SpoenkJack Tummers

Ouders worden vaak gewaarschuwd om vooral niet te vergeten te genieten van de kinderen zolang ze nog klein zijn, want ‘voor je het weet zijn ze groot’. Maar zouden kinderen die waarschuwing niet net zo zeer moeten krijgen? Vanmiddag keek ik bij mijn moeder uit het raam neer op de struiken rond het pleintje voor de flat. Ik weet absoluut zeker dat ik daar vroeger vaak inkroop om me te verschuilen tijdens het verstoppertje spelen. Dat moet heel lang geleden zijn geweest toen ik nog heel erg klein was. De struiken komen nu amper tot mijn heupen, terwijl ik vroeger op mijn gemak tussen die struiken kon liggen met nog een heel bladerdek boven mijn hoofd. Zoveel ruimte boden die struiken om je te verstoppen. En de bomen op het grasveld waren een slechte keuze als je even snel in een boom wilde klimmen. Daar waren de bomen verderop veel geschikter voor omdat daar takken aan de stammen groeiden waar je zo op kon stappen. Maar de takken aan de bomen op het grasveld zijn helemaal niet zover buiten bereik als dat ik me kan herinneren. Een metertje of anderhalf boven de grond, meer kan het niet zijn. En dat enorme grasveld dat we moesten overbruggen om bij de andere goal te komen? Een metertje of vijftig, meer niet. Ik ben groot geworden voor ik er erg in had. Dat weet ik al heel lang natuurlijk, maar vanmiddag opeens meer dan ooit. Met mijn moeder tegenover me, in de stoel waar mijn vader altijd inzat. Die er niet meer is. Zijn spullen liggen nog beneden in de kelder, en we hebben er vanmiddag even samen doorheen zitten rommelen. Het blijft toch vreemd, dat iemand dood kan gaan, en dat dat echt betekent dat iemand niet meer terug zal komen. Alleen nog maar bestaand in je herinneringen, net als je eigen kindertijd.

‘This was 16 years ago, at the United Nations Conference on Environment and Development, also known as the Rio Summit, Earth Summit (or, in Portuguese, Eco ’92), a major conference held in Rio de Janeiro from June 3 to June 14, 1992. the UN international Environmental Conference. Did anybody listen?’

In het Brabants Dagblad van een paar dagen geleden een artikel over de populariteit van persioencursussen. Mensen weten anders niet hoe ze met hun vrije tijd om moeten gaan als er geen structuur meer is om aan te geven wanneer die vrije tijd zich voordoet en wat daarmee te doen. Op een verjaardagsfeestje onlangs hoorde ik over iemand die via zijn bedrijf een weekje naar een Spaans eilandje kon gaan om daar gezamenlijk met anderen te leren hoe om te gaan met dat grote zwarte gat aan het einde der tijden. Menigeen kijkt er reikhalzend naar uit en menigeen raakt in de knoop als het eenmaal zover is. Zo gaat een modern mens van zwangerschapscursus naar pensioencursus en van wieg tot graf. Het enige dat nog ontbreekt is een cursus die je leert hoe je moet sterven, maar daar zal Dela vroeg of laat wel op inspringen.

Sinds ik op mijn negentiende verjaardag voor het eerst een eigen inboedelverzekering en WA afsloot, ben ik al een keer of zes zeven veranderd van verzekeraar, zonder er ook maar iets voor te hebben hoeven doen. De ene keer betrof het een overname, dan weer een verandering van tussenpersoon, dan weer een ander naam. Vandaag kreeg ik van mijn huidige tussenpersoon (ook een woord om eens flink over uit te wijden) de zoveelste naamswijziging in een paar jaar tijd. ‘Om u beter van dienst te kunnen zijn’, of ‘sluit beter aan bij onze werkzaamheden’. Alsof het niet altijd om hetzelfde gaat. En misschien dat daarom die bedrijfsnamen zo vaak veranderen. Een trucje om dezelfde koffie te kunnen blijven verkopen in een ‘totaal vernieuwde samenstelling’. Men zegt dat we leven in een tijd waarin alles om ons heen voortdurend en in een steeds sneller tempo verandert. Maar is dat wel zo? We menen onszelf steeds maar weer te moeten aanpassen en veranderen omdat het op de een of andere manier niet goed voelt zoals de dingen zijn, zoals we zelf zijn. Maar wat we veranderen is alleen maar de buitenkant, in wezen verandert er maar heel weinig. Want wat maakt het uit of ik mijn brief straks niet meer in een brievenbus stop van de PTT, TPG of TNT maar in die van PostNL?

