SpoenkJack Tummers

Het Tilburgse theatergezelschap De Torenspelers gaat de Tilburgse versie van Shakespeare’s ‘Midzomernachtsdroom’ spelen. ‘MITzomernachtsdroom’ krijgt een oorspronkelijk Tilburgs karakter. De arbeiders in het stuk zijn textielarbeiders en spreken in het dialect van de stad.

Grappig toch hoe ideeën soms in de lucht lijken te zweven totdat iemand ze oppakt. Shakespeare in het Tilburgs was iets waar ik jaren geleden voor de grap al eens over had zitten fantaseren hoe dat zou klinken. Ik vind het Tilburgs geen mooi dialect, maar soms, in de juiste context (of juist daarbuiten) en door de juiste mensen uitgesproken kan het vreselijk komisch klinken. En dan zeker zo’n serieus stuk als van Shakespeare. Eigenlijk heb ik best veel zin om er naartoe te gaan. En dat zal dan voor het eerst in eeuwen zijn dat ik weer eens een toneelvoorstelling bezoek.

Het is soms echt om gek van te worden hoe ik kan twijfelen. In dit geval weer of ik nu wel of niet een paar dagen naar ‘een centrum’ ga. Zo omschijf ik maar even voor het gemak een plek, woongemeenschap, cursushuis etc. waar je bijv. kunt mediteren, retraiteren(?), lichaamsgericht werken en andere dingen kunt doen. Lijkt me leuk en tegelijkertijd ook heel erg eng. En dus – zou je kunnen concluderen – kan ik er veel halen. En die conclusie had ik zelf ook al getrokken. Maar ja, die eeuwige drempel, die eeuwige twijfel. Wel, niet, wel, niet. Ik keek al af en toe eens naar buiten en baalde ervan dat een flinke sneeuwstorm uitbleef. Weer geen excuus om de knoop door te kunnen hakken.

Inmiddels was het al avond. Na het eten pakte ik maar eens de krant erbij, het Brabants Dagblad in dit geval, met een artikel over de nieuwe voorstelling van Theo Maassen, subgetiteld “Een ode aan de twijfel”. My kind of guy! Twijfelen mag! Twijfelen is goed en functioneel! Als ik twijfel sta ik in mijn kracht!

Mooi, daar ben ik nu dus uit, eindelijk weet ik het zeker. Ik bel ze morgen op en stel het uit tot ergens in januari. Het had me alleen heel veel denkwerk gescheeld als ik die krant vanmorgen al had opengeslagen.

Vanavond heb ik de dvd “Retourtje Juinen” weer eens gedraaid van van Kooten en de Bie. Ik zeg maar ‘gedraaid’ omdat ik dit keer niet echt gekeken heb. Ik wilde ze vooral even hóren terwijl ik achter de computer zat en proberen het gevoel terug te halen van vroeger toen ze voor mij toch een beetje ‘de stem van Nederland’ waren, samen met Freek de Jonge. Als je naar de dvd kijkt zul je met schrik moeten vaststellen dat er sindsdien niet veel veranderd is in ons Nederland. Dat zou ook erg naïef van mij zijn geweest dat te denken, maar toch hoop je zoiets stiekem van wel.

Ik hoor te veel stemmen tegenwoordig op tv. Iedereen heeft zijn mening of moet zijn zegje doen, beroepsmatig of als burger. Maar het klinkt allemaal als kolen op het vuur. Niemand die pas op de plaats weet te maken en ons weet te vertellen waar we mee bezig zijn. En als die iemand er wel is wordt hij niet meer gehoord door de luidruchtige opwinding daaromheen.

Vroeger had je niet zoveel ‘stemmen’ op tv. Als er iets mankeerde aan de maatschappij of als er recentelijks iets was voorgevallen wat het nieuws haalde, dan keek ik altijd uit naar wat van Kooten en de Bie erover te vertellen hadden. Niet dat ik niet in staat was mijn eigen mening te vormen, maar hun manier van kijken was voor mij altijd verhelderend en relativerend en daardoor tevens geruststellend. Nieuws werd altijd teruggebracht tot menselijke proporties en daardoor hanteerbaar.

Ik kan ze echt missen. Zouden ze verplicht kunnen worden weer samen tv te gaan maken? Misschien via een nieuwe noodwet?

Vanavond naar “Hohe Messe” geweest van J.S. Bach, uitgevoerd door de Bachverening Nederland in de Concertzaal van Tilburg. Met een beetje schaamte moet ik toegeven dat dit de eerste keer is dat ik in die zaal kom, terwijl ik best van klassieke muziek hou en het architectonisch gezien een zeer mooie zaal is met bovendien een goede akoestiek. Maar het is er eenvoudigweg nog niet eerder van gekomen.

lees verder »