SpoenkJack Tummers

Kennis, kunde en cash zijn begrippen die je de laatste tijd vaker hoort, en dan vooral als het gaat om het verzilveren van vergaarde kennis door opleiding, studie of wetenschappelijke of technische know-how. Het tijdschrift Univers van de Universiteit van Tilburg besteedde er in een recent nummer aandacht aan, waarbij ik de foto’s voor de omslag mocht maken. De Nederlandse regering probeert (ex)studenten te stimuleren hun kennis niet verloren te laten gaan voor de economie. Voorheen een land dat voorop stond als het ging om kennis, zakt Nederland de laatste jaren steeds verder weg op dit gebied. En dat terwijl het uiteindelijk misschien wel onze enige basis is waarop we economisch sterk kunnen blijven. Die gasbel in Groningen raakt een keer op, en in een klein en drukbevolkt landje als Nederland zijn grondstoffen en akkerland schaars. Je hoort het, ik kan af en toe wel flink vitten op de economie, het is momenteel ook alles wat we hebben.

Vandaag nog even het universiteitskrantje opgehaald met daarin de foto’s van medwerkers van cateraar Albron die bezig waren met hun laatste dagen voor dit bedrijf. De meesten blijven gewoon werken bij de FoodPlaza zoals het tegenwoordig heet – vroeger gewoon ‘mensa’ – maar de activiteiten worden overgenomen door een ander bedrijf met de naam Sodexo. Leuk en vreemd om daar foto’s te maken. Tussen 1982 en 1985 liep ik zelf rond op dit universiteitsterrein en kwam iedere dag wel een keer in de mensa, al was het maar voor een kop koffie met gevulde koek. Toen zag de mensa er nog heel eenvoudig uit, met slechts aan een kant een lange balie waar je langs kon lopen terwijl je eten opgeschept werd. Nu staan er wanden met een enorme keuze aan broodjes, hapjes, fris en zuivel, fruit, en is er ook een enorme keuze aan warme gerechten. Ik sprak nog even met een vrouw bij wie ik ongetwijfeld in de eerdere genoemde periode weleens koffie besteld heb. Ze werkte er al 35 jaar en we konden nog precies terughalen waarom het op de woensdagen altijd extra druk was. Nasi-dag. Met kroepoek en twee stokjes saté. Nu kun je bijna iedere dag nasi krijgen, of in ieder geval heel wat varianten op het gebied van rijst, pasta en shoarma-achtig vleesbeleg. Nog een andere opmerkelijk verschil: heel veel buitenlandse studenten. Vooral studenten uit China en de voormalige Oostbloklanden, maar ook kon ik Spaans en Amerikaans horen praten. In mijn tijd werd er nog voornamelijk Nederlands gesproken, hoewel veel van de boeken al wel in het Engels waren. Toch zou dat voor mij geen verschil hebben gemaakt qua studieresultaten. Engels of Nederlands, statistiek blijft voor mij altijd en eeuwig een onbegrijpelijk gedoe met cijfertjes.

Voor het winternummer van het tijdschrift Vizier was ik enkele maanden geleden op bezoek bij Marjon de Hond. Marinet Haitsma interviewde haar over haar vertrek als presentatrice van het weerbericht, eind 2009, en ik maakte enkele foto’s van haar. In dat jaar kreeg Marjon de Hond steeds vaker last van paniekaanvallen en hyperventilatie, symptomen van een angststoornis die soms gepaard gaat met een depressie. En ze staat hierin niet alleen. Veel Nederlanders krijgen vroeg of laat te maken met een of andere vorm van psychisch lijden. In de meeste gevallen gaat het na verloop van tijd weer beter, ook al is het daarvoor soms nodig het tot dan toe geleefde leven flink om te gooien. Dat laatste geldt ook voor Marjon de Hond. Wat ze in de toekomst gaat doen is nog niet zeker, het presenteren van het weerbericht laat ze voorgoed over aan anderen.

Wie het volledige interview wil lezen met Marjon de Hond moet even contact opnemen met de makers van het tijdschrift Vizier, de Stichting Angst Dwang en Fobie.