Van de gulden gingen we naar de euro, die eigenlijk twee keer zoveel waard was. Binnen die euro gebruiken we nu nog nauwelijks de centen en zijn we voor het gemak overgestapt van één naar twee. In deze snelle tijden heeft mijn horloge alvast de sprong voorwaarts gemaakt in de tijd. Waarom nog gebruikmaken van de enkele seconde als het net zo makkelijk en nog sneller kan met twee? Een minuut heeft dan geen zestig seconden meer, maar nog maar dertig. Scheelt aanzienlijk in wachttijden en de rit naar Zuid-Frankrijk duurt dan nog maar half zo lang.

Via mail kreeg ik dit leuke feitje door: ‘Dit jaar gaan we vier opmerkelijke data ervaren: 1-1-11, 11-1-11, 1-11-11, 11-11-11, en dat is niet alles. Neem de laatste twee cijfers van het jaar waarin je geboren bent en tel de leeftijd die je dit jaar wordt op en het resultaat zal 111 zijn, voor iedereen! Dit is het jaar van het geld. Zo zal dit jaar oktober 5 zaterdagen, 5 zondagen en 5 maandagen hebben. Dit gebeurt slechts eens in de 823 jaar. Deze speciale jaren staan bekend als geldzakjaren. Een gezegde gaat dat als je dit naar acht goede vrienden stuurt, zal er in de komende vier dagen geld verschijnen, volgens Chinese Feng Shui. Degenen die deze keten verbreekt, zal niets ontvangen. Het is een mysterie, maar het is het proberen waard.’

Grappig hoe jaren en jaartallen op deze manier soms in elkaar grijpen. Voor dit jaar betekent het dus voor iedereen niets dan goeds, hoewel je daar anders over kunt denken als je de nieuwsberichten volgt. En voor volgend jaar? Wordt het dan voor iedereen 112? Dat alarmnummer schijnt nu al vaak slecht bereikbaar te zijn in nood, laat staan volgend jaar. Voorlopig doen we het echter met 2011 en dat belooft dus veel goeds. Normaal gesproken heb ik het niet op dit soort kettingbriefgezegdes en stuur ik ze nooit door, behalve dan vandaag. Door er een blogbericht van te maken stuur ik het niet zomaar acht keer door maar op zijn minst honderden keren! Ik denk dat ik straks maar vast even bij de motorzaak een nieuwe motor ga bestellen. Zo’n Triumph Tiger lijkt me wel wat :).

Paardebloemen zie je nu overal. Mooi okergeel van kleur, in de berm langs de weg of in een weelderig groen weiland. En dan heb je ook nog die pluizige bollen waarvan de zaadjes op een bepaald moment loslaten en mee worden gevoerd door de wind. Als je ze er niet al veel eerder zelf afgeblazen hebt. Ik heb het natuurlijk over dezelfde bloem. Maar die tussenfase, dat moment van bloem tot pluis, wie heeft dat ooit met eigen ogen gezien? Ik niet in elk geval. Waarschijnlijk gebeurt het stiekum, ergens in de nacht of vroege ochtend. Of zo razendsnel dat het met het blote oog niet is te zien. Ik ben dus maar eens gaan zoeken op internet en kwam een mooi filmpje tegen van SchoolTV met de titel ‘Hoe groeit een paardebloem?’. Als je dan ziet hoe die groeit moet je misschien net als ik denken aan een vlinder. Die rupst in zijn beginfase maar wat rond, en schijnbaar van het ene op het andere moment is daar die prachtige vlinder. Bij een paardebloem gaat dat ongeveer op dezelfde manier. Het groeit, bloeit, sluit zich voor de nacht, gaat weer open, groeit nog een stukje, sluit zich weer. En dan opeens opent de bloem zich weer, maar dan zonder gele blaadjes maar als een prachtige driedimensionale waaier van donzige pluisjes. Respect man, respect!

