SpoenkJack Tummers

Ik ben lekker bezig. Een weblog die steeds oudere berichten toevoegt lijkt niet echt actueel te zijn. Toch heb ik net pas een paar foto’s van de expositie van Sophie Calle bekeken en heb ik ze net pas geüpload naar mijn site. En ‘net’ is toch vrij actueel zou ik denken, ook al betreft het mijn bezoek aan deze expositie van tien dagen geleden.

‘Take Care of Yourself’ luidden de slotwoorden waarmee Sophie Calle’s toenmalige geliefde de relatie per e-mail verbrak. Ze heeft het advies ter harte genomen en de e-mail tot inzet gemaakt van een kunstwerk. Wat begon als een vraag aan een goede vriendin, kreeg ten slotte de omvang van een project waarin 107 vrouwen betrokken werden. Onder hen bevonden zich een mediator, een taalkundige, een psychiater, een specialiste vrouwenrechten bij de VN, een schooljuffrouw, een politieofficier en Calle’s eigen moeder, maar ook een romanschrijfster, een helderziende, een actrice, een zangeres, een danseres en een clown. Op verzoek van Sophie Calle hebben zij allen vanuit hun eigen professionele deskundigheid de e-mail van de minnaar geanalyseerd, becommentarieerd en er in een aantal gevallen een antwoord op geformuleerd. In Take Care of Yourself heeft deze veelheid aan gesproken, geschreven, gezongen en gedanste reacties vorm gekregen in een installatie van teksten, foto’s en beeldschermen, waarop filmpjes worden afgespeeld. Het is een verrassende opeenstapeling van interpretaties die het werk niet alleen ver boven zijn pijnlijke aanleiding doet uitstijgen, maar ook loszingt van het autobiografische. (bron: museum De Pont)

Voor degenen die ik nu nieuwsgierig gemaakt heb… de expositie is al afgelopen en staat nu opgesteld ergens in Kopenhagen. Sorry. Aan de andere kant, het was echt heel mooi om te zien, te horen en te lezen hoe al die vrouwen hun eigen interpretatie hebben gegeven op de e-mail van Sophie Calle. De e-mail leek haast geen e-mail meer te zijn maar een belangwekkend historisch geschrift dat nauwkeurig door allerlei experts onderzocht werd. Maar het was ook heel erg veel tekst, en nog steeds heb ik daar moeite mee in een museum voor beeldende kunst. Bij dit soort exposities vind ik dan ook dat het museum eigenlijk een dvd zou moeten meeleveren bij het toegangsbewijs zodat je als bezoeker thuis op je gemak al die (bewegende) beelden en teksten op je gemak vanaf de bank nog eens kunt bekijken. Die dvd opsturen zou ook kunnen. Zeker op zo’n drukke dag als die zondag.

Voetbalclub Willem II uit Tilburg komt geld tekort. De club dreigt binnenkort failliet verklaard te worden nadat ze maar amper in staat zijn geweest degradatie te voorkomen. Drie politieke mannen uit de Tilburgse gemeenteraad moeten nu gaan kijken of de club nog te redden valt en of dat op een verantwoorde manier kan. Jan Hamming van de PvdA is een van die mannen. Objectief? Niet echt, want hij is een van de mensen die inmiddels een petitie ondertekend hebben op de website redwillemiitilburg.nl en ook roept hij Tilburgers op het initiatief te steunen door geld te doneren. Inmiddels staat de teller op die website op zo’n 25.000 euro, terwijl de teller van de totale schuld op 5 miljoen staat. And rising…

Eerlijk gezegd had het wat mij betreft al afgelopen mogen zijn met die club. Niet omdat ik de fans hun middagje voetbalkijkplezier niet gun, maar omdat er dan eindelijk een einde komt aan al dat gedebatteer en gedoe rond die club. En niks is voor eeuwig toch? Toen mijn vader nog leefde hadden we het regelmatig over Fortuna Sittard. Net gepromoveerd naar de eredivisie moest er natuurlijk een nieuw stadion komen. Buiten de stad, want voor zo’n topclub is een klein stadion niet toereikend. Op zijn minst moest er veel ruimte zijn voor winkels en restaurants. En nu staat het dan zo goed als leeg. Fortuna Sittard is failliet. En Willem II is ook failliet of zal het opnieuw worden, hoeveel geld de gemeente en de fans er ook in gaan stoppen. Het is tijd voor de fans een andere hobby te gaan zoeken voor op de zondagmiddag. Of gezamenlijk met vrienden de beelden terugkijken van de hoogtepunten van Willem II tijdens hun topjaren. The best of. Fans van Elvis Presley kunnen zich hier al jaren prima mee vermaken.

