SpoenkJack Tummers

Een beetje vreemd is het wel, zo’n moderne filmposter midden in een voor het overig kaal pittoresk Frans dorpje, ver weg van de ‘bewoonde’ wereld… Totdat je het dorpje uitrijdt en op de eerstvolgende rotonde de keuze krijgt uit maar liefst vier immens grote supermarkten: Super U, InterMarché, CarreFour of LeClerc. De ‘final confrontation’ tussen de ijverige boulangerist die nog iedere ochtend zijn broden met de hand staat te kneden en de grote broodfabrieken is al lang geleden gestreden. Er bestaan nog wel twee soorten broden, het ‘pain industrielle’ en het ‘pain artisane’, maar sinds ik hier in Tilburg ooit in de hele vroege ochtend een vrachtwagen heb zien staan van een broodfabriek voor de ingang van een ‘ambachtelijke meesterbakker’ neem ik dit soort kwalificaties altijd met een korreltje zout. Of heel erg veel zout, want dat zit tegenwoordig in grote hoeveelheden in ons brood. Geen wonder dan eigenlijk dat er zoveel soorten zoet beleg te krijgen zijn.

De geplande proefboringen in Nederland naar Schaliegas stuiten op veel weerstand bij de bevolking maar ook bij diverse wetenschappers. En niet alleen maar in Nederland, zo bleek tijdens mijn vakantie in Zuid-Frankrijk. Ook daar wil men gaan boren naar dit in gesteente opgeslagen gas en ook daar zijn groepen mensen actief die dit tegen willen houden. Langs vele wegen in de Ardèche stonden borden met ‘Non Au Gaz de Schiste’ en op een plaatselijke rommelmarkt stond een kraampje waar mensen informatie konden krijgen en een petitie konden ondertekenen. Het blijkt dat diverse actiegroepen uit verschillende Europese landen samen actie voeren om de boringen naar Schaliegas niet alleen maar in eigen land maar in heel Europa tegen te houden. Of het veel effect zal hebben is nog maar de vraag. Geld en macht zal toch wel weer zegevieren. Maar dat het een risicovolle onderneming is om dit gas uit de grond te halen is wel duidelijk. Voor de bevolking een reden om te protesteren, voor bestuurders een reden om alvast het volgende zinnetje goed te repeteren: ‘Op het moment van besluitvorming was er op grond van de toen aanwezige kennis geen doorslaggevende reden de boringen tegen te houden’. Heerlijk toch voor mensen met grote verantwoordelijkheden dat ze zich met het grootste gemak weer van deze verantwoordelijkheden kunnen ontdoen.

Achtergrondinformatie is te vinden op www.schaliegasvrij-haaren.nl.

Wie ziet ze niet, bijna dagelijks. Op de fiets misschien wat minder snel, maar in de auto en buiten de bebouwde kom zijn kadavers van vogels en dieren langs en midden op de weg bijna vanzelfsprekend. Maar niet in Frankrijk viel me op. Daar heb ik vreemd genoeg in twee weken tijd slechts één dood dier langs de kant van de weg zien liggen. Een jong vosje, waarschijnlijk flink afgedwaald van zijn reguliere jaaggebied. In Frankrijk hebben dieren blijkbaar nog genoeg ruimte om (snel)wegen te kunnen vermijden, in Nederland is dat haast onmogelijk. Als wandelaar in een bos in Nederland weet je dat het haast onmogelijk is om géen verkeer te horen. Een weg is dus altijd dicht in de buurt en voor een dier is het dan lastig om daar steeds maar bij uit de buurt te blijven. Een dier volgt nu eenmaal niet de gebaande paden die de mens heeft aangelegd. Slechts één dood dier dus in Frankrijk, maar terug in Nederland heb ik er alweer meer dan genoeg zien liggen. Gisteren nog, even een dagje naar zee, en zeker vijftien dieren zien liggen. Zeemeeuwen, konijnen, vos, egeltjes. En een blije buizerd op een paal. Dan is er tenminste nog eentje blij met al deze verkeersslachtoffers.

Wat de beste geluidskwaliteit is van een muziekinstallatie is erg relatief. De eerste keer dat ik dat vaststelde was bij een vriend die erg veel van boeken hield en muziek. Hij speelde zelf gitaar, kon daarbij aardig zingen en was een groot fan van Leonard Cohen. Muziek en teksten lagen bij hem dermate dicht bij elkaar dat ook zijn luidsprekers verstopt zaten tussen zijn boeken in de boekenkast. Oude houten kasten waren het, met hier en daar een gat in het luidsprekerdoek. Bij iedere bastoon leken letters en stof zich met elkaar te vermengen en dwarrelden dan langzaam naar beneden op de eikenhouten vloer. Het was een beetje een dof geluid, maar perfect voor wie hij was en voor de muziek waar hij van hield. Warm en met een diepe klank van binnenuit. Helaas pleegde hij een paar jaar later zelfmoord. Ergens nog dieper in hem school een koude waar hij nooit aan had weten te ontsnappen.