Bekijk het filmpje op SchoolTV »

Het is weer de tijd van de jaaroverzichten. Op radio, tv en kranten, in Nederland en ieder ander land van de wereld. Ieder zijn eigen jaaroverzicht en het is altijd feest, ook als er verschrikkelijke dingen zijn gebeurd. Alles ligt namelijk achter ons, dus we kunnen er met een hapje en een drankje even gezellig voor gaan zitten en terugkijken op wat we het afgelopen jaar allemaal weer hebben meegemaakt. En dat is heel veel. Niet op persoonlijk vlak misschien, maar via TV, Facebook, Twitter, SMS en andere vormen van digitale datastromen hebben we elkaar het afgelopen jaar weer volledig murf gebombardeerd met nieuwsfeiten. Nieuws, dat moet ik nog even uitleggen, is iets in de vorm van een gedachte of feitelijke gebeurtenis waar je nog niet van op de hoogte was. Als ik nu bijvoorbeeld schrijf Gribus Quasi Modus, dan is dat voor jou nieuws. Ik weet niet wat het betekent – ik verzin het ook maar net – maar het is iets nieuws dat je nog niet eerder hebt gehoord. Niet zo’n goed voorbeeld misschien. Laten we dan Gordon even erbij nemen. Gordon heeft – weet ik niet, zou kunnen – net een nieuwe auto gekocht en tankte daarmee per ongeluk diesel in plaats van gewone benzine. Dat was niet erg slim van Gordon en je zou het daarom niet echt nieuws kunnen noemen, het feit dat het gebeurde is op zichzelf en volgens de letterlijke betekenis van het woord nieuws. Maar wil of moet je dit weten? Nee. Veel nieuws lijkt meer op een advertorial van een persoon, een groep mensen of een bedrijf, dan op het mededelen van een relevante gebeurtenis. En ‘news travels fast’ maar verdwijnt ook weer net zo snel. Balkenende? Die was toch ooit Minister-President van Nederland? Was dat niet ergens in 2004 ofzo? Het vreemde is dat ik dat gevoel ook bij mijn weblog heb. Ik heb net even zitten bladeren door de berichten van het afgelopen jaar en verbaasde me over hoe snel berichten ouder lijken dan ze in werkelijkheid zijn. Hoe meer en hoe sneller ik nieuwe berichten plaats, hoe verder weg in het verleden ik eerdere berichten lijkt te drukken. Ik heb zelf het vermoeden dat het iets te maken heeft met onze angst voor de dood, onze sterfelijkheid. Hoe meer we ons laten meesleuren in een door onszelf gecreëerde nieuwstroom, hoe meer we het gevoel hebben volop te leven, iets mee te maken, iedere minuut van de dag. Maar als het steeds moeilijker wordt iets daarvan vast te houden, dicht bij jezelf, wat is dan de waarde hiervan? Wat heb ik het afgelopen jaar meegemaakt dat ik nu nog kan ervaren als waardevol en mooi? Het antwoord hierop weet ik nog niet, ik ben nog wel even bezig met bladeren door alle berichten van 2010.

Gisteren kreeg ik een mailtje van R. van de website www.zundapp.org. Op internet was hij mijn verhaaltje tegengekomen over de Zundapp van mijn vader van dinsdag 2 augustus 2005. Hij vroeg me of hij het over kon nemen op zijn eigen website. Daar had ik geen bezwaar tegen. Eerlijk gezegd was ik er zelfs blij mee. Op deze manier blijft deze herinnering aan mijn vader nog eens extra bewaard. Volgende maand, op 25 november, is het precies een jaar geleden dat mijn vader is overleden. Zo lang al, en nog maar zo kort. Vreemd hoe rekbaar de tijd als gevoel kan zijn.

Rechtstreekse link naar het verhaaltje op www.zundapp.org »

Tijd is mensenwerk. Dat heb ik altijd al gevonden. Net als dat er ook geen getallen bestaan. Alles wat bestaat is het werk van onze geest die op zijn manier orde probeert te scheppen in de wereld. Onze geest, onze manier. Tijd is een hulpmiddel dat we uitgevonden hebben om eerder, nu en later van elkaar te kunnen scheiden. En later van nog laterder en snel van sneller. Maar uiteindelijk bestaat tijd niet en is het slechts een idee, een kader. En hoe ontzettend mooi is dat idee weergegeven in de kunst van Maarten Baas. Althans dat is wat ik erin zie. Wijzers van een klok die door twee mensen met bezems worden verplaatst. Een digitale klok waarvan ieder streepje met de hand wordt uitgeveegd of ingekleurd. Een staande klok waarin de mens als uurmaker letterlijk de tijd steeds opnieuw intekent.

Klokken om naar te staren »