SpoenkJack Tummers

In de uitzending van B&W ging het vanavond over het volgende onderwerp: Er wordt afval van diergeneesmiddelen door veevoer gemengd blijkt uit een rapport dat door minister Donner geheim gehouden werd. Hoe veilig is het nog om vlees te eten? Een discussie tussen Partij voor de Dieren voorvrouw Marianne Thieme, VVD tweede kamerlid Gert Jan Oplaat, boeren en consumenten.

Ze heeft een zware last op haar schouders genomen, deze Marianne. Als je zegt dat je wilt opkomen voor het welzijn van dieren wordt dit door het merendeel van de mensen nog steeds gezien als iets wat meer hoort bij de levensfase van een kind, en niet iets waar een volwassen, onafhankelijk en nuchter denkend individu zich druk om zou maken.

lees verder »

Opeens lijkt iedereen bezig met geld geven danwel verzamelen voor de slachtoffers van de ramp in Azië. Er zijn allerlei acties gaande op tv en radio en ook beroemdheden willen blijk geven van hun goedheid en storten soms grote hoeveelheden geld. De mooiste geste vind ik echter die van enkele bekende en vermogende tennisprofs die hun tennisracket per opbod te koop aanbieden. Dat vind ik nog eens een actie waar ik zelf ook aan mee kan doen. Het kost me verder niks, en als het iets oplevert is dat mooi meegenomen. Want wat kost zo’n racket nou?

Ik heb er zelf toevallig ook nog eentje liggen, dus bij deze wil ik die ook ter beschikking stellen voor de verkoop. Ik heb rondom de steel wat tape moeten plakken omdat er een klein scheurtje in zit, maar voor de rest is hij nog goed. Ik heb er de laatste jaren niet meer mee getennist en hij heeft altijd binnen gelegen. Je kunt je bod per e-mail kenbaar maken. De gehele opbrengst zal ik dan storten op giro 555.

Vanavond heb ik de dvd “Retourtje Juinen” weer eens gedraaid van van Kooten en de Bie. Ik zeg maar ‘gedraaid’ omdat ik dit keer niet echt gekeken heb. Ik wilde ze vooral even hóren terwijl ik achter de computer zat en proberen het gevoel terug te halen van vroeger toen ze voor mij toch een beetje ‘de stem van Nederland’ waren, samen met Freek de Jonge. Als je naar de dvd kijkt zul je met schrik moeten vaststellen dat er sindsdien niet veel veranderd is in ons Nederland. Dat zou ook erg naïef van mij zijn geweest dat te denken, maar toch hoop je zoiets stiekem van wel.

Ik hoor te veel stemmen tegenwoordig op tv. Iedereen heeft zijn mening of moet zijn zegje doen, beroepsmatig of als burger. Maar het klinkt allemaal als kolen op het vuur. Niemand die pas op de plaats weet te maken en ons weet te vertellen waar we mee bezig zijn. En als die iemand er wel is wordt hij niet meer gehoord door de luidruchtige opwinding daaromheen.

Vroeger had je niet zoveel ‘stemmen’ op tv. Als er iets mankeerde aan de maatschappij of als er recentelijks iets was voorgevallen wat het nieuws haalde, dan keek ik altijd uit naar wat van Kooten en de Bie erover te vertellen hadden. Niet dat ik niet in staat was mijn eigen mening te vormen, maar hun manier van kijken was voor mij altijd verhelderend en relativerend en daardoor tevens geruststellend. Nieuws werd altijd teruggebracht tot menselijke proporties en daardoor hanteerbaar.

Ik kan ze echt missen. Zouden ze verplicht kunnen worden weer samen tv te gaan maken? Misschien via een nieuwe noodwet?

Justitie wil zes gevangen in één cel plaatsen. De Dienst Inrichtingen (DJI) van het ministerie van Justitie wil zes gevangenen op één cel zetten. Dat zal waarschijnlijk gebeuren in een nieuw paviljoen naast de bestaande gevangenis in Lelystad.

Wat is dat nu weer voor typisch Hollands half werk? Dat kan toch nog veel beter en veel efficiënter?

Het wordt oppassen met de duitsers tijdens de komende europese kampioenschappen voetbal. Want óf ze zijn bezig met het opzetten van een zeer gewiekste hinderlaag óf ze zijn erg naïef. En naïef heb ik ze eigenlijk nog nooit gezien, daar zijn ze veel te gründlich voor.

