SpoenkJack Tummers

Het ronddraaiende huis in Tilburg staat er nog. Als het aan de eer en koppige vastbeslotenheid van sommige gemeenteraadsleden zal liggen ook nog een hele tijd, wat de kosten ook zullen zijn de komende jaren. Inmiddels is het al een paar keer stuk geweest, volgesmeerd met grafitti en gekraakt, en hoezeer ik kunst ook de ruimte wil geven, ik kan het met de beste wil van de wereld niet mooi of interessant vinden. De bedoeling van kunstenaar John Körmeling was om wachtende automobilisten bij de rotonde te verwarren en een vervreemding van de werkelijkheid mee te geven door een huis te laten draaien midden op een rotonde. Normaal is het de automobilist die zich voortbeweegt en staat de bebouwing stil. Maar temidden van alle reacties heb ik het woord vervreemding nog niet gehoord, alleen maar ergernis en gevloek. En dat hoort bij het normale beeld van automobilisten in het verkeer, dus dat is niet nieuw.

Wat wel nieuw zou zijn geweest is een ronddraaiende bewegwijzering. Zelf ben ik die nog nergens tegengekomen en ik weet zeker dat dit tot grote verwarring zou hebben geleid.

De Zusters van Liefde in Tilburg hielden afgelopen zaterdag hun ‘Binnenste Buiten’ waar belangstellenden een kijkje konden nemen achter de muren van hun klooster. Zeg maar een soort ‘Indoor/Outdoor Luxury Barbeque and Finger Buffet’ (linkje), maar dan zonder de luxe. De lange tafel met hapjes voor de binnenkomers was erg sober en volgens sommigen ook niet al te smakelijk. Ook de inrichting was sober. En stoffig en muffig, net als de bewoners eerlijk gezegd. Binnen hield ik het dan ook niet lang vol en ben al snel de binnentuin in gevlucht waar op dat moment net een paar bewoners door een verzorgster de tuin in werden geschoven, op een grasveldje en onder een boom. Ze zijn misschien sober die nonnetjes, maar zeker niet gek of arm.

‘s Middags zou er ook nog een dansvoorstelling gegeven worden door studenten van Factorium Podiumkunsten, maar dat heb ik helaas gemist. Wel nog een dode vogel gevonden die daar al een hele tijd moet hebben gelegen. Raar dat niemand die even opgeruimd heeft, maar misschien is men daar wel zo vertrouwd met de dood dat dit soort details ze niet eens meer opvallen.

Morgenmiddag is in Tilburg in het kader van festival Incubate een performance te zien van Hermann Nitsch. Kort gezegd zijn dit bloederige offerrituelen waarbij het bloed en de ingewanden van een dood dier gebruikt worden om zodoende alle zintuigen van de toeschouwers en de deelnemers maximaal te kunnen prikkelen zodat een bewustzijnstoestand wordt bereikt waarin het levensproces op intense wijze kan worden ervaren (bron: wikipedia). Aldus Hermann Nitsch. Zelf word ik al een beetje misselijk als ik ten tijde van een bloedneus mijn eigen bloed achter in mijn keel voel glijden.

Vanochtend kreeg ik een sms’sje met de vraag of ik morgenmiddag even mee wilde helpen bij een kleine demonstratie tegen deze performance. Maar ik ga niet. Het dier is al dood en komt rechtstreeks uit een slachterij waar het anders toch maar zou zijn vermalen tot wederom dood voedsel. Nu krijgt het alsnog een soort tweede leven. De kunstenaar kan zijn ding doen, wat ik prima vind, en wie daarin geïnteresseerd is kan gaan kijken. Ik zie daar het kwaad niet van in. En dieronvriendelijk vind ik het ook niet, eerder mensonvriendelijk. Het dier kan in zijn dode toestand als een soort martelaar nog even laten zien hoe het hem en duizenden van zijn soortgenoten dagelijks vergaat in de vele slachterijen van ons land. En de mens kan tijdens deze performance nog even duidelijk maken waartoe hij allemaal in staat is. Je vraagt je zelfs af waarom de mensen die in een slachterij werken, met de hele dag door de blik en geur van ingewanden en bloed om zich heen, niet allemaal mensen zijn met een verhoogde staat van bewustzijn. Maar niets is minder waar.