Vorige week zaterdag – ik gaf al aan dat ik achter loop met mijn berichten en foto’s – was er ‘s middags een actie van de Anti Dierproeven Coalitie op de Heuvel in Tilburg, met daaropvolgend ‘s avonds een lezing van Esther Ouwehand van de PvdD over de situatie omtrent dierproeven in Nederland anno 2010. Interessant, maar je wordt er niet echt blij van. Esther is al jaren bezig met proberen openheid te krijgen omtrent de feitelijke gang van zaken met betrekking tot dierproeven. Ze loopt zich echter keer op keer stuk op de wetten die er op dit moment over gelden in Nederland. Wetten die buiten de wet vallen.

lees verder »

Dat is nou jammer. Ik lees net dat Rita Verdonk aanstaande maandag in Tilburg aanwezig is, samen met bijna alle 31 kandidaat-Kamerleden, voor de aftrap van de verkiezingscampagna van haar partij Trots op Nederland. Niet meer genoeg tijd nog even een t-shirtje te laten maken met mijn eigen logo. Alsof ik dat dat aan zou hebben gedaan en voor haar neus zou zijn gaan staan. Neenee, zo ben ik niet. Of zou ik het onderhand toch wel een beetje meer mogen zijn?

Kun je alleen maar perplex staan of je ook voelen? Volgens mij kan het allebei. Toen ik bij de slijter vanmiddag nog snel even een flesje wijn stond uit te kiezen kwamen een man en vrouw met hun dochtertje de zaak binnen. Terwijl ik nog steeds de prijzen en etiketten aan het vergelijken was van de wijnflessen, gingen ze gedrieën rechts van me staan. De man pakte een kartonnen koker met whiskeyfles uit het schap (à 50 euro), liet hem nog even aan zijn vrouw zien en stoptte hem daarna meteen in de ruime binnenzak van zijn jas. Het dochtertje van een jaar of vijf stond tussen hen in en keek omhoog naar haar vader. Daarna liepen ze weer snel de winkel uit. Vader voorop en moeder met dochtertje op een paar meter afstand er achteraan.

Dat was het. Ze kwamen en waren zo weer weg. Het ging zo snel en zo vanzelfsprekend dat ik niet eens kon reageren. Wat zullen ze thuis tegen elkaar en hun kind hebben gezegd? Kom, we gaan nog even een fles whiskey jatten bij de Gall en Gall? Of zullen ze het tegenover hun dochtertje toch ‘winkelen’ hebben genoemd?
Zelfs toen ik ging afrekenen heb ik er niks meer van gezegd tegenover de verkoper. Dat vond ik niet meer kunnen. Hopelijk ben ik een volgende keer niet meer zo perplex.

En zuipt…

Afgelopen donderdag verscheen de nieuwste versie van Ubuntu. Elk half jaar verschijnt er zo’n nieuwe versie en dan zijn er verspreid over het land kleinere of grotere bijeenkomsten waar Ubuntu-gebruikers elkaar ontmoeten en waar mensen die er nog niet bekend mee zijn uitleg kunnen krijgen over dit besturingssysteem. Ook zijn er dan vaak demonstraties en lezingen over specifieke onderwerpen of programma’s. Ik was er nog nooit naar toe geweest omdat er nog nooit eentje in Tilburg werd gehouden. Een dag voor de ‘party’ kreeg ik echter nog een mailtje van kennis E. die ook al jaren Ubuntu op haar pc heeft staan dat er een mini release party zou zijn in Tilburg. Dan toch maar even gaan kijken…