Een paar maanden geleden maakte ik een paar foto’s van schrijfster Marinet Haitsma voor het blad Vizier, een kwartaaluitgave van de ADF stichting (Angst, Dwang en Fobie). Ze werkt regelmatig voor dit tijdschrift in de vorm van artikelen, verhaaltjes of interviews. In dit nummer beschrijft ze wat ze allemaal meemaakt en voelt tijdens een schijnbaar onbeduidende wandeling naar een jazzconcert in een plaatselijke kerk. Die wandeling heeft ze echt gemaakt, de rest is een mengeling van eigen gevoelens en herinneringen en vooral heel veel inlevings- en voorstellingsvermogen. Onmisbare eigenschappen voor een schrijver. En ook voor de lezer trouwens, anders begrijp je niet waar het over gaat.

Het artikel met mijn foto’s van de Tatton Park Show 2010 is inmiddels gepubliceerd in nr. 16 van het tijdschrift Tuin & Landschap. Het zijn 8 pagina’s geworden met in totaal 17 foto’s. Vriendin M. uit Castricum heeft de teksten geschreven.

Klik hier en hier voor een indruk van de binnenpagina’s.

De subkop van het artikel luidt New Science reveals they’re smarter then we realized. Ik kocht het nummer half augustus bij een kiosk terwijl ik stond te wachten op de trein. Wie is ‘we’ in dat zinnetje? Dat moeten dan de mensen zijn waar het tijdschrift Time zich doorgaans op richt. Mensen die pas iets tot de werkelijkheid gaan rekenen en hiernaar gaan handelen als het door de wetenschap bewezen is. En dus was een haai dom totdat onderzoek uitwees dat het verdomde slimme vissen zijn. En dolfijnen zijn slim en varkens zijn slim en kraaiachtigen zijn slim. Of de gewone huisvlieg die maar één poging nodig heeft om voorgoed te weten dat via het linkerkanaal iets eetbaars te vinden is en rechtsom niet. Allemaal vormen van intelligentie. Alleen staat intelligentie niet altijd garant voor ‘gezond verstand’. Iets verderop in het artikel staat namelijk het volgende: If animals can reason – even if it’s in a way we’d consider crude – the unavoidable question becomes, Can they feel?
How stupid can ‘we’ be?

Voor het tijdschrift Tuin & Landschap ben ik met vriendin M. afgelopen dagen kort in Engeland geweest in verband met het fotograferen van tuinen tijdens de RHS Tatton Park Show 2010. RHS staat voor Royal Horticultural Society. Samen met onder andere de RHS Flower Show Celsea is dit een van de grote toonaangevende tuinshows in de wereld. Vriendin M. is redactrice bij het genoemde tijdschrift en schrijft een artikel over deze show. Foto’s volgen nog.

Zo vlieg je maar af en toe, zo maak je vier vluchten in drie dagen tijd. Beiden zijn we geen ‘frequent flyers’. Tatton Park ligt net onder Manchester. Rechtstreekse vluchten naar Manchester zijn spaarzaam en duur en dus moesten we het doen met een tussenstop in London. De vluchten zelf duren maar een klein uur. De meeste tijd gaat zitten in het wachten op de aansluitende vlucht. Dat is echter geen straf, zeker niet in deze tijd van vakantie(gangers). Er is op luchthavens zo ontzettend veel te zien dat je je geen moment hoeft te vervelen. Tenzij je misschien een van die frequent flyers bent. Dan doe je niks anders dan de krant lezen of met je ogen dicht luisteren naar muziek via een mp3-speler.