Vanavond was een oefeninterland tussen Duitsland en Zwitserland. Tijdens het zappen kwam ik terecht op het tweede duitse net, oftewel de ZDF. En wat ziet mijn oog daar? Overal oranje! Het ZDF-logo in oranje, de hoesjes van de microfoons oranje, en zelfs der Franz Beckenbauer met een oranje stropdas! Zouden ze dat écht niet in de gaten hebben gehad?

Het wordt dus oppassen geblazen. Zo vlak voor het begin van het toernooi zijn ze begonnen met ons kleurenblind te maken. Door zichzelf in de de kleur oranje te tooien willen ze doen voorkomen dat ze niet onze vijanden zijn. Ons het gevoel geven dat we het rustig aan kunnen doen omdat ze ons goed gezind zijn. Maar niets is minder waard. Ze zijn gedrevener dan ooit. In de nabeschouwing was het één en al ‘Tor Tor Tor!!!’ en oude filmbeelden van grote triomfen. Laat ons dus gewaarschuwd zijn! En dat we ze straks van het veld zullen vegen tot er geen kleur meer te zien zal zijn. Alleen nog maar dat ouwe saaie zwartwit.

Gaat heen en wordt lid: Nutopia

De Nipkowschijf wordt dit jaar uitgereikt aan het programma Kopspijkers. De jury: “In een land waar de TV-humor dun bezaaid is, steekt het VARA-programma met kop en schouders boven de rest uit.”

En ik het maar zo’n vervelend programma vinden. Toegegeven, de acteurs die in het laatste gedeelte van het programma in de huid kruipen van bekende Nederlanders doen dit erg goed en ook heel humoristisch. Maar daar eindigt voor mij dan ook het inhoudelijk positieve van het programma. Om te beginnen is Jack Spijkerman zelf absoluut niet komisch. De zogenaamde grappen, die van tevoren steeds omzichtig aangekondigd worden (“Jongens, opgelet, wij gaan weer lachen zometeen”), zijn altijd van het “Ook dat nog” soort en gaan bijna altijd ten koste van iemand anders.
Bovendien vind ik de populistische opstelling van het programma (“Wat hebben wij toch een goed programma en heel Nederland kijkt naar ons”) zeer irritant. Het publiek is dan ook van het soort dat ook blind joelend bij programma’s aanwezig is waar stand-up comediens optreden.

In een tijd dat TV haast niets meer te bieden heeft, uitgeleefd en uitgehold is, vind ik het dan ook dubbel zo triest dat een programma als Kopspijkers, door tv-critici notabene, een prijs krijgt als zijnde het beste humoristische programma van dit moment. Alsof je na een mislukte oogst een uitgedroogde aardappel aan het volk laat zien en zegt dat ze weer voor een jaar te eten hebben.

Ik heb in mijn leven veel, héél veel tv gekeken, en met plezier. Maar de laatste jaren kan ik er de rust niet echt meer voor vinden. Series volg ik niet meer en films zie ik liever in de bioscoop. Tijdens feestjes vind ik het wel leuk om af en toe weer eens herinneringen op te halen over de series waar ik vroeger naar keek. Van Floris en Doctor Who tot Columbo en de eerste jaren van de X-Files.
Maar tegenwoordig doet het me deugd te ontdekken dat ik in gezelschap steeds vaker kan beweren dat de genoemde serie of programma er wéér een is die ik niet ken. Dus weer iets waar ik geen mening over hoef te hebben of een gesprek over hoef aan te gaan.

Ik geloof dat ik echt veertig ben geworden…

Een onbekende vrouw
in een jurk
van tinten rood met wit.
Rode lippen likken grote tranen.

De handen gekruist
vertelt zij in een andere taal
hetzelfde verhaal
van dode kinderen.

Ik probeer te zappen
naar ander gevoel,
maar ontmoet steeds weer
dezelfde ogen.

Wrang is de nasmaak
al tijdens dit leven…

Na lange tijd eindelijk weer op tv: Wie is de Mol? Het programma is een beetje aangepast en daardoor weer helemaal up to date en in the picture. Je kunt hier alvast even meespelen…