Wie het live wil zien moet natuurlijk zeker gaan kijken, maar dan zonder mij. Anders kun je volstaan met even een korte blik te werpen op de video’s van een performance uit 1982 in Eindhoven. Zo te zien is er weinig veranderd in de performances van Hermann Nitsch gedurende de laatste 27 jaar. Zijn schilderijen, een soort action-painting, vind ik overigens wel mooi. Een paar daarvan hangen momenteel in museum De Pont.

Eergisteren ben ik even mee gaan kijken naar het opstijgen van luchtballonnen. Vriendin M. moest daar foto’s van maken en ik vind het zelf ook altijd wel mooi om te zien. Ooit zat ik zelf eens in zo’n mandje en verbaasde me er toen over dat het zo stil kan zijn daarboven. Maar een paar honderd meter boven de grond en je hoort niets anders meer dan af en toe het aan- en afzetten van de gasbrander voor de hete lucht. Voor de rest doodse stilte en de wens dat je als mens zelf zou moeten kunnen vliegen. Die avond bleven de ballonnen echter aan de grond. Het waaide te hard en wij hebben twee uur voor niks op een bankje zitten wachten temidden van de lucht van hamburgers en braadworst en de luide muziek van een diskjockey die de stemming erin probeerde te houden.

Gisteravond zijn de ballonnen dan alsnog de lucht ingegaan. Dit keer kon ik het wel zien gebeuren, maar dan vanaf een balkon op de zestiende verdieping van een flat. Even later een telefoontje van vriendin M. met de melding dat ze in één van de ballonnen zat. Even over en weer wat aanwijzingen geven en zij wist in welke flat ik zat en ik in welke ballon zij zat. En dan blijf ik het toch raar vinden, die mobiele telefoons. Als ik doorgaans met iemand op die manier bel kan ik me nog voorstellen dat er een soort onzichtbaar lijntje is dat ons met elkaar verbindt. Beiden staan we met onze voeten op de grond en ook de zendmast is verbonden met de aarde. Maar als ik dan opeens sta te praten met iemand die ik niet kan zien maar waarvan ik weet dat die daar in de verte ergens in de lucht hangt, voel ik me haast even die inboorling die voor het eerst een stem uit een grammofoon hoort komen. Hoe al dit soort technische dingen werken kan ik in theorie wel enigzins volgen, maar écht begrijpen doe ik het nog steeds niet.

Het is weer zover, we hebben er weer een nationaal evenement bij: de Nationale Traploopweek. Van 14 tot en met 18 september wordt iedere Nederlander opgeroepen de trap te nemen in plaats van de lift. Het Diabetes Fonds en de campagne 30minutenbewegen hebben hiertoe opgeroepen omdat traplopen gezond is en onder andere diabetes type 2 kan voorkomen. Verzekeraar Interpolis in Tilburg (foto) heeft al aangegeven mee te doen aan de actie. Werknemers worden van tevoren wel nog in de gelegenheid gesteld een extra ziektekostenverzekering af te sluiten voor de duur van de Traploopweek. Door de drukte verwacht men onder de deelnemers zeker enkelen die te maken zullen krijgen met acute hartklachten of zelfs mensen die door haastige spoed of vermoeidheid van de trap zullen vallen.

Bewoners van laagbouw kunnen zich inschrijven op het gebruik van de trappen van buurtbewoners of deelnemen aan het collectief belopen van een openbare trap zoals die van een treinstation, naburig kantoorgebouw of warenhuis. Een keukentrapje voldoet ook, alleen moet men in dat geval het aantal keren traplopen meerdere malen herhalen. En mocht ook een keukentrapje niet meer voorhanden zijn, dan kan in het uiterste geval ook gebruik gemaakt worden van de stoeprand voor de deur.