De release party was in café The Little Devil. Ik moest naar achteren lopen waar ik bijna onderuit ging omdat ik de twee afstapjes niet had gezien. The Little Devil is een klein hardrockcafé en hardrockers en metalfans hebben het meestal niet zo op daglicht. In de achterkamer met mini-podium zaten in het donker een aantal mensen achter laptops gedoken en druk met elkaar in gesprek over gigabytes, megahertzen, batches and patches. Achter de bar een vitrine met skelet en muren vol stickers van voorbije concerten. Niet echt een plek om aan de gewone burger te laten zien dat Linux net zo’n gewoon en gebruiksvriendelijk besturingssysteem is als Windows of Mac. Die kun je tenminste nog in een winkel kopen van een verkoper in een net pak. Dat ziet er toch heel wat normaler en ‘betrouwbaarder’ uit dan een gratis systeem dat je thuis kunt downloaden en waar je dan zelf maar een doosje omheen moet verzinnen.

In de ‘kerker’ van The Little Devil zag ik vooral jonge bleke gezichten achter computers, maar ook een oudere man met blindegeleidestok, een bijna blinde man die kwam kijken naar een goedkoop alternatief voor zijn stokoude pc en een paar gamers. Daar bedoel ik verder niks mee. Iedereen was heel vriendelijk en het was er vooral heel erg ongedwongen, gezellig en heel informatief. Hopelijk vinden ze alleen voor de volgende bijeenkomst een geschiktere locatie die nieuwsgierigen niet zal afschrikken.

Een vrouw houdt een bouwtekening in haar handen van hoe de nieuwbouwwoningen er op die plek straks uit gaan zien. Haar man kijkt de andere kant op. Zo groot zal straks hun nieuwe woning zijn. Beiden glimlachen en ze zien er welvarend en gelukkig uit. Maar schrik niet. De man en vrouw die je hier ziet zijn van hout. Ongeveer 3cm dik en van multiplex en opgebouwd in drie delen. Zo snel heb je de wereld niet veranderd en verbouwd.

In het kader van de week van de biodiversiteit kunnen inwoners van Tilburg meedoen aan de verkiezing van ‘Mooiste boom van Tilburg’. Aanvankelijk wilde ik een foto opsturen van een jonge spruit. Een of ander piepklein en verdekt opgesteld boompje onder het mom van ‘de jeugd heeft de toekomst’. Waarom moeten het ook altijd grote dikke beuken of eiken zijn die dit soort verkiezingen winnen? Bij voorkeur wanneer ze ook nog eens midden op een plein staan, naast een kerk of in het stadspark. Toch heb ik uiteindelijk maar gekozen voor de mispel in ‘mijn eigenste’ parkje, want:

• Er staan maar zeer weinig mispels in Tilburg.
• Het is een sprookjesachtige en levendige boom met kronkelige takken en een prachtige bloei.
• Een boom met een menselijke maat. Niet te klein, niet te groot, dus lekker goed van dichtbij te bekijken.
• ‘Smulgroen-ready’, want de vruchten/noten van deze boom zijn te eten, in het najaar en bij voorkeur na een aantal koude nachten.
• Hij staat vlakbij waar ik woon.

De mooiste boom van Tilburg »

GroenLinks in Tilburg heeft iets unieks bedacht: Smulgroen. ‘Inwoners in parken, het bos of gewoon langs het fietspad moeten daar kunnen stoppen om een framboosje, een braam, noten, bessen, appels of vijgen te rapen of te plukken. Wethouder Marieke Moorman (PvdA, milieu) stemt in met het plan dat GroenLinks daar maandagavond in de raadsvergadering voor indiende.’ (bron: Brabants Dagblad).

GroenLinks heeft duidelijk een paradijselijke lente voor ogen. Nieuw is het echter niet. Her en der in de stad kon men al langs de straat of in het bos melk en aardappels op die manier tot zich nemen. Melk in de vorm van ijsjes met slagroom en aardappels heerlijk gefrituurd in een bakje of puntzak. Lekker smullen in de open lucht. De vogels zullen er straks blij mee zijn.