SpoenkJack Tummers

Kijken naar een brandje blijft leuk, of je nu vijf jaar bent of vijftig. Vanaf de snelweg kon ik de rookkolom al vanaf Helvoirt goed zien en bij het binnenrijden van Tilburg besloot ik er nog even langs te rijden. Als ik niet op de motor was geweest was het me niet eens gelukt er te komen, zo druk was het met automobisten en fietsers die her en der op een grasveldje hun vervoermiddel parkeerden alsof het om een festivalbezoek ging. Sommigen kwamen net terug van de Efteling of de Beekse Bergen. Wat er is er dan leuker dan de dag af te sluiten met een mooie fik? Bij voorkeur vanaf het bankje waar je in de zomer toch al iedere avond even gaat zitten tijdens de wandeling. De brand was dit keer overigens bij papierhandel Heijnen. Meer recente info via BrabantsDagblad.nl.

Nog steeds een plezier om naar te kijken, al was het alleen maar omdat je er altijd meer in ziet dan de beelden zelf: Große Geister van Thomas Schütte, nrs. 4, 5 en 14, museum De Pont in Tilburg. Alleen altijd weer jammer dat je er niet even met je plakkerige handen aan mag zitten. Het zou nog een extra dimensie toevoegen aan de vele dimensies die dit werk toch al heeft.

Informatie over de expositie: website De Pont »

Door het lezen van Wereldreis op de blog van Marinet Haitsma moest ik terugdenken aan iets soortgelijks. Ik dacht dat ik er al eens over geschreven had, maar toch niet. Gewoon vergeten, net zoals de man zelf inmiddels wel vergeten zal zijn. Ik zag hem regelmatig wandelen, ergens tussen de eerste straat voor en de eerste straat na het viaduct onder het spoor. Dat spoor scheidde de man, en mij, van de supermarkt aan de andere kant. Op de fiets is het van mij naar die supermarkt ongeveer vijf minuten, als het tegenzit. En dan voornamelijk vanwege de drie stoplichten die er op dit traject staan. Een stukje van niks. Toch deed die man er te voet minstens een half uur over, maar waarschijnlijk langer. Soms, als ik terugfietste via de andere kant van de weg, zag ik hem bij het stoplicht staan. De laatste blokkade voor het uiteindelijke doel. En dan moest hij later natuurlijk dat hele eind nog terug. Wandelen kon je het dan ook niet noemen wat hij deed. Snel schuifelen zou ik het noemen, maar dan met 1 à 2 centimeter per keer per voet. Zijn rug gekromd, zijn hoofd naar beneden, leek hij in opperste concentratie te zijn. Strak starend naar de stoeptegels, alsof hij die inmiddels stuk voor stuk herkende. Die tegel met dat gebroken hoekje rechtsboven zou hem dan vertellen dat hij op ongeveer eenderde van de afstand was. En die andere, die met dat opgedroogde stukje kauwgum, zou betekenen dat hij bijna bij het viaduct was. Af en toe stond hij even stil, tilde zijn hoofd zo ver mogelijk omhoog en tuurde dan van over de rand van zijn bril naar de einder. Hoe ver nog. Hoe lang blijf ik dit nog doen. Hoe lang leef ik nog.

Op een dag zag ik hem niet meer. Misschien leeft hij nog wel en krijgt hij zijn boodschappen nu thuisbezorgd. Er is, nu ik hier over schrijf, wel iemand anders die het stokje van hem overgenomen heeft. Een vrouw met een rollator die hetzelfde traject aflegt, maar dan nog een stuk langer. Ook haar zie ik soms twee keer achter elkaar. Op mijn heen- en op mijn terugweg van de supermarkt. Haar route loopt door het parkje bij mijn flat, zodat ik haar ook weleens voorbij kan zien schuifelen vanaf mijn balkon. Op de terugweg heeft ze dan drie vier plastic zakken die aan weerszijden van de rollator hangen, met in het mandje nog een extra tas. Ook zij schuifelt, zij het iets sneller. Wat ga ik doen als ik straks oud ben? Laatst nog zat ik op de stoeprand bij een gebouw terwijl er een vrouw met een rollator voorbij kwam. ‘Even lenen?’ vroeg ze glimlachend. ‘Nou’, zei ik, ‘Ik zou bijna zeggen ik kan niet wachten tot het zover is’. ‘Ik kan het je niet aanbevelen’ was haar antwoord. Nee, dat niet. Maar ik heb wel veel respect voor ouderen die blijven schuifelen terwijl ze ook zouden kunnen blijven zitten. Zoals ik straks misschien wel, achter mijn laptop. Schrijvend over wat ik zoal voorbij zie schuifelen onder het raam van mijn kamertje in een of andere bejaardenflat.

