SpoenkJack Tummers

Voor liefhebbers van zowel motorrijden als tuinieren heeft het bedrijf Green Bikes uit Groot-Brittanië een plantenbaksysteem ontworpen dat eenvoudig op iedere kofferdrager gemonteerd kan worden. Op de foto is het eenvoudigste model te zien. Gemaakt van gevlochten riet met kunststof binnenbakje biedt dit rekje plaats aan maximaal drie plantjes per zijde. Op de plaats waar nu nog een standaard topkoffer is gemonteerd kan een maxi-bak extra ruimte bieden voor bijvoorbeeld grotere planten zoals varens of hangplanten. Behalve het hier getoonde rieten model zijn er ook nog kunststofversies te krijgen met diverse vrolijke motiefjes, en een luxe aluminium model met ingebouwd bewateringssysteem. Een eco-versie hiervan waarschuwt de eigenaar als het gaat regenen zodat deze even een kort ritje kan gaan maken met de motor om optimaal gebruik te maken van natuurlijk regenwater. Dit laatste model verkoopt vreemd genoeg nog niet zo goed.

‘Dat wordt niks meer’, reageerde de moeder van vriend H. nadat ze met haar vingers aan de eitjes had gevoeld. Te koud. We waren even op bezoek op haar boerderij, om te kijken naar de jonge vogeltjes en de lammetjes. Blijkbaar leggen vogels wel eitjes, maar niet alle eitjes worden door de vogels bebroed zodat ze ook uit kunnen komen. Het nestje dat M. – een dochter van de broer van H. – hier in haar handen houdt kon weg. Alsof je een aardappelplant uit de grond trekt, ziet dat het niks meer wordt met die aardappel, door ziekte of wat dan ook, en dan de plant over je schouder op de komposthoop gooit. Maar zo gaat dat nu eenmaal. Gelukkig vliegen er in de grote volière genoeg kanaries rond met her en der nestjes jonge vogeltjes, dus die paar eitjes kan de natuur wel missen.

Daarna zijn we nog even gaan kijken naar het graf van Mickey. Een soort kleine dodenherdenking. Op het graf stond een eenvoudig kruis dat H. daar achteraf geplaatst moet hebben, want op de foto van anderhalf jaar geleden is alleen maar het viooltje te zien dat MT toen meegenomen had. Als het een beetje meezit krijgt Mickey trouwens binnenkort posthuum nog wat aandacht via het ledenblaadje van het DOCT, het Dierenopvangcentrum Tilburg. Voor dit blaadje heb ik foto’s gemaakt van een aantal honden en katten die in het asiel verblijven en die op de voorkant moeten komen te staan. In ruil daarvoor krijg ik een pagina waar ik wat tekst over mezelf op kwijt kan, en bij die tekst heb ik een foto van Mickey gestopt. Het zou leuk zijn als ze die daarbij plaatsen.

Het artikel met mijn foto’s van de Tatton Park Show 2010 is inmiddels gepubliceerd in nr. 16 van het tijdschrift Tuin & Landschap. Het zijn 8 pagina’s geworden met in totaal 17 foto’s. Vriendin M. uit Castricum heeft de teksten geschreven.

Klik hier en hier voor een indruk van de binnenpagina’s.

Voor het tijdschrift Tuin & Landschap ben ik met vriendin M. afgelopen dagen kort in Engeland geweest in verband met het fotograferen van tuinen tijdens de RHS Tatton Park Show 2010. RHS staat voor Royal Horticultural Society. Samen met onder andere de RHS Flower Show Celsea is dit een van de grote toonaangevende tuinshows in de wereld. Vriendin M. is redactrice bij het genoemde tijdschrift en schrijft een artikel over deze show. Foto’s volgen nog.

