SpoenkJack Tummers

Vanochtend om half negen stonden vriend P. en ik paraat aan de Noorderplas in Tilburg Noord om wat foto’s te maken van de zonsverduistering. Collega’s van hem vonden het maar vreemd dat je daar je werkrooster voor omgooit. Foto’s van de verduistering zijn er later op de dag en morgen in de kranten meer dan genoeg te zien, dus waarom dan zo vroeg opstaan om in de kou aan rand van een watertje te gaan staan wachten tot de zon opkomt? Nou, daarom! Omdat je op een foto nog geen zon ziet opkomen en zeker niet zo mooi als deze ochtend. Eerst links een klein puntje dat uitgroeide tot een soort rugvin van een haai. En dan even later rechts daarvan nog zo’n punt! Fantastisch! Nog wat later en de twee punten groeiden aan elkaar tot een sikkel zoals je die normaalgesproken alleen maar ziet bij de maan. Het duurde vreemd genoeg lang voordat ik dat doorhad. Je bent zo gewend aan het zien van een sikkel aan de hemel, overdag, ‘s avonds of ‘s nachts, dat je er eigenlijk altijd vanuit gaat dat dat de maan is. Als het dan net zoals nu de zon is en niet de maan, dringt dat maar nauwelijks tot je door. ‘Oh kijk, een sikkel aan de hemel. Het is nieuwe maan’. Nee, geen nieuwe maan. Nieuwe zon! En een hele mooie.

Stel, je wilt iemand even iets vragen. Dan bel je aan of op en stelt je vraag. Tegenwoordig is dat niet meer zo makkelijk. Communicatie verloopt in veel gevallen bij voorkeur indirect. Dan is de bereikbaarheid minder goed en worden mensen minder vaak lastig gevallen met vragen. Ook de verantwoordelijkheid is dan ver(der) te zoeken. Als iemand het antwoord niet weet is er altijd wel iemand die daar ‘eigenlijk’ over gaat, nooit degene die je aan de telefoon hebt. Zo wilde ik graag iets weten over een zendmast die tussen Tilburg en Loon op Zand staat. Omdat die volgens mij binnen de gemeentegrenzen van Loon op Zand staat belde ik met die gemeente. Eerst een meisje aan de telefoon met de stem van een zestienjarige. Ze wist meteen waar ik het over had, alleen, wie gaat daarover? Drie doorverbindingen later kreeg ik hetzelfde meisje weer aan de telefoon die me mede mocht delen dat de gemeente helemaal niets te zeggen had over die zendmast en dat ik contact moest zoeken met de eigenaar, KPN. Ai, dat kon weleens lastig worden. KPN is gespecialiseerd in communicatie en doorverbindingen. De eerste doorverbinding vond plaats en na wat ruis en gekraak kwam ik in contact met een engelssprekende man met een Indisch accent. Als er niet een paar flatgebouwen in de weg zouden staan zou ik die zendmast bij wijze van spreken uit mijn raam kunnen zien. Logisch dat ik dan iemand uit India aan de lijn krijg. Logisch dat ik dan zeg ‘Excuse me, wrong number’ en ophang en het nog eens probeer. Ettelijke doorverbindingen later en ik krijg te horen dat de persoon die hierover gaat lunchpauze heeft. Later op de dag krijg ik deze persoon toch nog te pakken. Ik moest maar even mailen en dan zou hij intern even navraag doen. Dat lukte en ik kreeg netjes per mail antwoord. De zendmast is al een tijdje helemaal geen eigendom meer van KPN maar van een ander bedrijf. Het websiteadres hiervan heb ik inmiddels, ik durf alleen niet te kijken. Het bedrijf zou weleens bij mij om de hoek kunnen zitten.

Het zijn er niet zoveel, daar had ik letterlijk en figuurlijk niet genoeg puf voor. De enige ‘pufs’ kwamen voor mij uit een blauwe inhaler met de naam Salbutamol. Voor iemand die regelmatig weleens last heeft van zijn luchtwegen is zo’n hoge concentratie aan vuurwerkdampen niet echt jofel. Dat is ook wel te zien op de foto’s. Het beeld van Koning Willem II was nog nauwelijks te zien op de Heuvel en de straat met de naam Korte Heuvel leek wel oorlogsgebied.

Een kleine serie foto’s van een oude fabriekshal uit de tijd dat Tilburg nog bekend stond om zijn textielindustrie. De hal wordt op dit moment gebruikt door het bedrijf Dozenhandel Brabant dat over een tijdje zal verhuizen naar een nieuwe locatie.