Terwijl ik onlangs even op iemand moest wachten, bladerde ik door een exemplaar van de Encyclopedie van Tilburg dat daar op een tafeltje lag. Ik ben zelf geen Tilburger van geboorte, maar vind dit soort initiatieven om wetenswaardigheden van een stad of streek te verzamelen altijd erg leuk en aanmoedigingswaardig. Terwijl ik zo aan het bladeren was kwam ik een stukje tegen over de oude begraafplaats aan de Bredaseweg waar ik regelmatig wel eens oploop om er foto’s te maken. Het blijkt dat deze begraafplaats ooit in opdracht van de Fransen is aangelegd, ergens tussen 1811 en 1813. De toenmalige locatie voor dit kerkhof was gelegen buiten de bebouwde kom. Als je het kaartje bekijkt van de stadsgrenzen van het huidige Tilburg, de deelgemeenten Berkel-Enschot en Udenhout niet meegerekend, kun je zien dat het kerkhof (de rode ‘punt’) zich al lang niet meer buiten de bebouwde kom bevindt, maar eerder in het centrum. Hoewel, het centrum is geografisch gezien ook al lang niet meer het centrum. Het beste bewijs hiervoor leveren de pizzeria’s die aan huis bezorgen. De meeste van deze pizzeria’s zijn allemaal gevestigd in wat nu nog steeds Tilburg-West heet en waar ik zelf ook woon. Geografisch gezien het centrum van het huidige Tilburg en de ‘ideale’ locatie om als uitvalshaven te dienen voor de jongeren die met hun brommertjes pizza’s moet gaan bezorgen bij mensen thuis. Nou ja, als je bedenkt dat het vanaf Tilburg-West tot in de uithoek van de wijk De Reeshof nog steeds 9 kilometer is…

Ik stond aan de balie van een klein restaurant en kiepte het kleingeld uit mijn portemonnee in mijn handpalm. Ik friemelde wat tussen de verschillende munten, en ik weet niet of het door dat friemelen kwam of door een combinatie van zon en zin, maar opeens had ik trek in een ijsje. Een ijsje van 75 cent. Zo eentje waar nog net geen grote munt van een gulden voor aan de pas hoefde te komen. Alleen maar wat dubbeltjes of kwartjes, misschien aangevuld met een enkele bruinkleurige stuiver. Zo’n ijsje waar je het papier langzaam van af moest trekken omdat het door de kou en een laagje plakkerige siroop aan de verpakking vastgeplakt zat. Maar al had ik genoeg munten gehad, ze verkochten in dat restaurant geen ijs. Het was het restaurant van het Verbeeten Instituut in Tilburg, waar kankerpatiënten behandeld worden, veelal door bestraling. Ik had daar afgesproken met vriendin L. die sinds een paar maanden weet dat er een prop in haar hoofd zit die daar niet thuishoort. Met een taxi wordt ze nu al enkele weken thuis opgehaald en weer teruggebracht. Nog drie weken en dan zit de behandeling erop en wordt gekeken of de prop geslonken is en of de celgroei tot stilstand is gekomen. Ik hoop het. Verder dan dat denk ik nu nog niet, en vriendin L. al helemaal niet. Zou dat de reden zijn waarom ik op dat moment opeens moest denken aan ijsjes van 75 cent? Wie weet. IJsjes van 75 cent zijn tijdloos en zorgeloos, ook al kosten ze nu iets meer.

Job Cohen, Marleen Barth (Eerste Kamer) en Annegien Wijnands (Provinciale Staten) waren gisteravond te gast in Tilburg in Café Philip. Ondanks de regen wilde ik toch even gaan kijken en luisteren. Ik vind politiek nu eenmaal interessant, hoewel ik het ook kan verafschuwen. Buiten tegen de gevels van het pand hingen felrode banieren te wapperen met het logo van de PvdA en uit luidsprekers klonk strijdvaardige muziek. Muziek uit films als Indiana Jones en Star Wars. Hier moet je zijn, hier gebeurt het. Dat was de boodschap. Eenmaal binnen leek er weinig aan de hand. Ballonnen hingen aan de muren, rozen lagen op tafeltjes en stoelen. Toen Job Cohen binnenkwam werd er geapplaudiseerd, veelal door leden van zijn eigen campagneteam. De politieke praatjes waren voorspelbaar van toon en inhoud. ‘Het moet eerlijker’. In de zorg, het onderwijs, de lasten van de economische crisis. Uit het publiek kwam de vraag hoe de PvdA staat tegenover megastallen. ‘Daar zijn we tegen’, was het antwoord. En hoe zit het met de bezuinigingen ten aanzien van natuur(behoud)? Nou, ‘de PvdA vindt natuur heel erg belangrijk en daar moet dus goed over nagedacht worden’. Standaard antwoorden van een politicus in verkiezingstijd. De PvdA probeert wanhopig zijn plek te hervinden binnen politiek Nederland, maar slaagt daar in zijn geheel niet in. Het blijft vasthouden aan oude kreten als ‘samen sterk’ en ‘sociaal en rechtvaardig’. Op zich niks mis mee. Toch klinken deze uitspraken alsof ze thuishoren in een Polygoonjournaal van tientallen jaren geleden, en niet in een verkiezingscampagne van een politieke partij anno 2011.