Zo vlieg je maar af en toe, zo maak je vier vluchten in drie dagen tijd. Beiden zijn we geen ‘frequent flyers’. Tatton Park ligt net onder Manchester. Rechtstreekse vluchten naar Manchester zijn spaarzaam en duur en dus moesten we het doen met een tussenstop in London. De vluchten zelf duren maar een klein uur. De meeste tijd gaat zitten in het wachten op de aansluitende vlucht. Dat is echter geen straf, zeker niet in deze tijd van vakantie(gangers). Er is op luchthavens zo ontzettend veel te zien dat je je geen moment hoeft te vervelen. Tenzij je misschien een van die frequent flyers bent. Dan doe je niks anders dan de krant lezen of met je ogen dicht luisteren naar muziek via een mp3-speler.

Een dag reizen, een dag fotograferen en weer een dag reizen. Het lijkt niks, maar toch heeft het zoveel indrukken opgeleverd dat ik er nog weken over zou kunnen schrijven. En misschien doe ik dat ook wel. Beetje bij beetje. Net wat er op een bepaald moment naar boven komt. Zoals bijvoorbeeld die Deense freelance fotograaf die wist te vertellen dat hij bij het plaatsje Knutsford, waar ons hotel zich bevond, steeds moest denken aan de Deense koning Knoet, of Knut. Net als in het Nederlands zou je in het Deens ‘Knutsford’ uit willen spreken met een harde ‘K’. Zo klinkt ‘Knuts’ in het Deens net zo lollig als in het Nederlands. Duitsers zouden misschien moeten denken aan hun ijsbeertje Knut. Ook dat is grappig. Knutsford zelf is gewoon Brits. Klein en erg sfeervol. Het stationnetje heeft vorig jaar nog een prijs gewonnen als best onderhouden station in Engeland. Een van de vele prijzen die er in Engeland te winnen vallen. Want de prijzen die de tuinen tijdens de RHS Tatton Park Show kunnen winnen lijken erg veel op de prijzen die honden kunnen winnen tijdens een show als Crufts. Bronze, silver, gold en ‘best of show’. Engelsen zijn dol op awards.

Klik hier voor de lokatie van Tatton Park »

De tuin van vriendin MT ziet er momenteel niet uit. Een geheel van groen aangeslagen en verzakte stoeptegels en klinkers, onkruid dat zich omhoog wurmt via de voegen, één boom die we net gesnoeid hebben en waarbij het nog maar de vraag is of we dat goed hebben gedaan, en rondom lelijke stenen schuttingen die je alleen maar in oude volksbuurten tegenkomt. En toch is het – in potentie – ook een hele mooie en vooral ook grote tuin.

Je moet ergens beginnen, en dus hebben we drie stoeptegels langs een rand verwijderd en daar een paar viooltjes geplant die een stukje verderop als onkruid omhoog leken te schieten tussen de voegen. Het stelt nog niet veel voor, maar toch zou je het al een tuintje kunnen noemen. En helemaal zelf gedaan. Rob Verlinden kan mooi thuisblijven met zijn tuinruimers.

Vogels in je tuin (of vanaf het balkon) kun je het hele jaar door bekijken én tellen als je dat wilt, maar op 23 en 24 januari doen ‘we’ het allemaal samen, een half uurtje lang. Via de website van de Vogelbescherming is een PDF te downloaden waarop je afbeeldingen van vogels ziet en aantallen kunt vermelden. Even wat anders dan Haïti en lekker dicht bij huis. Op de site wordt zelfs bij de nuttige tips vermeld dat je vooral moet zorgen dat je er lekker comfortabel bijzit en met een drankje onder handbereik. Je zou er bijna een vakantiegevoel van krijgen. Ik hoop alleen dat mijn ogen tegen het weekend weer een beetje geacclimatiseerd zijn aan een bodem zonder sneeuw, want ik ben net als de merel van vorige week nog gewend om te speuren naar donkere vlekjes tegen een witte ondergrond.

