Peerke
Gisteravond bij de friettent (ik ben aan het lijnen) stond een vrouw met kind te wachten op haar patatjes. De friettent wordt momenteel gerund wordt door een Koreaans echtpaar en verkoopt hele lekkere Belse frietjes. Hoe multi-culti wil je het hebben. De vrouw zat wat te spelen met haar zoontje totdat een grote papieren zak op de balie werd gezet met de mededeling dat deze voor haar was. ‘Kom Peerke, het eten is klaar’.
Twee dingen. ‘Het eten is klaar’ roept normaal gesproken iemand die het eten zelf bereid heeft. Nu klonk het alsof de vrouw altijd op deze manier ‘kookt’ voor haar kind. En misschien doet ze dat ook wel, gezien haar omvang. Ten tweede: Peerke. Een naam die ik al vaak heb horen vallen in Tilburg. Meestal als ‘Peer’ door al wat oudere geboren en getogen Tilburgers die op die manier iemand aanspreken die eigenlijk van geboorte ‘Peter’ heet. Net zoals mijn vader eigenlijk Gerard heette maar door iedereen Sjeer genoemd werd. Een bekende Peerke in Tilburg is bijvoorbeeld Peerke Donders. Peerke is dus een ouderwetse benaming voor Peter. Dacht ik.
Eigenlijk zou ik moeten zeggen dat Peerke een heel wat beter alternatief is voor de vele Wesleys en Kevins die de afgelopen jaren de wereld in geholpen zijn, maar wat klinkt het toch opeens ouderwets. Niet zoals Jacob of Willem of Johan. Dat vind ik mooie en tijdloze namen. Bij Peerke ben ik bang dat het kind voorgoed vastgeketend zal zijn aan de wijk waarin het geboren is. Arme Peerke. Nu ken ik toevallig een Peer die Peter heet. Eens kijken hoe die gaat reageren als ik hem de eerstvolgende keer met Peerke aanspreek.


