Op een camping is het met die geluidskwaliteit net weer wat anders. De beste geluidskwaliteit, zo heb ik gemerkt, komt dan van een goedkope wereldontvanger die liefst ergens achterin een bungalowtent staat, op een koelbox of gasfornuis. Dolby Surround is dan hememaal niet gewenst. Het geluid op een camping moet een beetje blikkerig zijn, goedkoop. Muziek zoals je hem vroeger ook kon horen in het zwembad, twee badlakens verderop. Al dat was aanwezig bij de Franse buren op de camping waar we de laatste week stonden. George McRae, The Rubettes, 10CC, Santa Esmeralda, en af en toe een moderne Selah Sue of Adel. Zelfs de Tour de France via zo’n radiootje is de beste benadering van de sfeer van een vakantie in Frankrijk, of je het verslag nu kunt volgen of niet.

Muren hebben oren, en zeker op een camping. Waren we in eerste instantie verkast van een vrij luidruchtige camping langs een drukke weg en de noodzakelijk discoavond voor de jeugd naar een rustige camping in de buurt van de Ardeche, kreeg ik op die extreem stille camping ‘s nachts een gezellige hoestbui. En probeer dan maar eens het hoesten zodanig in te tomen dat het niet te horen is voor de directe buren. Kortademig was ik al, maar dat hoort niemand. ‘s Morgens bleek dat de buren het raampje van hun caravan ‘s nachts nog dicht hadden gedaan, en andere campinggasten wensten me in het voorbijgaan niet meer een zo’n heel erge ‘bonne jour’ had ik het gevoel. Een of andere allergie, een slaapzak vol opgeslagen warmte en stof, een industriegebied dichtbij, wie zal het zeggen. Mijn hoesten en kortademigheid was de reden voor ons om iets eerder terug te komen van vakantie dan gepland. Volgens mijn huisarts heb ik astmatische bronchitis en was een uit de hand gelopen verkoudheid de reden van mijn extreme kortademigheid. En dus zit ik nu weer aan een antibioticakuur en achter mijn pc, maar blij dat ik niet meer heuvel op en af hoef te lopen. Een vlak land heeft ook zo zijn voordelen, en dikke betonnen muren ook. De komende nachten zal het nog wel regelmatig hoesten blijven, maar niemand die daar dan last van heeft. Behalve ikzelf dan. En als ik volgende week weer wat meer energie en lucht heb moet het er dan toch maar eens van komen: sporten. Of in ieder geval mijn conditie weer wat opbouwen. Het beeld van mijn rochelende en hoestende opa is niet het beeld dat ik voor me heb van een rustige oude dag.

Tijdens onze vakantie in Bretagne kwamen we in de buurt van Carnac dit kruisbeeld tegen. Niet een maar twee personen zijn hierop afgebeeld. En waarom ook niet. Waarom slechts één persoon aan het kruis nagelen als er met gemak plek is voor twee? Dat ze daar in de tijd van Christus niet aan gedacht hebben. Informatie over de achtergrond en het waarom van dit kruisbeeld heb ik nog niet kunnen vinden op internet. Reacties zijn welkom.

Deze groep opeengestapelde schelpen vond ik op een rotsig strand in Bretagne. Aanvankelijk dacht ik dat het ging om de vondst van de eeuw. Een mutatie van het schelpdier als gevolg van de vervuiling van onze oceanen. Of ze hadden zich samengevoegd om beter de strijd aan te kunnen gaan met de mens. Samen staan we sterker. Ik nam het ding mee in mijn rugzak, ervan uitgaande dat de schelpdieren zelf inmiddels wel dood zouden zijn. Eenmaal terug op de camping plaatste ik het rechtop op een steen om er vanaf mijn campingstoeltje op m’n gemak nog eens naar te kunnen gaan zitten kijken. Tot mijn verbazing begon het ding te bewegen. Eerst de bovenste schelp, daarna die eronder, enzovoorts tot de onderste schelp. Als een harmonica rekte het geheel zich uit en weer in, om even later weer van voren af aan te beginnen. Misschien had ik meteen terug moeten rijden naar de kust en het groepje terug in zee moeten zetten. In plaats daarvan bleef ik de volgende dagen hun bewegingen volgen. Ze voorzichtig van elkaar afhalen lukte niet. Zo’n klein beestje blijkt over een enorme trekkracht, zuigkracht of hoe je ook wilt noemen te beschikken. Pas na een dag of vijf merkte ik dat hun rek- en strekbewegingen langzaam minder werden, en de dag daarop gleed de eerste schelp langs de rug van de anderen omlaag en in het gras.

