijk ook maar een erg bescheiden stap, want het zijn nog steeds alleen maar Männchen. Ein Frauchen is nicht mit dabei, en dus voor mij geen aanleiding een variant te maken op dit. Dat laat ik aan andere Männchen over.