Vandaag was de gehele fractie van de PvdA op bezoek in Tilburg. Opgesplitst in een aantal groepen bezochten ze diverse afdelingen van de Diamant Groep, een leerwerkbedrijf dat ongetwijfeld het een en ander zal gaan merken van de bezuinigingsmaatregelen van het huidige kabinet. Het lijkt nog ver weg, maar over een weekje of zes zijn er alweer Provinciale Verkiezingen. Veel politieke partijen beginnen daarom nu al met her en der door het land werkbezoekjes af te leggen. Vijf fractieleden, waaronder Job Cohen, Mariëtte Hamers en Tweede Kamer voorzitter Gerdi Verbeet brachten een bezoek aan het DOCT, het Dierenopvangcentrum Tilburg. Of Job Cohen veel van dieren houdt? Ik betwijfel het. Zelfs een klein hondje dat hem smekend vanachter de tralies van een kooi stond aan te kijken kon zijn handen niet uit zijn broekzakken doen halen. Zelfs een kleine buiging richting het dier kon er niet vanaf. Gerdi Verbeet was heel wat enthousiaster. Ze sprak met de vaste medewerkers en vrijwilligers en bezweek bijna bij het zien van een boxer met pups. Ze heeft zelf vroeger een boxer gehad vertelde ze, alleen nu, met die drukke baan van haar. Geen tijd. Waarom dan geen honden en katten toelaten in de Tweede Kamer? Ik heb het haar voorgesteld maar het schijnt wettelijk niet te mogen. Jammer eigenlijk, het zou een mooi gezicht zijn, overal van die luierende katten op tafels en stoelen. Ik weet zeker dat het de toon en inhoud van discussies alleen maar positief zou beïnvloeden.

Er mag weer gerookt worden in de kroeg en het restaurant. Voor zover ik begrepen heb is de uitzondering alleen van toepassing op horecagelegenheden met slechts één man personeel, of zeg maar géén man personeel. Naïef om te denken dat het daarbij zou blijven. Laatst liepen we in Oosterhout een kroegje binnen waar we weleens vaker komen. De geur van rook kwam meteen op je af en we zijn meteen omgedraaid en weer naar buiten gelopen. Nu is het niet zo dat ik die geur per se smerig vind. Ik heb zelf een jaar of tien gerookt en kan heel af en toe een dun sliertje rook dat kort langs mijn neusgaten drijft wel waarderen. Maar meer ook niet. Zo’n dikke dame met blond geverfd haar die ons gelukzalig aankijkt terwijl ze een diepe haal neemt van haar Belinda sigaret, daar zit ik niet meer op te wachten. Vreemd dat toch veel kroegen het roken van gasten weer toestaan. Ik weet zeker dat veel nieuwe klanten nu weer zullen afhaken. De enige oplossing lijkt me om roken wel weer toe te staan, maar dan met riante stickers van minimaal een halve meter doorsnede op de deur zodat je niet naar binnen hoeft te lopen om te weten of er gerookt mag worden of niet.

De website Clear Air Nederland is begonnen met een inventarisatielijst te publiceren van kroegen waar weer gerookt mag worden. De eerste meldingen zijn al binnengekomen, en voor Tilburg zijn dat tot nu toe: De Reünie, Café Paris, Miller Time café, Café Bolle. Havana, The Talk, cafe Weemoed, Cul de sac, Heuvel 15. Ik vrees dat daar nog heel veel kroegen bij zullen komen.

Op een weilandje naast een woonwijk in Riel werden gisteravond traditioneel de kerstbomen verbrand. Eigenlijk is het met die kerstbomen hetzelfde als met eten koken. Je staat een uur in de keuken en binnen vijf minuten is het op. Kertstbomen mogen een jaartje of wat groeien, worden dan gekapt, mogen een weekje of twee in een emmer in een huiskamer staan en worden vervolgens op een grote stapel in brand gestoken of door de shredder gehaald. Zonde eigenlijk van de bomen en de vruchtbare grond. Toch is zo’n kerstboomverbranding wel leuk om te zien, als het een beetje wil fikken. De brandweer was erbij, dus dan zou je denken dat het wel goed komt met dat brandje. Het duurde echter een hele tijd voordat er eindelijk eens vlammen te zien waren. Her en der waren er al grapjes te horen als ‘Waren we maar naar Moerdijk gegaan’ en ‘Van blussen hebben ze wel verstand, maar een fikkie stoken?…’ De brandweer kon er echter weinig aan doen. De bomen lagen bij mensen thuis de hele dag al op de stoep in de regen, en nat hout wil vooral heel veel roken en niet zo goed branden. Uiteindelijk lukte het nog redelijk en leverde het mij toch nog wel een paar mooie plaatjes op.