Gisteravond bij de friettent (ik ben aan het lijnen) stond een vrouw met kind te wachten op haar patatjes. De friettent wordt momenteel gerund wordt door een Koreaans echtpaar en verkoopt hele lekkere Belse frietjes. Hoe multi-culti wil je het hebben. De vrouw zat wat te spelen met haar zoontje totdat een grote papieren zak op de balie werd gezet met de mededeling dat deze voor haar was. ‘Kom Peerke, het eten is klaar’.

Twee dingen. ‘Het eten is klaar’ roept normaal gesproken iemand die het eten zelf bereid heeft. Nu klonk het alsof de vrouw altijd op deze manier ‘kookt’ voor haar kind. En misschien doet ze dat ook wel, gezien haar omvang. Ten tweede: Peerke. Een naam die ik al vaak heb horen vallen in Tilburg. Meestal als ‘Peer’ door al wat oudere geboren en getogen Tilburgers die op die manier iemand aanspreken die eigenlijk van geboorte ‘Peter’ heet. Net zoals mijn vader eigenlijk Gerard heette maar door iedereen Sjeer genoemd werd. Een bekende Peerke in Tilburg is bijvoorbeeld Peerke Donders. Peerke is dus een ouderwetse benaming voor Peter. Dacht ik.

Eigenlijk zou ik moeten zeggen dat Peerke een heel wat beter alternatief is voor de vele Wesleys en Kevins die de afgelopen jaren de wereld in geholpen zijn, maar wat klinkt het toch opeens ouderwets. Niet zoals Jacob of Willem of Johan. Dat vind ik mooie en tijdloze namen. Bij Peerke ben ik bang dat het kind voorgoed vastgeketend zal zijn aan de wijk waarin het geboren is. Arme Peerke. Nu ken ik toevallig een Peer die Peter heet. Eens kijken hoe die gaat reageren als ik hem de eerstvolgende keer met Peerke aanspreek.

De Tilburgse Kermis is afgelopen vrijdag weer begonnen en dit keer met een optreden van Gordon en Sieneke. Graag had ik even naar Gordon gaan kijken en luisteren, maar helaas was ik te moe die avond en is mijn afweermechanisme op het moment niet wat het zou moeten zijn. De dag ervoor ben ik echter al wel even over de kermis gelopen. Ik vind het altijd leuk om naar de mensen te kijken die de kermis opbouwen. En kijken naar de mensen die kijken naar de mensen die de kermis opbouwen. Vaak zijn het mannen van het type dikke buik met plakplaatjes of stoere skateboarder met piercings. En plakplaatjes. De hele dag lopen ze te sjouwen in de hitte. Sigaretje in de mondhoek, blikjes Red Bull op de grond. Mannen van het echte leven.

Zoals altijd zijn er weer veel kramen die uitpuilen van het pluche. Bij een kraam waren ze nog bezig met alles uit te pakken en op te hangen en lagen er nog een paar ongeopende zakken op de grond. Tachtig stuks voor 40 euro. Dat maakt de kostprijs van zo’n ding 50 eurocent, maar zeker weten dat ze dat spul in het groot opkopen en dus flinke kortingen krijgen. Dat je het maar weet als je je tien euro of meer uitgegeven hebt aan een spelletje.

De kermis is al lang niet meer wat het ooit geweest is. Vandaag de dag gaat het de kermisexploitanten alleen nog maar om zo snel mogelijk veel geld te verdienen. Dat zal vroeger ook wel de belangrijkste motivatie zijn geweest, maar niet zo eenduidig als nu heb ik het idee. Als ik over de kermis loop heb ik steeds het idee dat mensen genaaid worden waar ze bij staan. Maar niemand die dat interesseert, ook de genaaiden zelf niet.

