SpoenkJack Tummers

Star Trek heeft altijd al een vooruitziende blik gehad, want zelfs in 1967 wisten ze dit al.

Ik was vroeger de enige in de wijde omtrek met als voornaam Jack. Behalve dan mijn nichtje die ze ook Jack noemden, maar eigenlijk heette ze Jacqueline. En Jack spreek je dan uit met een ‘à’ en niet op zijn engels met een ‘è’. Zo was dat gebruikelijk in het zuiden van het land, want later kwam ik erachter dat meer naar het noorden Jack altijd op zijn engels werd uitgesproken. En geschreven, want van Jack uitgesproken met een ‘à’ wilden ze altijd Sjak, Sjaak of Jacques maken.

In elk geval was het vroeger geen vaak voorkomende naam. Maar dat is met de komst van de engelsen en amerikanen wel veranderd. Helden in films heetten opeens vaak Jack, en daar had je bijvoorbeeld ook Jack Kerouac, Jack Daniels, Jack in the Box, Black Jack, Jumping Jack Flash, Jack (de plug), die andere Jack (the Ripper), Jack London, Nicholsen, Kirby, JackJack (de baby uit ‘The Incredibles’), Jack Russel (de hond) en natuurlijk nog mijn eigenste Jackdaw (de kauw), hoewel dat meer met de klank te maken heeft die ze voortbrengen.

Maar het valt me op dat ze tegenwoordig ook veel tv-karakters Jack noemen. Jack O’Neill (Stargate), Jack Bauer (24), Jack Sheppard (Lost), Inspector ‘Jack’ Frost (ook al heet hij officieel William), en op Sci-Fi Channel is net de nieuwe serie ‘Eureka’ van start gegaan met als hoofdpersoon Jack Carter.

Ik bedoel maar. Het wordt nog wat met mij. Naamsbekendheid heb ik al…

Apple wil altijd doen geloven dat ze zo verschrikkelijk origineel zijn, maar wie goed het internet afspeurt komt geregeld berichten en plaatjes tegen die het tegendeel bewijzen. Ook Apple kopieert waar het maar kan. Zo kwam ik bij toeval thuis in een la nog een kaart tegen uit zo’n spaarserie. Die dingen die in kleine papieren hoesjes vaak bij tijdschriftenwinkels en dergelijke bij de kassa liggen. “Spaar ze allemaal” heet het dan, en “Koop ook het bijbehorende verzamelalbum”. Daar doe ik uiteraard niet aan mee, maar uit nieuwsgierigheid en nostalgie koop ik soms wel eens een setje om te kijken hoe die kaartjes er vandaag de dag uitzien.

In dit geval was het een kaartje uit een serie rondom Star Trek, The Next Generation. Het plaatje laat een Personal Acces Display Device zien, oftewel een ‘Padd’. En het lijkt me maar een kleine stap van ‘Padd’ naar ‘Pod’. Zet er nog een smal klinkertje voor en je hebt een hippe ‘iPod’. En qua uiterlijk zijn ze ook nog eens bijna identiek. De ontwerpafdeling heeft dus gewoon een Star Trek fan in hun midden. Niet meer en niet minder.

Vannacht kon ik weer eens niet slapen. Ik was klaarwakker en besloot dat ik er maar beter even uit kon gaan, want proberen meteen weer in te slapen zou vast niet lukken. Maar wat doe je dan zo ‘s nachts? Ik hád mijn fiets kunnen gaan repareren maar besloot dat het beter zou zijn het wat rustiger aan te doen en met de afstandsbediening neer te strijken op de bank.

De meeste zenders zonden herhalingen uit van de journaals of een ander actualiteitenprogramma, maar daar word je niet echt slaperiger van. Bij beelden van een overstroming moest ik naar de wc en bij een hongersnood greep ik naar de peperkoek. De dames van de datingsites waren me te jong en een comfortabel voetbed in mijn schoenen heb ik al. Maar gelukkig is daar nog de BBC met vannacht een herhaling van de Space Files.