Gisteren was het weer Roze Maandag op de Tilbugse kermis. Mensen (homo of hetero) dragen roze kleding of alleen maar een soort roze wuppie. Een groepje jongeren zwerft over de kermis en plakt gevraagd of ongevraagd stickers van Gay.NL op mensen of voorwerpen. Wild uitgedoste travestieten en stoere homo’s in zwart leer (met gaten) flaneren door de menigte en laten zich door iedereen op de foto zetten.
Tot zover is het leuk, maar toch krijg ik steeds de indruk dat het velen vooral te doen is om te laten zien hoe vrij ze wel niet zijn om hun geaardheid te tonen. Daarbij draait veel om sex. Zoveel zelfs dat ik daar onbewust bij het maken van foto’s door beïnvloed werd. Of zou ik die dingen ook gezien hebben op een dinsdag of woensdag of donderdag?

Zo’n troep als het was in de straten van Napels kan het in Tilburg gelukkig nooit worden. Daarvoor zijn er namelijk overal van die innovatieve bakken geplaatst waarin het huisvuil ondergronds kan worden opgeslagen totdat deze – meestal een keer per week – geleegd worden. Op die manier ligt ons afval nooit meer zomaar op straat zoals vroeger en wordt stankoverlast tegengegaan. Mooi toch hoe de techniek altijd weer oplossingen weet te vinden voor hedendaagse problemen.

Snoep, heel veel snoep heb ik zien bungelen rond de nekken van de jeugdige wandelaars. Zelf had ik ook wat bij me voor twee meiden van 10 en 12 jaar, alleen heb ik deze helaas niet gezien omdat ik op tijd weer elders moest zijn. De twee zakken met snoep kocht ik bij Jamin en ik was niet de enige. Helemaal voorbereid op de vele snoepers stond er een groot rek bij de ingang van de winkel gevuld met drie soorten zakken snoep, allemaal voorzien van een handig lintje voor om de nek.

Op zich natuurlijk leuk voor de kinderen om zo in een grote groep een paar avonden achter elkaar een bepaalde afstand te lopen, maar iedere avond – ik heb de route nagekeken – liep men alleen maar kringetjes door de stad. Nu is Tilburg behoorlijk groot, dus zo’n afstand van 4 keer 5 kilometer kan makkelijk, maar wie gaat er nu voor zijn plezier een paar uur achter elkaar door de stad wandelen? Dan ga je toch veel liever even naar een mooi park of bos? En om wandelen bij kinderen nu meteen weer te moeten belonen met snoep lijkt me opvoedkundig ook niet helemaal correct.

Kocht ik niet zelf ook een zak snoep voor die kinderen? Ja, want dat is toch het makkelijkst. Eerst had ik een paar mooie handdoeken voor ze willen kopen vanwege de vele regen de afgelopen dagen, maar handdoeken vreten ze niet. Snoep hoort bij kinderen zoals een tandarts bij volwassenen hoort. Sommige dingen veranderen niet. Nu moet ik alleen van die kleurige kauwgomballen zien af te blijven die in die zakken zitten, of zou het ze misschien niet opvallen als ik er daar een paar van neem?

Gisteren konden de mensen in Tilburg behalve voor de Europese Verkiezingen ook hun stem uitbrengen voor of tegen een beoogd megawinkelcentrum in Tilburg Noord. Onder het motto ‘helemall wel’ of ‘helemall niet’ stemden zo’n 47% voor en 53% tegen en dus komt die mall er godzijdank niet. Maar terwijl ik om mij heen eigenlijk alleen maar mensen hoorde die vierkant tegen waren, zou dus toch nog bijna de helft er veel voor voelen hun vrije dagen door te kunnen brengen in zo’n winkelpretpark. Dat stemt niet echt gelukkig.

Vlug in- en uitstappen a.u.b., want de kermis is weer in de stad en dat betekent draaien, draaien en nog eens draaien. Zo vlug mogelijk achter elkaar en zo vaak mogelijk, want er moet geld verdiend worden, want de kermis is weer in de stad en dat betekent…