‘Busje komt zo’, maar niet tijdens de kermis en op die plek. Deze man stond heel serieus de vertrektijden van de bus te bekijken waarbij hij tussendoor zijn mouw steeds even opstroopte om te kijken hoe laat het was. Het was zo’n grappig gezicht dat ik er snel even een foto van heb gemaakt. Ik ben alleen vergeten tegen deze man te zeggen dat hij beter kon doorlopen naar een volgende halte. Mocht iemand de komende dagen deze man bij deze bushalte zien (de Schouwburgring in Tilburg), zeg het dan nog even tegen hem. Alsjeblieft. Ik voel me namelijk best wel schuldig dat ik hem daar zo heb laten staan.

‘Dit is de eerste keer dat ik op de fiets ben’. Een jongen van een jaar of toch minstens 18 stond naast me bij het stoplicht en moest blijkbaar iets kwijt. ‘Kun je hier doorfietsen?’. Ik keek naar de overkant van de weg waar een prachtig rood fietspad zich honderden meters ver uitstrekte, nog glimmend van het nieuwe asfalt. ‘Mijn auto moet gekeurd worden, daarom ben ik vandaag op de fiets. Voor het eerst’. Ik wist niet of ik hem nou moest complimenteren of medelijde met hem moest hebben. Wat onwennig zat hij op zijn fiets, het zadel net iets te hoog afgesteld. Waarschijnlijk geleend van een familielid of kennis. ‘Maar zo zie je nog eens wat hè?’. Ja, zo zie je nog eens wat. En hoor je nog eens wat. Hij was zichtbaar onzeker en keek me regelmatig zijdelings even aan. Het is dan ook niet niks, zomaar in de buitenlucht op de fiets, helemaal alleen temidden van het verkeer. Toen het groen was ‘trok hij snel op’ en fietste voor me uit. Een beetje slingerend, zoals ook kinderen dat doen die net hebben leren fietsen op een voor hun te grote fiets. Af en toe keek hij schuin achterom, of ik nog in de buurt was. Voor het geval er iets mis zou gaan tijdens het fietsen, dat ik hem dan misschien wel naar huis zou kunnen brengen. Honderd meter verderop sloeg ik linksaf en verloor hem uit het oog. Uren later vroeg ik me nog af of hij het had weten te redden, zijn long way home. Het zijn voor iedereen onzekere tijden, en voor iedereen blijkbaar op zijn eigen manier.

Een van de voordelen als je als partij een eigen drukkerij hebt die snel kan reageren. In dezelfde opmaak en met hetzelfde lettertype heeft de SP een nieuwe poster laten drukken die nu over de andere posters heen is geplakt: ‘Voor wie weinig verdient: nog minder’.

Gisteren was Job Cohen in Tilburg, en als ik niet genoeg zou hebben van strategisch stemmen zou ik mijn stem misschien zelfs wel op hem hebben willen uitbrengen. Het is een ontzettend aardige man. Niet opdringerig, rustig en op een politieke manier heel bescheiden. Ik moest onwillelkeurig even terugdenken aan Joop den Uyl. Samen met lokale leden van de Partij voor de Arbeid kuierde hij langs de Tilburgse terrasjes en deelde rozen uit. Aan oudere mensen, zoals het hoort, maar ook met voldoende oog voor schone jonge meiskes…

Een paar foto’s (de rest staat op Oypo):

Behalve op www.beleefdelente.nl kun je ook vanaf allerlei andere websites vogels bespieden via een webcam. Slechtvalken hebben zelfs hun eigen forum waarop ook links staan naar andere sites met webcams. Een van die webcams staat bovenop Westpoint, de hoogste woontoren van Tilburg. De bewoners van het penthouse op de bovenste verdieping zullen er niet altijd blij mee zijn, zeker nu niet. Vanaf de straat worden ze in de gaten gehouden door mensen van vogelwerkgroepen of gewoon door mensen die hun telelens eens goed willen uitproberen. Niet met opzet natuurlijk, maar de nestkast zit vlak boven hun huiskamerraam, dus als ze dan toevallig na het douchen even van het uitzicht willen genieten…

Ik heb het zelf ook nog even geprobeerd met mijn eigen camera, maar dat was niet te doen. Hoewel het eindresultaat nog niet eens zoveel slechter is dan de beeldkwaliteit van de webcams. De man op de bovenste foto was zelf aan het doorsparen voor de nieuwe Nikon AF-S 500mm F/4.0G ED VR. Kost maar zevenduizend euro, maar dan heb je ook wat: een iets minder slechte foto van een slechtvalk.