Het complete heelal in vogelvlucht. De aarde, de planeten, kometen, sterrenstelsels en zwarte gaten. Vreselijk interessant allemaal en ik ben dus anderhalf uur blijven kijken, vastbesloten het nu eens allemaal te gaan bevatten. In de laatste tien minuten werden de (verst verwijderde) sterrenstelsels behandeld en de grootte van het uitdijende heelal waarbij de afstanden tot onze aarde telkens uitgedrukt werden in aantallen lichtjaren: 2 miljoen lichtjaren. 10 miljoen lichtjaren. 50 miljoen lichtjaren. 100 miljoen lichtjaren. 300 miljoen lichtjaren. 2 biljoen lichtjaren. 5 biljoen lichtjaren. 15 biljoen lichtjaren. 80 biljoen lichtjaren. 150 biljoen lichtjaren ………

Gaap!… Ik ben toen maar weer naar bed gegaan. Mijn hoofd begon te tollen bij wat ik me probeerde voor te stellen bij die afstanden en mijn ogen werden zwaar. En zo is wetenschap toch weer ergens goed voor geweest.

Gisteren zag ik het weer eens op tv. Ik kan hier niet meer tegen, het is echt om vreselijk depressief van te worden. Er is weer een onderzoek geweest (maar waarom eigenlijk nog) naar hoe slecht het ervoor staat met het milieu, de bio-diversiteit en de energievoorraden op aarde. Wanneer de wereldeconomie in het huidige tempo blijft groeien, en uiteraard willen de indiërs en de chinezen ook hun aandeel hebben in ‘welvaart’, zal tegen het jaar 2030 het broeikaseffect met 52% zijn toegenomen en zal het een enorm probleem worden iedereen nog van voldoende energie te kunnen blijven voorzien.
Wetenschappers (waarom gaan ze niet een keer mondiaal in staking!) en politici roepen iedereen op bewust en spaarzaam om te gaan met energie zodat we de schade zoveel mogelijk kunnen beperken. Zo kan iedereen zijn steentje bijdragen in het tegengaan van dit sombere toekomstbeeld.

Ik heb meteen de tv uitgezet!

Het is maar een spelletje, maar dan wel op leven en dood! Vanochtend zorgde een klein musje ervoor dat tijdens de voorbereidingen van alweer een volgende Domino Day alvast 23.000 steentjes omver gingen. Iedereen in paniek natuurlijk. Tsja, en wat kun je dan anders dan het vogeltje met een luchtbuks doodschieten? Opgeruimd staat netjes. Stel je toch voor dat er nóg meer schade zou zijn aangericht? Welke verzekeraar zou dat vergoeden?

Het feit dat het hier ging om een relativiteitsmus is iedereen ontgaan. Ondanks het duidelijke teken was er vooral angst en chaos te bespeuren bij de organisatoren en vrijwilligers. Al dat werk voor niks, een droom in duigen.

Ik vraag me af waar de grens zou hebben gelegen. Stel je voor het was geen musje geweest maar een kat of een hond. Zouden ze die ook doodgeschoten hebben? Of nog erger, het kind van één van de vrijwilligers dat zich losrukt uit de hand van zijn moeder: “Oh mama, kijk! Allemaal gekleurde blokjes!”.

AMSTERDAM – Talpa, de tv-zender van John de Mol, heeft zaterdag op zijn openingsavond een vliegende start gemaakt. Naar de eerste uitzending keken meer dan een miljoen Nederlanders. De Mol was daarmee marktleider op de Nederlandse televisie. (Volkskrant)

Ik heb er ook maar even een blik op geworpen. Ik moest wel de zender nog even zoeken omdat ik Nickelodeon uit mijn lijst met voorkeurszenders had gegooid. Hij staat nu bij mij op de laatste en 24e plaats, maar niet voor lang. Andere overbodige zenders heb ik jaren geleden al verwijderd. Nog meer ‘tele’ zonder ‘visie’ zit ik niet op te wachten. Ik vind het deprimerend dat het dan toch nog zoveel kijkers trekt, of het moet slechts even zijn geweest uit nieuwsgierigheid, net als ik.