Een dag reizen, een dag fotograferen en weer een dag reizen. Het lijkt niks, maar toch heeft het zoveel indrukken opgeleverd dat ik er nog weken over zou kunnen schrijven. En misschien doe ik dat ook wel. Beetje bij beetje. Net wat er op een bepaald moment naar boven komt. Zoals bijvoorbeeld die Deense freelance fotograaf die wist te vertellen dat hij bij het plaatsje Knutsford, waar ons hotel zich bevond, steeds moest denken aan de Deense koning Knoet, of Knut. Net als in het Nederlands zou je in het Deens ‘Knutsford’ uit willen spreken met een harde ‘K’. Zo klinkt ‘Knuts’ in het Deens net zo lollig als in het Nederlands. Duitsers zouden misschien moeten denken aan hun ijsbeertje Knut. Ook dat is grappig. Knutsford zelf is gewoon Brits. Klein en erg sfeervol. Het stationnetje heeft vorig jaar nog een prijs gewonnen als best onderhouden station in Engeland. Een van de vele prijzen die er in Engeland te winnen vallen. Want de prijzen die de tuinen tijdens de RHS Tatton Park Show kunnen winnen lijken erg veel op de prijzen die honden kunnen winnen tijdens een show als Crufts. Bronze, silver, gold en ‘best of show’. Engelsen zijn dol op awards.

Klik hier voor de lokatie van Tatton Park »

Versie 1: Door een vliegtuigongeluk zijn meer dan honderd mensen overleden, waaronder 70 Nederlanders. De enige overlevende is een 9-jarig jongetje. Familie en vrienden van de slachtoffers worden zo goed mogelijk bijgestaan door hulpverleners en krijgen alle rust en ruimte dit plotselinge verlies te verwerken. Hopelijk zullen zij zich in staat weten over een tijdje de draad van het gewone leven weer op te pakken.

Versie 2: Door een vliegtuigongeluk zijn meer dan honderd mensen overleden, waaronder 70 Nederlanders. Als gevolg hiervan is de programmering op radio, televisie en in de geschreven media drastisch aangepast. De komende maanden zal er uitgebreid verslag worden gedaan van discussieavonden over ‘hoe heeft het zover kunnen komen’, wie wat en waar wonen en werkten de slachtoffers en waar deden ze hun boodschappen, stille tochten met en zonder fakkels, benefietvoorstellingen voor de nabestaanden, condoleanceregisters door heel het land, zal er alles aan gedaan worden zoveel mogelijk beeldmateriaal te bemachtigen van huilende en ineenstortende familieleden, zal verslag gedaan worden van alle (voorbereidingen op) herdenkingsbijeenkomsten en zullen er ieder moment van de dag herhalingen te zien zijn met het belangrijkste nieuws van die dag. En anders herhalingen van de dag ervoor. Of daarvoor. En vooral heel veel interviews. Of herhalingen van interviews. En huilende mensen. En interviews. Of had ik dat al gezegd?

Ik begrijp eerlijk gezegd al die ophef niet rondom dat blad Gerda. Ik heb het eens doorgebladerd en het heeft werkelijk helemaal niets om het lijf.

In Kunstbeeld nummer 11 van november 2008 staat een artikel over kunstenaar Navid Nuur, wiens werk – dat duidelijk een link heeft met conceptuele kunst – omschreven wordt als ‘subtiel, associatief en soms omgelofelijk speels’. Omdat het (achterliggende) idee bij zijn werk erg belangrijk is voegt hij aan de titel altijd twee jaartallen toe: het jaar wanneer het werk in idee ontstond en het jaar van afronding.

Ik moet zeggen dat ik zelf nogal erg gecharmeerd ben van zijn werk. Ook, als ik dat in alle bescheidenheid mag zeggen, voel ik me wel verwant met zijn manier van kijken en denken en vind ik het stom dat ik zelf niet op het idee van die jaartallen ben gekomen. Ideeën en associaties heb ik namelijk zelf ook meer dan genoeg, ook op beeldend vlak, alleen ben ik nog niet toegekomen aan het bepalen van dat tweede jaartal. Maar misschien is dat wel een werk op zich: ‘initial ideas 1963-2008 – end date: yet to be determined/not set yet’.

Het werk op de cover heeft als titel ‘Relations between distant lovers could fail by the lack of your focus, 1986-2008, mixed media’ en ik moest uiteraard meteen denken aan mijn eigen pijltjes. Dat werkje heeft niet zo’n mooie titel, maar het idee van die pijltjes had ik al heel lang, al ver voor 1986! Het enige verschil is dat hij en zijn publiek ze maken van pagina’s uit kunsttijdschriften en ik maakte ze van Margrieten en Libelles. Maar dat geeft niet, het gaat toch om het idee.