Klik hier voor wat foto’s van de fabriekshal »

Nederland vlak? Brabant niet heuvelachtig? Als we maar genoeg afval blijven produceren zal ons landschap vanzelf veranderen. Op de foto zijn de bergen afval te zien van afvalverwerkingsbedrijf De Spinder in Tilburg. In de zomer grazen er schapen op de flanken van de heuvels, in de winter zou men er goed een skipiste van kunnen maken, of in ieder geval een helling voor kinderen om met hun sleetjes vanaf te kunnen glijden. Beter zo dan zoals ik dat vroeger moest doen. Met een groepje trokken we dan naar de Kollenberg in Sittard. Via een steil en kronkelig pad dat we omgedoopt hadden tot bobsleebaan gleden we in een rotvaart naar beneden, om na een scherpe bocht te eindigen midden op een doorgaande weg. Geen drukke weg, dat niet. Maar toch. Als kind neem je vaak meer risico’s dan een olympisch skieër tijdens het onderdeel afdaling of reuzenslalom.

In totaal 647 huurwoningen worden op dit moment gesloopt in de buurt Groeseind-Hoefstraat. Daarvoor in de plaats komen 637 prachtige nieuwe koop- en (sociale) huurwoningen om tegemoet te kunnen komen aan de woonmensen anno 2010. In het centrum zal een prachtig park komen te liggen waar hangjongeren naar hartelust hun nieuwe of gestolen brommertjes kunnen laten zien. Ah nee, laten we positief blijven. Een nieuwe mooie wijk is doorgaans goed voor de sfeer in een buurt. Het is bewezen dat criminaliteit en vandalisme minder vaak voorkomen in buurten die er aangenaam en vriendelijk uitzien. Dat was ook het uitgangspunt van een project in Engeland waar men jongeren voor- en achtertuintjes liet ontwerpen en aanleggen om woonwijken op te vrolijken. Laten we hopen dat het die uitwerking ook in deze nieuwe woonwijk zal hebben.

Behalve wat foto’s van de gevels, voortuinen en deuren en ramen van de huizen, staan er ook een aantal foto’s in het album van het House of Words. Een kunstenaarsproject. Aanvankelijk dachten we dat het de creatieve en psychotische uitspattingen van een (ex)psychiatrisch patient waren. Zo blijkt maar weer dat kunst en gekte dicht bij elkaar liggen.

Klik hier voor de foto’s van de sloopbuurt »

Vandaag was in Tilburg een protestmars georganiseerd tegen dierproeven in het algemeen, en apenhandelaar Hartelust in het bijzonder. Om half elf ‘s morgens was er een bijeenkomst bij het hek van Hartelust in Tilburg Noord. Behalve onschuldige leuzen werden ook regelmatig de woorden ‘dierenbeul’ en ‘dierenmoordenaar’ in de mond genomen. Begrijpelijk, en ik sympathiseer met deze demonstranten. Maar het is niet mijn manier van actievoeren. De ‘kerstkaart’ die men meneer Hartelust graag had willen overhandigen werd door niemand van het bedrijf aangenomen. Ook dat is begrijpelijk. Als ik in de schoenen van meneer Hartelust zou staan zou ik mezelf ook niet laten zien. Waarschijnlijk zat hij achter zijn computer en keek hij naar de beelden van de bewakingscamera’s die bij het hek opgesteld stonden. Het groepje van zo’n vijfentwintig mensen stonden te schreeuwen voor… Ja, voor wie eigenlijk? Behalve die ‘incrowd’ waren alleen een paar agenten aanwezig, twee studenten aan de Fontys Hogeschool voor Journalistiek en ik. Dat wil niet zeggen dat alleen maar deze vijfentwintig fanatieke actievoerders tegenstanders zijn van dierproeven, maar wel de enige die daar ‘s ochtends stonden te schreeuwen. ‘Hartelust, een schande voor Tilburg’. ‘Hartelust, dierenbeul’. Het had iets triests. Misschien is dat wel een eigenschap van de waarheid.