Talpa maakte dus een vliegensvlugge start en vliegt er bij mij vandaag ook weer meteen vanaf. Of misschien nog heel even laten staan. Heb ik binnenkort misschien weer iets om over te schrijven.

Mijn vakantie is vandaag begonnen en ik ben er met mezelf nog steeds niet uit of ik nu thuis wil blijven of alsnog even weg. Een paar weken thuis zijn en rustig door de dagen heel slenteren kan erg lekker zijn, zeker terwijl je om je heen iedereen druk aan het werk ziet, en vervelen doe ik me toch eigenlijk nooit. En er zijn een hoop dingen waar ik anders niet aan toekom en die al tijden roepen om aandacht. Bovendien weet ik niet of ik nu wel zoveel zin heb in een vreemde omgeving. Thuis is thuis.

Aan de andere kant is het ook aanlokkelijk om er juist wel even tussenuit te gaan. Dat kan gewoon in Nederland zijn, maar gisteren zag ik op tv nog een totaal andere mogelijkheid om je vakantie te kunnen besteden: Groepen jongeren, vooral amerikanen, die zich in het noorden van Colombië door plaatselijke gidsen tot diep in de jungle laten meevoeren in de hoop gekidnapt te worden door guerillastrijders.

“Everyone wants to experience something totally different, something that never happens to other people. We’re doing this for the kick.”

“No, I’m not afraid for those guerillas. They don’t kill people. They just want to get some ransom. So, two months being kidnapped? Sounds cool!”

Ik heb die amerikanen altijd al een beetje gek gevonden. Maar ik ben ook wel een beetje jaloers op ze.

Van alle uitzendingen van Zomergasten heb ik er dit jaar nog geen één gezien. In den beginne met Peter van Ingen volgde ik ze allemaal, en ook de jaren daarna keek ik regelmatig. Toch vond ik de latere afleveringen iets minder, en dan vooral door de manier van interviewen. Peter van Ingen had voor mij de juiste mate van aanwezigheid/afwezigheid die een interviewer zou moeten hebben. Bescheiden, aanmoedigend, geruststellend in zijn houding, maar ook alert en doortastend. Misschien niet het onderste uit de kan, maar het waren prettige uitzendingen met openhartige gasten.

Een beetje van de ‘schade’ kan ik echter nog inhalen. Voor vanmiddag heb ik de videorecorder alvast ingesteld op de herhaling van afgelopen zondag met Robbert Dijkgraaf als gast, en morgenavond is er nog de uitzending met Maria Goos. En voor de komende winter is er ook al diepgang geregeld, maar dan bij de ZDF. Deze zendt net als vorig jaar Das Philosophische Quartett uit: “In der Sendung “Das Philosophische Quartett” geht es um die Grundsatzfragen unserer Gesellschaft und unserer Zeit.”. Erg op zijn duits uiteraard, dus ganz gründlich und genau en zonder al teveel humor, maar waarschijnlijk toch erg interessant om eens naar te kijken.

In de aanloop naar de bekendmaking wie de nieuwe paus zal gaan worden hoor ik opeens allerlei geruchten. Zo ving ik in de trein op dat Joop van den Ende een bod schijnt te hebben uitgebracht op het mogen bekleden van het ambt. De populariteit van de vorige paus trok zoveel (tv-)kijkers dat Joop graag de uitzendrechten wil bemachtigen. Hijzelf schijnt dan de eerste jaren zelf paus te willen blijven om een en ander goed te kunnen voorbereiden, maar daarna zou hij de verkiezing van de paus tot een jaarlijks terugkerende happening willen maken. In een tv-programma getiteld “Biggest Brother” (zeg maar een soort Reality Pope) zou het publiek dan gedurende drie maanden middels sms’jes (à 50 cent per gezegende boodschap) kunnen aangeven wie zij in elk geval niét als nieuwe paus zouden willen zien. De kandidaat die in deze kardinale test als laatste overblijft wordt dan de nieuwe paus voor de termijn van één jaar. Tenminste als God het blieft.