Het fietstunneltje onder de Ringbaan West in Tilburg. Voor velen altijd een doorn in het oog omdat de gehele onderkant volgespoten was met graffiti. Sommigen noemden het een rovershol waar je in het donker niet graag meer doorheen fietste. Ik vond het zelf altijd wel meevallen, en als er eenmaal voldoende graffiti tegen de muren zit komt er ook niks meer bij. Ik vind het soort graffiti dat op dat soort plekken aanwezig is erg lelijk en volkomen nutteloos, maar tegenhouden lukt toch niet. En nu is men dan bezig het hele fietspad onderhanden te nemen en zijn de wanden en het tunneltje weer maagdelijk wit. Maar voor hoelang?

Meimarkt Tilburg is een grote vrijmarkt. Ieder jaar in mei, vandaar ‘meimarkt’. Afgelopen zondag was het weer zover en het was weer een drukte van belang met veel spullekes voor weinig geld en zelfs soms gratis. Zoals blikjes cola:

En natuurlijk heel veel hapjes en drankjes, waarbij de gevolgen van de vette hap met drie verschillende soorten vlees tien meter verderop weer verholpen konden worden:

Ik ben lekker bezig. Een weblog die steeds oudere berichten toevoegt lijkt niet echt actueel te zijn. Toch heb ik net pas een paar foto’s van de expositie van Sophie Calle bekeken en heb ik ze net pas geüpload naar mijn site. En ‘net’ is toch vrij actueel zou ik denken, ook al betreft het mijn bezoek aan deze expositie van tien dagen geleden.

‘Take Care of Yourself’ luidden de slotwoorden waarmee Sophie Calle’s toenmalige geliefde de relatie per e-mail verbrak. Ze heeft het advies ter harte genomen en de e-mail tot inzet gemaakt van een kunstwerk. Wat begon als een vraag aan een goede vriendin, kreeg ten slotte de omvang van een project waarin 107 vrouwen betrokken werden. Onder hen bevonden zich een mediator, een taalkundige, een psychiater, een specialiste vrouwenrechten bij de VN, een schooljuffrouw, een politieofficier en Calle’s eigen moeder, maar ook een romanschrijfster, een helderziende, een actrice, een zangeres, een danseres en een clown. Op verzoek van Sophie Calle hebben zij allen vanuit hun eigen professionele deskundigheid de e-mail van de minnaar geanalyseerd, becommentarieerd en er in een aantal gevallen een antwoord op geformuleerd. In Take Care of Yourself heeft deze veelheid aan gesproken, geschreven, gezongen en gedanste reacties vorm gekregen in een installatie van teksten, foto’s en beeldschermen, waarop filmpjes worden afgespeeld. Het is een verrassende opeenstapeling van interpretaties die het werk niet alleen ver boven zijn pijnlijke aanleiding doet uitstijgen, maar ook loszingt van het autobiografische. (bron: museum De Pont)

Voor degenen die ik nu nieuwsgierig gemaakt heb… de expositie is al afgelopen en staat nu opgesteld ergens in Kopenhagen. Sorry. Aan de andere kant, het was echt heel mooi om te zien, te horen en te lezen hoe al die vrouwen hun eigen interpretatie hebben gegeven op de e-mail van Sophie Calle. De e-mail leek haast geen e-mail meer te zijn maar een belangwekkend historisch geschrift dat nauwkeurig door allerlei experts onderzocht werd. Maar het was ook heel erg veel tekst, en nog steeds heb ik daar moeite mee in een museum voor beeldende kunst. Bij dit soort exposities vind ik dan ook dat het museum eigenlijk een dvd zou moeten meeleveren bij het toegangsbewijs zodat je als bezoeker thuis op je gemak al die (bewegende) beelden en teksten op je gemak vanaf de bank nog eens kunt bekijken. Die dvd opsturen zou ook kunnen. Zeker op zo’n drukke dag als die zondag.