‘s Middags was er een protestmars door het centrum van Tilburg. Ook dat had iets triests. Winkelende mensen bleven even stilstaan tijdens het boodschappen doen voor de Kerst. Een moeder vertelde haar kind dat het iets te maken had met proeven op dieren. Een andere vrouw probeerde haar man snel weer op het rechte pad te krijgen, richting Kruidvat of Mexx. Een agente op de fiets liep achter de menigte aan om in de gaten te houden of er niets ontwettigs voorviel. Halverwege de protestmars hield ik het voor gezien. Ik haalde mijn fiets op bij de bewaakte fietsenstalling en ging naar huis. Net als ‘s middags ging ik meteen achter mijn computer zitten om de foto’s te bewerken en door te sturen naar de verschillende redacties van nieuwsbladen. Omdat ik dat wil, niet omdat ik denk dat iemand hier interesse in heeft. De waarheid is triest. En de waarheid is vaak onmachtig.

Apenhandelaar Hartelust heeft overigens geen website. Je zou eens onverhoopt aandacht trekken…

Foto’s Protestmars »

Omdat ik iemand ben die graag meedenkt en zich verantwoordelijk voelt voor zijn omgeving, heb ik me de afgelopen jaren aangemeld bij diverse panels, enquêtebureau’s en dergelijke. Regelmatig krijg ik dan, meestal via e-mail, een oproep deel te nemen aan een onderzoekje. Vanochtend was het de beurt aan woningbouwvereniging WonenBreburg waar ik mijn flat van huur. Het ging over het sjieke bewonersblaadje dat ik een paar keer per jaar bij me in de brievenbus vind. Of ik het ken? Ja. Of ik het lees? Nee. Einde onderzoekje. Nee zeggen scheelt tijd. En dus geld. Wedden dat ik volgend jaar toch weer een brief krijg met de melding dat de huur weer zoveel procent omhoog gaat?

Gisteren kwam Sinterklaas aan in Tilburg. Met vertraging. Eerst stopte hij aan de kant van de boot van kapper Hardy’s om daar vanaf het dak het Tilburgse volk toe te spreken. Dat in merendeel aan de overkant stond te wachten want dat was de plek waar de Sint zijn eigenlijke intocht zou beginnen. Dat dit zo gepland was is uniek, volgens een van de medewerkers van de organisatie. Ja, zo kun je het ook noemen. Maar Tilburgers zijn niet gek en dus stonden de meesten in de regen te wachten tot de enigszins aftandse boot eindelijk de overtocht zou maken. Dat even draaien en oversteken is trouwens niet makkelijk in zo’n klein en smal haventje als dat van de Piushaven, zeker niet als je van tevoren geen rekening hebt gehouden met het uitstekende stuk kade op het eind. De schipper had duidelijk moeite de boot te doen keren en het duurde daarom veel langer dan gepland vooraleer de boot eindelijk kon aanleggen. Het leek wel een beetje op die scène uit de eerste Austin Powers film waarin hij probeert te keren in een smal gangetje. Geeft allemaal niet. Kinderen vinden dat beetje regen helemaal niet erg. Kinderen niet.

Ik ga het hier niet in negatieve zin hebben over het paard van Sinterklaas. Dat zou je misschien verwachten van iemand die regelmatig blogt over dieren en dierenwelzijn. Er zijn ernstiger misstanden met dieren die de aandacht vragen dan dit ene jaarlijkse evenement. Dat wil niet zeggen dat het paard nergens last van had. ‘Hij doet het weer goed’, vertelde een van de begeleidsters van het paard, ‘maar hij voelt zich allesbehalve gelukkig’. Kijk, en dat hoor ik dan veel liever dan een eigenaar die beweert dat zijn dieren nergens last van hebben en het prima naar hun zin hebben, zoals op paardenmarkt van Hedel vorige week. ‘Dat zijn ze gewend’, ‘Daar merken ze niks van’, ‘Ze stellen zich aan’. Deze begeleidsters zijn zich bewust van wat zo’n tocht door de stad voor een paard betekent. Ook al doet Americo dit al eeuwen en eeuwen, wennen zal het nooit.

Deze week ben ik weer bezig met het maken van wat foto’s van diverse activiteiten van het Kwartiermakersfestival Midden-Brabant. Ik doe dit al sinds 2002, evenals het maken van hun website. Dit jaar is het festival wat kleiner van opzet. Geld, geld en nog minder geld. Toch zijn er leuke dingen georganiseerd, waaronder een voetbaltoernooi waaraan ook plaatselijke clubs deelnamen. Dus niet alleen maar cliënten uit (zorg)instellingen, maar ook cliënten uit de maatschappij.

Klik hier voor de foto’s tot nu toe »