Toen ik dit groepje schelpen voor het eerst opmerkte kwam dat niet omdat ik het aanzag voor een groepje opeengestapelde schelpen, zoals ik dat in het begin noemde. Wat ik zag was een nonnetje. Een nonnetje met een kapje over haar hoofd en haar handen voor haar buik gevouwen. Mijn ogen zullen die dag vast nog wel meer van dit soort aaneengeplakte schelpen hebben gezien, mijn hersenen registreerden alleen maar deze mooie en enigszins menselijke vorm. Nadat een van de schelpen had losgelaten was die vorm verdwenen. Het leek in de verste verte niet meer op een nonnetje. Eigenlijk leek het nergens meer op en mijn interesse verdween net zo snel als de vorm. Het enige dat ik er nu nog van heb zijn deze foto’s.

Eindelijk… heb ik de foto’s van de afgelopen vakantie in Bretagne weggewerkt. Een selectie staat inmiddels hier. We zullen maar zeggen dat het een vorm van napret is dat het zolang heeft geduurd.

Globale locaties van de gebieden »

Le fin du vacance. De wasjes zijn gedraaid, de tent ligt weer schoon en droog bovenop de klerenkast, de kaarten weer tussen de andere kaarten van andere landen, de bonnetjes van de camping – toch maar niet bewaren en dus – in de prullenbak. En hoe was het? Prachtig, heel zonnig en heel warm. Als we in juni of juli zouden zijn gegaan. Nu was het nog steeds prachtig, redelijk warm, maar niet zo heel erg zonnig meer. Met name de laatste dagen en vooral nachten leek het alsof de regen uit emmers van hoog uit de hemel op onze tent neerstortte. Maar de tent hield ons goed droog en de Bretonse bodem had gelukkig geen moeite de grote hoeveelheden water in zich op te nemen. Overdag was het dus prima en de zee is ook (of juist) bij nat en stormachtig weer een geweldige plek om als mens te vertoeven. Kortom, het was een heerlijke vakantie. Meer foto’s van Bretagne volgen in de komende weken.

ik vraag me nu net even iets af. In Australië zijn ze bezig met te onderzoeken of ze iets in het voer van varkens en koeien kunnen stoppen zodat ze minder winden laten en minder boeren. Dat is namelijk goed voor het milieu. Dan komt er minder CO2 in de lucht en wordt de aarde minder snel warm. Of het ook goed is voor het inwendige van het dier is een tweede. Bij mij werkt het in elk geval zo dat als ik mijn boertjes en windjes niet kwijt kan ik last krijg van mijn buik en mijn humeur. Het is dan ook een genot om dit overtollige gas te kunnen laten ontsnappen, liefst met nadruk. Een flinke boer laten, een lekkere harde scheet. Het zijn van die menselijke dingen, dingen van het lichaam, waar we niets aan kunnen veranderen. Ook Obama zal het vast heerlijk vinden zijn presidentiële scheten de vrije loop te laten in de beslotenheid van zijn Oval Office. Secretaresse: ‘President, the head of staff is here to see you’. Obama: ‘Five minutes. I’m just finishing something very important’.

Maar ik vroeg me dus iets af. Als ze toch bezig zijn met hun onderzoek, daar in Australië, kunnen ze dan niet meteen ook kijken of er iets aan het voedsel van mensen toegevoegd kan worden zodat onze ontlasting voortaan gladjes en zonder sporen achter te laten ons lichaam kan verlaten? Zodat je nooit meer last zult hebben van obstipatie en ook nooit meer toiletpapier hoeft te gebruiken. Volgende week zit ik namelijk even in Frankrijk, en zoals iedereen weet heb je daar op sommige plekken nog steeds alleen maar van die wc’s waar je met je blote kont boven moet hangen. En dan maar hopen dat op het moment dat je je broek omhoog trekt de drol blijft waar hij beoogt is te zijn. In die bruin-witte bak, en niet in je broek. Er is nog genoeg te doen voor de wetenschappers Down Under waar niet alleen maar dieren maar ook mensen profijt van kunnen hebben.