SpoenkJack Tummers

Vanavond werd in de Universiteit van Tilburg de jaarlijkse Warandelezing gehouden, dit keer door Wubbo Ockels. Thema was duurzame energie. Bij de ingang van de zaal stond een bord met de titel van de lezing: En nou even allemaal heel hard blazen. Dat zal wel over windenergie gaan dachten we, maar het werd de zon. Heel veel zon. Van zonnepanelen op de daken van alle huizen tot een superbus en een elektrisch aangedreven veerboot van Den Helder naar Texel. Het kan allemaal en het kan allemaal heel snel. Als de grote bedrijven en de politiek maar mee willen werken. En daar schort het aan (in)zicht op de toekomst. Ondanks heel wat dia’s met neergaande grafieken en sombere rekensommetjes was zijn boodschap toch heel positief. We leven volgens hem in een boeiende tijd met veel veranderingen en innovaties. En wat eerst saai en onwennig is (een electrische auto) wordt straks hip en modern. Wie dan nog in een auto rijdt met verbrandingsmotor wordt volgens Wubbo door de rest beschouwd als zijnde een ‘looser’. En dat is wel grappig, want waar ik ooit nog schreef dat ik nooit of te nimmer een electrisch aangedreven motorfiets zou willen, ben ik afgelopen week van mening veranderd. Ik zat op de fiets en stond stil bij een stoplicht. Naast mij stopte een scooter. Voor de verandering zat de eigenaar nu eens niet de hele tijd aan het gashandel te draaien, want dat had ook helemaal geen nut bij zijn electrische scooter. Toen het licht op groen sprong schoot de scooter vooruit en ging er met een heerlijk zoevend geluid vandoor. Waarom ook niet? Klinken niet alle coole zwevende auto’s uit Star Wars zo?

‘This was 16 years ago, at the United Nations Conference on Environment and Development, also known as the Rio Summit, Earth Summit (or, in Portuguese, Eco ’92), a major conference held in Rio de Janeiro from June 3 to June 14, 1992. the UN international Environmental Conference. Did anybody listen?’

‘Terwijl de meeste vogels zich opmaken voor de najaarstrek…’ Zo begint een nieuwsbericht per e-mail over vogels dat ik zojuist ontving. Alsof er niks aan de hand is. En voor die vogels zal dat ook zo zijn. Die weten niks af van de problemen van ons mensen om vraag, aanbod en verdeling van goederen in de wereld in balans te houden. ‘Het loopt uit de hand…’, ‘Dit kan zo niet door blijven gaan…’. Iedereen weet het, al decennia lang, en niemand die een oplossing weet of deze durft aan te dragen. Grondstoffen raken op, net op het moment dat een land als China nog eens extra de schop in de grond steekt. Er zijn zelfs al plannen om in de diepten van de wereldzeeën de bodem van de aarde te gaan ontginnen om de machines maar te kunnen laten draaien. Om de productie nog eens op te kunnen voeren, om nog meer geld te verdienen, om nog meer macht te vergaren. Het zal nooit ophouden, niet uit zichzelf. Of wel uit zichzelf, als opeens alles stilvalt omdat het systeem niet meer werkt. Een luchtcirculatiesysteem werkt alleen maar goed zolang de filters niet verstopt raken. Dan moet het systeem even stilgelegd worden om de filters te vervangen. Maar dit soort filters heeft de economie niet. Die blaast door totdat we stikken in ons eigen systeem omdat niemand durft te zeggen dat we even rustig aan moeten doen.

lees verder »

Wat heb ik vroeger uitgekeken naar die magische jaren 2000 en 2001. Een Space Odyssey zou het worden, of op z’n minst toch zwevende auto’s en een basis op de maan. Het werd echter meer CO2 op een mindere aarde. Nu leven we dan alweer in het jaar 2010, maar met die Second Odyssey, The Year we make Contact wordt het volgens mij ook al niks. De tijd gaat voor mijn gevoel zo snel voorbij dat je zou denken dat het er onderhand toch eens van zou moeten komen. Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat dat wat we als mensen kunnen bedenken in theorie ook te realiseren is. Of het zou moeten zijn dat we ons overschatten en te veel haast hebben en daarmee de toekomst juist van ons afschuiven. ‘Stilstand is achteruitgang’ zou dan veranderd moeten worden in ‘tijdelijke stilstand is vooruitgang’. Die zwevende auto wil ik dan nog wel even op wachten.

Op dit moment verschijnen er veel boeken en worden vele webpagina’s volgeschreven over de profetieën van de Maya’s voor het jaar 2012. Het mooie van deze voorspellingen is dat ze een bodem van waarheid lijken te hebben omdat ze parallel lopen met bestaande astronomische verschijnselen, maar de interpretaties van de voorspellingen lopen heel ver uiteen. De een geeft reden voor hoop, de ander doet je wanhopig afvragen waar je tegen die tijd nog weg kunt kruipen als de wereld vergaat. Gelukkig is achteraf altijd gebleken dat het gros van dit soort voorspellingen nooit uitkomt.

Nostradamus was ook iemand die kon voorspellen. Tenminste dat dacht hij en velen met hem. En nu heb ik altijd een zwak gehad voor het onverklaarbare en mysterieuze en dus kocht ik in 1990 een boekje met de titel De profetieën van Nostradamus. De voorspellingen – en verklaringen – die in dit boekje gegeven werden richtten zich toen vooral op de naderende eeuwwisseling. De meesten hiervan kwamen niet uit en daarom zijn in de loop van de jaren vele nieuwe boeken verschenen rond Nostradamus met nieuwe interpretaties onder het mom van het zal wel een keertje raak zijn. Maar de auteurs schijnen dan te vergeten dat Nostradamus een flinke baard had en ik heb altijd gehoord dat mannen met baarden niet te vertrouwen zijn. Klein detail, maar ik denk ik zeg het maar even.

Informatie op het internet is niet altijd juist. In het echt ook niet (zet de tv maar even aan), maar omdat het internet op dit moment voor mij de belangrijkste informatiebron is, betekent dit dat ik altijd moet checken en dubbel-checken of iets wel waar is of niet. En dat is toch anders dan vroeger. Vroeger haalde ik mijn wijsheid uit boeken, want wat er in een boek stond was waar want de waarheid staat gedrukt. Of ging dat over liegen? In elk geval duurde het altijd weer een poos voordat een andere schrijver een ander boek had geschreven om dat wat niet klopte te kunnen verbeteren. Soms was een journalist in een krant hem voor, maar die krant moest je dan ook maar net onder ogen krijgen. Het komt er dus op neer dat een waarheid vroeger veel langer meeging dan nu.

lees verder »