De Zusters van Liefde in Tilburg hielden afgelopen zaterdag hun ‘Binnenste Buiten’ waar belangstellenden een kijkje konden nemen achter de muren van hun klooster. Zeg maar een soort ‘Indoor/Outdoor Luxury Barbeque and Finger Buffet’ (linkje), maar dan zonder de luxe. De lange tafel met hapjes voor de binnenkomers was erg sober en volgens sommigen ook niet al te smakelijk. Ook de inrichting was sober. En stoffig en muffig, net als de bewoners eerlijk gezegd. Binnen hield ik het dan ook niet lang vol en ben al snel de binnentuin in gevlucht waar op dat moment net een paar bewoners door een verzorgster de tuin in werden geschoven, op een grasveldje en onder een boom. Ze zijn misschien sober die nonnetjes, maar zeker niet gek of arm.

‘s Middags zou er ook nog een dansvoorstelling gegeven worden door studenten van Factorium Podiumkunsten, maar dat heb ik helaas gemist. Wel nog een dode vogel gevonden die daar al een hele tijd moet hebben gelegen. Raar dat niemand die even opgeruimd heeft, maar misschien is men daar wel zo vertrouwd met de dood dat dit soort details ze niet eens meer opvallen.

Een kennis houdt me regelmatig op de hoogte van de gang van zaken rondom het afbreken van een heuvel in haar tuin en wat daarbij niet al naar boven komt van wat vorige eigenaren jarenlang onder de grond gestopt hadden. Vandaag kon ik de lol daarvan (want niet mijn eigen tuin) zelf meemaken terwijl ik met een groepje mensen bezig was de tuin van een vriendin op orde te krijgen. Of het begin daarvan, want een met onkruid overwoekerde tuin van een meter of vijftig heb je niet in een dag gedaan, zelfs niet met een man of acht.

Behalve levende verrassingen zoals padden, wandelende takken en salamanders kwam er ook veel cultureel erfgoed naar boven: een oude bank, oude tuinstoelen, een tegelvloer, dakpannen, een betonnen afrastering, gereedschap van opa, potten en pannen van oma, een paar deuren, gietijzeren voorwerpen, en nog allerlei ander klein spul. Dit allemaal deed me denken aan mijn eigen opgravingen van vroeger als kind. Een tuin hadden we niet, maar tussen de struiken rondom onze flat was toch vanalles te vinden. Wasknijpers natuurlijk en poetslappen, soms ook een zakdoek of onderbroek die van een waslijn naar beneden was gevallen maar die men blijkbaar te oud vond om daar twee trappen voor naar beneden te moeten lopen. Soms ook speelgoed of viltstiften, en een enkele keer iets heel bijzonders, zoals een koperen pot.

Die pot was een vondst, ik zie hem nog voor me. Goudgeel van kleur en glimmend met hier een daar een deukje ten teken dat hij al héél erg oud moest zijn en vast en zeker een fortuin waard. Ik heb hem toen begraven om het hoekje van de flat voor later. En later is nu en omdat we momenteel in een recessie zitten wordt het tijd mijn schat maar weer eens op te gaan graven en te gelde te maken. We zijn inmiddels zo’n 35 tot 40 jaar verder, dus de waarde kan alleen maar gestegen zijn.

Stof en tuinaarde zijn goed voor je. Je wordt er blij van. Dat was wat ik een tijdje terug las op de site van de Sunday Times. Er zit een bacterie in, de Mycobacterium Vaccae, die volgens onderzoekers een vergelijkbare werking op de hersenen heeft als een antidepressivum.

Nu begrijp ik ook waarom varkens en koeien doorgaans altijd van die opgewekte en ongecompliceerde dieren zijn. En wat betreft de varkens misschien de reden waarom zelfs de meest trieste exemplaren in de bio-industrie nooit klagen en je aan blijven kijken met hun vriendelijke en nieuwsgierige ogen. Zelfs als ze opeengepakt in een vrachtwagen uren staan te wachten tot het moment waarop ze het slachthuis ingedreven worden.

Misschien een idee voor grote bedrijven en kantoren: de werknemers niet meer op fitness sturen of laten masseren tijdens werktijd, maar ze een uurtje per dag laten meewerken aan het bijhouden van het groen rond de gebouwen. Een beetje ervaren schoffelaar kan dat best in driedelig pak.